Voilà, terug 'wakker' met de sportieve planning voor het nieuwe jaar.
Aan iedereen uiteraard de beste wensen!
Hoe ik alles ga 'rijmen' qua planning weet ik nog niet, maar met straf ellebogenwerk moet het wel lukken...
Mocht Jürgen me niet gebeld hebben om te gaan kijken, 'k plantte me thuis in de vip (lees: de zetel); maar eens de Noord-Franse kaarten erbij, eens onderweg, de kasseikriebel, het stof dat we zouden proven op deze warme zomerse dag, mmmm....
Onderstaand fotorelaas speelt zich af tussen Solesmes en Hem.
Volgend jaar nog eens kijken naar de profs en dan opnieuw zelf de strijd aangaan, de trainer is al ingelicht en gaf al goedkeuring ;-)
Deze namiddag nog 45' 'los'gelopen, zonder hartslagband, wél met de Garmin om de pols; kwestie van niet verloren te lopen.
Sportief gezien was 2010 absoluut 'n grand-cru-jaar met oa. Parijs - Roubaix; de natste, koudste, zwaarste,... van mijn 5 edities!
Blijkbaar ben ik niet zo resistent meer tegen de kou, dat mocht een week voordien blijken op het B.K. triatlon in Leuven ;-(
Absolute klap op de vuurpijl was m'n eerste Ironman; blij dat het zo vlot ging, er zit nog een hoop progressie in, alleen weet ik niet wanneer het nog eens 'past'.
2011 zal sportief waarschijnlijk iets véél kalmer zijn met een paar nieuwe uitdagingen (trails), al hoop ik toch het evenwicht te vinden tussen gezin, werk & sport.
U ziet het, sport staat voor twintig-elf op de derde plaats; hopelijk kan ik het verweven tussen de 2 voorgaande...
Bij deze nodig ik de 'durvers' en de supporters uit voor de SMO-nieuwjaarsduik komende zondag om 10u.
GPS = 'Appelzakstraat' te Knokke, vandaar te voet de dijk op & naar rechts, het strand tot aan Surfers Paradise. (of kijk op de cam, we zullen zwaaien;-))))
Ik kijk er al naar uit... even opwarmen, het lichaam eens prikkelen en daarna een ganse dag het bloed voelen stromen.
Voor iedereen een fantastisch, gezond & sportief 2011 gewenst!
In de week na thuiskomst uit Zurich volgde, bij een goed glas wijn, een interview door Maarten Lippens; voor Oosteeklo Vandaag.
Naast onze dorpswebsite is Maarten dé steunpilaar voor Oosteeklo Vandaag; een maandblad dat gratis in de Oosteeklose bussen valt met allerlei interessante weetjes, artikel en wist-je-datjes.
Deze maand is 'Bert Wauters is IronMan' het hoofdartikel voor 'Wat is er van de sport'.
Merci Maarten voor de leuke babbel & het mooie en leuke artikel!
Bert Wauters is een IronMan
Zondag 25 juli nam Bert Wauters (in september 34 jaar) uit de Koning Albertstraat voor de eerste maal deel aan een Ironman triatlonwedstrijd. Hij haalde de finish na 11 u. 30 min. Een hele prestatie en reden genoeg voor een babbel.
Een Ironmanwedstrijd is een triatlonwedstrijd die als selectiewedstrijd dient voor de Ironman in Hawaï. Een triatlonwedstrijd bestaat uit 3,800 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,200 km lopen. Bert droomde er al een paar jaar van om aan de wedstrijd in het Zwitserse Zurich deel te nemen.
Bert: "Toen ik twee jaar geleden als fotograaf de wedstrijd in Zurich volgde, was ik verkocht. Ik wou in Zurich aan de start komen."
Grote uitdagingen.
Toen hij vier jaar geleden de marathon van New York, de woonplaats van zijn goede vriend Gino Dossche, tot een goed einde bracht, droomde Bert ervan om ooit een volledige triatlon te doen. Drie jaar geleden begon Bert aan triatlon te doen. Hij bracht de kwarttriatlon van Brugge en Eeklo, de halve triatlon van Antwerpen en Kruiningen (Nederland), de driekwart van Stein (Nederland) en de olympische afstand van Leuven al tot een goed einde.
Bert liep ook al ieder jaar een marathon: New York, Firenze, Ieper, Deinze (Leiemarathon), Gent (met de marathonman). Als voorbereiding liep hij al heel wat halve marathons. Hij reed ook al vijf maal de volledige Paris-Roubaix voor wielertoeristen."
SMO-triatlonteam.
Bert maakt sinds dit jaar deel uit van het succesvolle SMO triatlonteam met toppers als Michael De Wilde en Peter Croes. Om zijn doel te bereiken trainde Bert, onder begeleiding van trainer Tim De Vilder, een jaar lang, zes dagen op zeven tot twintig uur per week.
Dit is een hele opgave voor een amateursporter, want in het dagelijks leven is hij verzekeringsmakelaar in het Zakenkantoor Wauters-Ingels.
De wedstrijd in Zurich was een heel sportieve wedstrijd. Er waren 2677 deelnemers uit 54 verschillende landen. Bert zwom de 3,800 km in 1 u. 20 min. en kwam als 1468ste uit het water.
Bert: "Ik kwam heel relaxed uit het water en kende nooit problemen in het onderdeel dat mij het minst goed ligt. Ik nam rustig de tijd om me goed af te drogen, volledig om te kleden voor het fietsen en te eten en te drinken."
Vervolgens reed Bert de 180 km in 5 u. 56 min. 51 sec.
Bert: "Het fietstraject bestond uit twee ronden van 90 kilometer waarvan 40 km vlak en 50 km op en neer met een nijdige klim erin. Ik hield tijdens het fietsen, waar de wind behoorlijk kwam opzetten, mijn hartslag goed onder controle en ging nooit in het rood. Dit is heel belangrijk als je nadien nog een volledige marathon moet lopen. Ik stopte wel een aantal keer om te plassen, gevolg van te gulzig zwemmen (lacht)."
Bert die een goede fietser is, kon heel wat atleten inhalen en schoof na het fietsen op naar plaats 1343.
Tot slot liep hij de 42,200 km in 4 u. 02 min. 37 sec.
Bert: "Ook tijdens de marathon had ik een heel goed gevoel. Ik kende geen zwak moment. Ik nam voldoende tijd om te eten en te drinken in de bevoorradingszones. Het deed enorm veel deugd om zoveel atleten in te halen."
Florian
Bert finishte uiteindelijk na 11 en een half uur als 1032ste van alle gestarte atleten.
Hij werd verrast door zijn vrouw Emilia. Die had hun 11 maanden oude zoontje Florian een T-shirt aangetrokken met daarop 'My daddy is an Ironman'.
Bert: "Ik was van plan om met Florian over de meet te komen, maar die T-shirt was voor mij een complete verrassing. Het was dan ook een emotioneel moment. Een afsluiter van een heel jaar intens naar deze wedstrijd toeleven."
Dit bevestigt ook zijn vrouw Emilia, die er rotsvast van overtuigd was dat haar IronMan het zou halen.
Een sporter moet heel veel doen om zo'n prestatie te leveren, maar hij moet er nog veel meer voor laten. Na de wedstrijd in Zurich bouwde Bert dan ook een complete sportieve rustperiode van veertien dagen in. Dit is nodig om zowel op fysiek en mentaal vlak te kunnen herstellen. Toch eindigt het hier niet. Bert is van plan om op 5 september de halve marathon van Evergem te lopen en op 26 september volgt nog de marathon van Gent. Bert droomt er van om ooit de Dodentocht van Bornem (100 km) te wandelen, maar ook eens te lopen.
We wensen Bert, Emilia en Florian alvast een deugddoende kermis.
Eind van de maand, hoogtijd voor de wedstrijdverslagen; beginnen dus met de mooiste klassieker die er is: Parijs-Roubaix. Hieronder m'n verslag voor Oosteeklo Vandaag, onderaan nog enkele aanvullingen.
Vrienden van 't Evenwicht rijden Parijs-Roubaix.
Zaterdagavond 5 juni verzamelden we allen om 22u30 aan 't Evenwicht.
5 Oosteeklonaren: Stijn Van de Veire, Marijn De Belie, Koenraad Van de Voorde, Bertrand Buysse en Bert Wauters zouden samen met Basseveldenaar Kurt Dierkens, Eeklonaar Mike Van De Voorde en Bentillenaar Kristof 'de Witten' Ingels Parijs - Roubaix fietsen.
Luc Dossche, die ons 14 mei op een fantastische rit naar Ieper (en terug) gidste, kon jammer genoeg in laatste instantie niet mee.
Na een warme en zwoele zaterdag werd druk gespeculeerd over het weer op zondag, de voorspellingen wezen immers op hevige buien en dus 'n echte Flandriën-editie van Parijs-Roubaix voor de wielertoeristen; de wind zou alvast in de goede richting zitten.
Alle fietsen werden geladen, bagage verdeeld en we vertrokken richting Heusden om met S.K. Heusden per bus richting Cambronne-les-Ribbecourt te rijden.
Nog even rust, van vast en diep slapen op een bus is er helaas geen sprake.
Bij dageraad werden die fietsen terug ineengestoken en konden we vertrekken bij een frisse temperatuur.
Constant werd omhoog getuurd, alles zag er 'goed' uit maar toch vreesden we erger.
Na 97 km. kregen we de eerste kasseistrook voorgeschoteld, deze lag er nog droog bij.
Nog 26 stroken te gaan en vanaf de vierde strook werden de hemelsluizen volledig opengetrokken, "lap 't es van da".
Alle courage bijeengeraapt en verder op de trappers duwen, meer zat er niet op.
We maanden elkaar aan tot voorzichtigheid, samen de piste halen in Roubaix stond voorop!
Even later, op het einde van strook 21 "Pavé de Quérénaing" in Maing stonden Remi Van de Veire en Luc De Smet samen met nog enkele Evenwicht-sympathisanten ons op te wachten in een droge garage om nog wat moed in te spreken.
Ook een technisch probleem aan Mike's pedaal werd gepoogd te verhelpen, langleve de gsm en de broederliefde!
De zondvloed leek maar niet te stoppen en half uitgeleefd kwamen we aan de controle en voorraadpost net voor hét Bois de Wallers.
Er werd uitgebreid bijgetankt, zowel eten als drinken, en met een diepe zucht bedwongen we ook deze beruchte kasseistrook.
Op het einde van het bos bleek Bertrand lek gereden te zijn. In de regen werd de band vrij vlot vervangen; het zou ook de enige platte band zijn van gans de dag.
Even later kwam de zon er toch terug voorzichtig door en werden de regenvestjes opgeborgen.
De moed kwam terug boven, een straaltje hoop!
Het zwaarste lag ons nog te wachten, de kasseistroken worden immers langer en slechter naarmate je Roubaix nadert.
De weersgoden waren ons maar kort goedgezind want we kregen terug een heleboel buien te verwerken.
De 'moral' zakte even, maar aan opgeven dacht niemand, doorbijten!
Af en toe nog eens info uitwisselen over de kasseitstroken die ons nog te wachten stonden, naam en lengte; soms drong het gewoon niet meer door, we gingen ervoor...
Op Carrefour de l' Arbre ging Koenraad er nog even bij liggen in 'n bocht, even hilariteit, controle of er niets ernstig was en weer doorgaan.
Hier zagen we de supporters terug en werd nog 'n brioche uit de zak gevist, wat het was kon niemand schelen, zolang het maar eten was!
Mike en Marijn, dé mannen in supervorm gingen voluit tot aan de piste in Roubaix, voor de andere 9 moddervarkens werd het aftellen in kasseistroken en in uren,
Bertrand wilde te vroeg afslaan naar de piste, Stijn reed er dan weer dolenthousiast voorbij; maar we haalden allemaal 'vlot' de piste in Roubaix.
Afsluiten deden we met - hoe kan het ook anders - dos cervesas.
Tot over 2 jaar!
* Het werd 'n leuk weerzien met ex-clubgenoot Frank J. uit Boom. Frank wou na de Ironman de Helleklassieker rijden en deed dit voorbeeldig! 2x zag ik hem, bij de eerste controle & in de regenbui in de controlepost net voor het Bos. "Hier worden de jongens man". Het lukte me om de 'strook' volledig op de kasseien te blijven, maar ik verschoot er m'n voorlaatste pijl. Roepen en brullen. Nu ook gezien (geen zonnebril & trager gereden (zeg maar van put naar put gedokkerd) hoe slecht dat er daar bijligt.
* De foto's van Remi Van De Veire (hartelijke dank Remi) staan hier.
* Mocht het de eerste keer zijn, ik zou waarschijnlijk nooit meer starten. Gelukkig weet ik beter en over 2 jaar hoop ik er opnieuw bij te zijn!
* Parijs -Roubaix in echt Flandriënweer, je moet het toch één keer meegemaakt hebben... Sowieso de volgende keer terug met de moutainbike! De pijn in m'n ellebogen was niet te harden.
Mooi beeld, Stijn trekt kop, ik bijt me vast in zijn wiel; althans poog...
Het lukte niet ;-(
A F Z I E N
Armen in de lucht, aankomen op de piste is nog steeds zoals de eerste keer ;-))
De 2-jaarlijks Hoogdag staat er aan te komen: Parijs - Roubaix. Emilia voorzag me weer in de super-flensjes, het wordt weer smullen op de fiets...
Vertrek om 23u. aan 't Evenwicht en om 1u. in Heusden;morgenvroeg tussen schemer en klaarte zetten we aan richting Roubaix.
Voor de eerste keer met de koersfiets; na 4x de moutainbike toch voor iets meer comfort op de baan gekozen. Na enige twijfel wijselijk voor de oude alu-Eddy Merckx gekozen ipv. de carbonnen Zannata;
wel met dezelfde benen ;-))
Kwestie van kledij, op alles voorzien: korte en lange fietstenue, sandalen (laat ons hopen), regenjas(jes) (laat ons hopen van niet). Na de kou op de fiets vorige week in Leuven staat de pot Qoleum ook klaar, net als de zonnecrème.
De allereerste Parijs-Roubaix wist één van de ervaren rotten me te vertellen dat de kasseiklassieker nooit 2x hetzelfde is qua weersomstandigheden; wel véél klagen heb ik nog niet mogen doen, steeds behoorlijk warm weer en niemand die durft voorspellen wat het morgen gaat geven: on verra!
Na vorige editie, die ik 'vingers in de neus' uitreed; uitte ik de hoop aan Tim om ooit nog 'ns over die conditie te beschikken en hij vertelde toen dat dit nog kon beteren; maar door vorig jaar nauwelijks getraind te hebben ben ik nu wel eens benieuwd.
Dit jaar fietsen we met een sterke groep van 't Evenwicht en met alle heisa hopen we dat onze moteur nog aanslaat op Carrefour de l' Arbre ;-))
Veel te lang geleden dat er nog eens een echt verslag geschreven werd, maar ook veel te lang geleden dat ik aan 'n triatlonwedstrijd deelnam (van 3 augustus 2008 zowaar!). Gisteren dus het B.K. L.D. te Leuven; voor de niet-ingewijden, het Belgisch Kampioenschap Long Distance, een halve Ironman dus.
De afstanden waren niet in verhouding, te beginnen met 2,5 km. zwemmen (ipv. 1,9km.), 80 km. fietsen (10 km. tekort) en tenslotte de correcte afstand van 21 km. ofte 'n halve marathon.Op voorhand vertrokken met de 'schrik' voor het zwemmen om zoals steeds, nadien te 'genieten' van de strijd in het fietsen & lopen. Eens het startschot gegeven stapte ik als één van de laatsten in het water; ik was echter niet als laatste aan het zwemmen.Er was achteraan weinig chaos, geen echte 'wasmachine' en dus lag ik vrij snel in 'n goed ritme.Het was tussen de gele badmutsen wel even zoeken naar de eerste gele boei. Gelukkig had ik deze snel in het vizier en zag ik dat 'n heel pak atleten rechts aan het zwemmen waren, maar ik leek recht op het eerste oriëntatiepunt af te stevenen (zou het me dan toch ne keer lukken, 'recht' zwemmen?). Eens de boei genomen was het weer even zoeken naar de volgende boei en dit zou telkens zo zijn voor de 2 rondjes in de plas van Rotselaar. De les was er goed ingepeperd; ik 'zag' zwemtrainer Dirk steeds herhalen: "lange rustige slagen en goed uitduwen".Fris, zowel letterlijk als figuurlijk, stapte ik uit het water; geen problemen met de oriëntatie en met 'n bemoedigend gevoel van 'precies maar 10 minuten gezwommen' kwam ik na 49'19" uit 'de plas'; een opsteker!Zonder aarzelen nam ik de tijd in de wisselzone om me 'warm' aan te kleden, lees: 'lange mouwen'.
Eens op de fiets kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen. De wind en wolken voorspelden niet veel goeds en tegen het Ladeuzeplein een eerste maal bereikt was ik al doorweekt...Per fietsronde 'n regenbui of was het per regenbui 'n fietsronde??
Het tempo lag goed, zelfs tegenwind, tot de laatste ronde; geen regen, maar wind.... Vanwaar die bleef komen?! De benen hadden geen antwoord meer en de mentaal was het even op de tanden bijten. Wijselijk besloten van niets te forceren en de benen te sparen voor de halve marathon. De hartslag zat goed, maar het tempo was er uit; het goede gevoel maakte plaats voor kou, m'n tenen leken bevrozen.Blijven letten op eten en drinken; qua drinken smeet de maag wat op, misschien iets teveel sportdrank binnen, zo leek het. Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.
Na 2u37'43" bereikte ik de wisselzone op het Ladeuzeplein.
Eens de fiets aan de haak nam ik de tijd om de voeten af te drogen en verse kousen aan te doen; dju dit ging moeizaam.
Het duurde 6 km. eer m'n voeten en benen warm hadden en het gevoel acceptabel was. Helaas kende ik het parcour
s niet, dit herinnerde me aan de kwart van Brugge, typische smalle steegjes en kasseien. Maar ook de natte kasseien steil bergaf en de atleten op de terugweg, kreunend bergop; even later 'n stukje door het bos,... dit zou niet van de poes lijken; doseren dus!!Door de kou had ik nog m'n vestje met lange mouwen aan, dit bleek al snel te warm.
Aan het begin van de 2e ronde kon ik dit naar de supporterende Roos werpen; dit liep al iets comfortabeler (merci Roos & Pieter voor de goede zorgen ;-)).
Nogmaals dank aan Peter voor de foto.
Even later alweer 'n hevige stortbui, 'showers', ik dacht nog 'stom van m'n vestje weg te gooien' maar gelukkig bleek de zondvloed van korte duur. Al bij al kon ik constant lopen, het stuk kasseien bergop werd zowaar nog leuk en na 1u41'46" kon ik finishen in 'n eindtijd van 5u08'48".
Een heuse opsteker naar de Ironman in Zürich over minder dan 2 maanden is het zwemmen, het fietsen was niet goed (genoeg); maar achteraf hoorde ik iedereen klagen over weer & wind op dit technische parcours. Het lopen was niet slecht voor mij, maar uiteraard kan dit nog beter!
Dikke merci aan alle supporters (en -sters), zowel van SMO als van de vrienden van Ironmanagers; m'n trouwste supporters Emilia & Florian dienden verstek te geven wegens oorontsteking van Florian. Regelmatig klonk het "allez SMO" of m'n naam, het geeft je toch telkens wat moed ;-)
Een video verslag hier en nog meer foto's in het SMO-album.
Op naar de 2-jaarlijkse hoogdag volgende week: Parijs-Roubaix. Nog even reclame maken voor de mooie Boerekreektriatlon komende zaterdag, daar ik 's nachts vertrek voor de kasseiklassieker ga ik als medewerker (fotograaf) helpen op de SMO-organisatie en dus niet deelnemen.
Voilà, de 2 komende sportieve data zijn gepland. Deze stonden al even in de kalender, maar ik diende nog in te schrijven, betalen en plannen.
Na de cursus, van begin dit jaar tot 2 weken terug; en Japans bezoek (food, food, food), Florian's nachten, enfin een & ander... werd het hoogtijd om er 't stof af te blazen; lees: trainen alvorens te ontploffen ;-) November belooft 'n drukke culinaire maand te worden (nieuwe hobby al dat eten?) en ik wil me 'wapenen'.
Eerste doel, de halve marathon Deinze - Aalter op 11 november. 'n scherpe tijd verwacht ik N-I-E-T
Tweede doel is gesteld om 'n rustige sportieve winter te hebben & zo volgend jaar enkele keren te pieken (Parijs-Roubaix & Ironman Zurich): LPM-marathon op 10 januari.
Net nog 'n kalender van 2009 uit het oud papier gevist en de planning als vanouds gedaan. Tot 11 november 'n schema van 4x/week lopen en hopelijk ondertussen ook terug zwemmen. Na de halve marathon loopschema van 5x/week met zwemmen & fietsen.
Rustige winter zei ik??
Komende zondag wordt het alvast spannend uitkijken én duimen voor de vrienden 'over den plas', op de NYC-marathon.
Eindelijk een update! Ik leef nog... 'k bedoel dat 'sportief' hé...
Door de cursus is het er voor dit seizoen niet van gekomen deftig te trainen. Laat ev. het woord 'deftig' nog weg uit vorige zin... Niet meer gefietst sinds 1 mei, dat zegt genoeg zeker? Ongeveer evenlang niet meer gezwommen, wat schiet er dan nog over? Een beetje gelopen, gemiddeld 3 keer per week een uurtje met Roefie, maar dan eerder als mentale verstrooiing. Komend weekend is er de 3/4 in Stein, vorig jaar één van de hoogtepunten van het sportseizoen, en mocht ik die vlot doen zou dit de laatste knoop zijn voor deelname aan de Limburg 226. Vermoedelijk geraak ik er zelfs niet om foto's te nemen & te supporteren ;-(
Alle triatlonprojecten dus in 't vriesvak tot nader order.... [in de frigo was er geen plaats meer]
Van Emilia kreeg ik toestemming om de Alpro Leiemarathon te lopen op 20 september; onder 1 voorwaarde: inschrijven = meedoen! "Ja schat". We hopen dat onze eerste Spruit wacht tot de uitgerekende datum eind september en niet eerder op de wereld wil komen; maar voor de geboorte laat ik toch alles vallen hoor ;-) !
De afgelopen weken kon ik door het bijna totale gebrek aan sport bepaalde zaken anders 'zien' en anders relativeren. 't Kriebelde meer voor Parijs-Roubaix dan voor 'n Ironman & ik zag me wél finishen; maar niet trainen; dat klopt dus niet....
Niet getreurd, er zijn belangrijker dingen in 't leven of triatlon; zelfs voor volgend seizoen durf ik niet te voorspellen of ik 'n wedstrijd doe, laat staan 'n volledige Ironman afstand. Anderzijds zijn er nog vele mooie sportieve uitdagingen.
Parijs Roubaix 2008, wat een belevenis!!!!!! Ook al was het de 4e keer, het blijft een avontuur. Van voor de start was het de kalmte bewaren, bij het laden van m'n fiets in de busremorque was ik 2 rondellen verloren van m'n Magura-remmen, dus géén voorrem... 1 Rondel werd snel teruggevonden, een 2 was ik met 'n kniptang aan 't fabriceren uit de harde plastic van het dopje van 'n Aquariusflesje. Dit in de wetenschap dat het niet zou houden...
Gelukkig vond iemand van de SK-Heusden organisatie m'n 2e rondel en kon ik veilig vertrekken. De eerste km.'s zouden we in groep afleggen en doseren, maar 54 km. aan pakweg 33 km./u. op een serieus heuvelachtig parcours, dat zou nooit goedkomen. Met de 'bende van 't Evenwicht' besloten we dan maar verstandig op eigen tempo verder te rijden, spannend de kilometers aftellend tot Troisvilles, voor 'zone pavé n° 28' van 2200m. Vol goede moed draaiden we de strook op, maar wat we daar zagen en beleefden had ik nog nooit gezien! Eén en al modder, levensgevaarlijk glad, als je durfde te remmen was je aan 't schuiven. Héél voorzichtig dan maar op de slechte stukken gereden; de rug van de kasseien was echt niet te doen. Hier en daar moest je een gevallen fietser ontwijken, het was hectisch! Nog een strook of 3 die er zo vies - vuil & vettig bijlagen, maar er zat toch beterschap in! Vanaf pakweg strook 5 kregen we ook droge stroken onder de wielen. Op die stroken kon ik voluit gaan, weinig op de rug, daar er minder snelle fietsers opzaten. 't Was zelfs niet altijd nodig de achterveer open te zetten, zalig dus. Na de kasseien wachtten we telkens op onze groep, Samen uit Samen thuis!
Meestal hoefde ik Kurt maar te horen zeggen hoeveel meter het was en ik kon de gas volledig opendraaien. Hoe slechter en hoe langer hoe liever. GENIETEN... Het weer van 's morgens, mistig en schijnbaar overtrokken sloeg om naar zonnig, wat konden we nog meer wensen?
De controle net voor 'het Bos', de 'Pavé de la Tranchée d'Arenberg' (2400 m.) besloten Jürgen & ik niet te wachten en onmiddellijk richting ons vrouwtjes en Jürgens zoon Mathias te rijden. Daar ze ons niet zo snel verwacht hadden keerde ik 'n stuk terug zodat Emilia me kon filmen:
Daar vloog ik 'ijzeren Styn' voorbij...
Heel snel nog 'n foto met onze vlag:
Na 't Bos volgen de kasseien in sneltreinvaart, die vaart wilden we er ook achter zetten, maar dat was buiten een achttal platte banden gerekend. Zelf heb ik niet in de vreugde gedeeld, gelukkig maar. De tijd die we ermee verloren waren voor mij ideaal om te eten, drinken & recupereren. Geen enkel moment van de lange dag het ik ook maar iets gevoeld van ongemak, pijn, .... De moral kon niet meer stuk en de kasseien konden er niet snel genoeg aankomen!
Voorbij Camphin-en-Pévèle zou Bertrang nog eens alles geven en een treintje opzetten. Héél even kon ik men inhouden en zijn spoor volgen; maar 't was sterker dan mezelf en ik zat nog vrij fris, dus heb ik zelf maar 'aan de boom geschud'. Zàlig!
Na de kasseien in groep naar de piste. Voor de meeste was het de eerste keer en 't kriebelde enorm bij hen. Even gingen Jordy en Bertrand, of althans ze deden alsof ;) 't Was écht nog te vroeg om een sprintje te overwegen, we dienden in Roubaix nog even geduldig te wachten aan enkele verkeerslichten. Eens op het laatste strookje, 'Pavé Charles Crupelandt', 300 m. kinderkopjes was het voor de allerlaatste maal alles geven en gas open! Kicken en adrenaline; zo snel en zo hoog mogelijk op de piste...
Verheugd dat we alweer de finish haalden, maar ik stond ervan versteld dat ik zo fris aankwam. Niets verzuurd, enkel algemene vermoeidheid, ik was immers wakker van zaterdag om 7u.
Dank & proficiat aan 'de Flandriëns van Oosteeklo': Bertrand, Marijn, Kurt, Jordy, Remi, Stijn, Koenraad, Marnix & Jürgen; hopelijk tot over 2 jaar!
Gisterenavond moeilijk in slaap geraakt... zenuwen, 't gebeurt me niet vaak.... Aan 't dromen van een natte Hel... 3x een droge Parijs-Roubaix beleefd, een natte kan me écht niet deren, enkel; de rest van m'n seizoen mag niet in het gedrang komen. Over 2 weken de 3/4 in Stein dus, belangrijk genoeg zeker?!
Vanmorgen lactaattesten in het Putbos. Begonnen in de regen, vrij warm; geen klagen dus. 3x 2.000 meter en 1x 600 meter voluit. Die 600 meter voluit liggen me sowieso niet; maar deze keer g*dv*rd*mm*... Bij het uitkomen van de laatste bocht op de piste liep ik vrij té dicht bij de rand en ging ik er met m'n linkervoet over. Niet erg, even afzetten op links maar de landing op m'n rechter was minder en ik sloeg die voet om. Toch maar doorgebeten en de 600 uitgelopen, het pijnlijke gevoel achteraf is niet overgegaan. Nu ik wat moe ben komt het feller op.
Wat dat morgen gaat geven wordt dus afwachten... Voor de rest was het een totaal andere voorbereiding; Tilff-Bastogne-Tilff, géén kasseistroken gedaan, géén powerball, ... De basisconditie is sowieso beter als nooit voorheen, de moral 99,9%. Snel nog 20' pitten en eten.
't Is al bijna een sport op zich, bloggen; enkel, 't staat niet op m'n schema dus durf ik 't al eens vergeten...
Gelukkig kon ik me afgelopen 10 dagen wél behoorlijk goed aan m'n schema houden!
Vorige week genoten onder een voorzichtig zonnetje van zowel fietsen als lopen! 1 tocht bracht me met de MTB naar Brugge. Heen via de grote banen, terug via idyllischer oorden, langs de Damse Vaart naar de 'syphon' en via het Schipdonkkanaal huiswaarts. Goed voor 98 km. Onderweg stopte ik om de camerafuncite van de iPhone te testen (en eigenlijk van contentement).
Vorige zondag was het vroeg opstaan om 1u25 te lopen en daarna fris richting 'de Hel' te trekken. Naar jaarlijkse gewoonte stonden we paraat op de eerste kasseistrook in Troisvilles en 'k kan je verzekeren dat het kriebelde!!!!! 't Gaat ne serieuze lap zijn die ik er samen met Jurgen ga op geven, op 8 juni!
Het weer was iets té goed voor de profs, er werd dus snel gefietst. Ondanks de droogte slaagden enkele acrobaten er in toch tegen de vlakte te gaan voor onze neus.
Kraken dat het deed ;)
Conclusie: blij dat ik na een hectische periode terug serieus aan het trainen ben én op het juiste spoor zit!
De sportieve planning voor 2008 is opgesteld! Whow... door het verschuiven van de toneeldata van eind februari naar eind november en het wegvallen van een cursus op donderdagavond kwam er plots veel meer tijd vrij die ik kan investeren in training.
2009 zat in 't achterhoofd voor de Ironman, daar ik dit sowieso verantwoord wil doen; zonder doelstelling qua tijd; finishen op een menselijke manier (kan dit?). Helaas is 2009 nog 1 groot vraagteken dus viel de beslissing na rijp beraad met Tim om toch voor 2008 te gaan; als dit haalbaar is... Luister naar je lichaam zal in 2008 heel belangrijk zijn!
Volgende planning staat vooropgesteld: Zo. 3 februari # Hivernales * leuke ontspannen loop in het prachtig decor van 't Zoniënwoud. 15-22 maart # fietsstage Mallorca * de fietskilometers worden belangrijk komend jaar! Zo. 11 mei # Tilff-Bastogne-Tilff * ter voorbereiding op Parijs-Roubaix Za. 17 mei # 1/2 triatlon 'Den Inkel' Kruiningen (NL) * de eerste 'halve' ooit, hier zal veel van afhangen! 't Zal geen wedstijd worden, eerder perfect in de hartslagzones trainen.
?? Zo. 25 mei # 20 km. door Brussel & Zo. 3 juni # BT 6 Wachtebeke * deze 2 staan nog met vraagtekens, maar zullen waarschijnlijk geschapt worden.
Zo. 8 juni # Paris-Roubaix => kassei n°4 * deze wil ik niet missen! Recht houden op de kasseien (wat me de vorige 3 keer toch al lukte), op hartslag (dit bracht me de vorige keer fris naar de piste in Roubaix)
Zo. 22 juli # 3/4 Triathlon Stein (NL) * dé grote test... 'n 3/4e; als ik dit doorsta... Zo. 3 aug. # Antwerp Ironman 70.3 (1/2 Ironman) * kort na Stein, maar we zien wel!
Woe. 3 september # Zwintriathlon * klein vraagteken(tje) 21 - 28 september # stage in Vittel * de puntje op de i zetten
Panne- of pannenkoeken? Emilia bakt de pannenkoeken altijd in 1 pan dus pannekoeken!
Zwijgen & eten!
Aangepast recept voor sporters dus 'flensjes'. De eerste keer Parijs-Roubaix werd er nog gelachen met m'n eten, na drie keer niet meer; voedzaam, licht, luchtig, verteerbaar,... (met liefde gemaakt, dat smaakt!)
Waarom? Als tip voor Johan & 'Negers' die komende zomer de Mont Ventoux opfietsen. Op naar het B.V.-schap dus! De top bereiken gaan ze sowieso, de vraag is hoe vlot & comfortabel?!
Succes van Roger-Roger en je laat het relaas maar weten hé!!
Flensjes. Ingrediënten:
200 gr. zelfrijzende bloem
250 ml. magere melk
250 ml. bruiswater (maakt het geheel lichter en beter verteerbaar)
40 gr. kristalsuiker (of 15 gr. Canderel)
4 eieren
Bereidingswijze:
Voeg de mager melk& het brusiwater samen in een kom.
Doe de 4 eieren & de suiker (of zoetstof) er bij.
Goed roeren -> de melk en suiker moeten volledig opgenomen zijn.
Tja, dat heb je dan in 't stof tussen Parijs & Roubaix op een zonnige dag... Overbelichte foto's & té hoge sluitertijden, 't levert eens een ander beeld op van een prachtige dag. Flou artistique; in de fotografie zijn de regels er ook om tegen te zondigen ;)) Eindelijk de foto's... Troisville (eerste kasseistrook) Picknick.
Daar zijn ze...
In het stof bijten.
Steggel (Steegmans) & Boonen.
Benenwerk.
Kevin Van Impe.
Werk aan de winkel!
't Bos Om maar te zeggen dat er écht geen enkele kassei gelijk ligt in 't Bos...
De profs flitsen over de kasseien.
Peloton in aantocht!
Les p'tits Belges.
Zonder voorwiel, ge kunt het dan ook niet 'in friet' rijden hé ;)
Dokkeren?
Een Bosvarken met 'ravitaillement'.
Carrefour de l' arbre (helemaal in 't begin) O'Grady solo.
* Coureur de rêves Laetitia en Sylvain Dessaily vertrokken in januari van de Noordkaap in Noorwegen, 900 kilometer van de Noordpool, richting Gibraltar (zuid-Spanje). 10.700 kilometer alstublieft, al lopend voor Sylvain en per quad voor Laetitia; een avontuur door 14 Europese landen dat negen maanden zal duren. Een heldendaad ter voordeel van de vereniging "Dromen" die probeert de dromen van zieke kinderen waar te maken. Hier kwam ik op daar het koppel bij de Asseneedse brandweer te gast was.
* Vorige vrijdagmorgen op weg naar de autokeuring zag ik een 'auto van de koers' met vriend Michel aan het stuur. 2 minuten respijt voor Michel die bij de bakker binnenstapte en dan -met oortje- aan de telefoon. Michel, mechanieker bij 'Babes Only - Villapark Lingemeer - Flanders' (FLA) vertrok naar Brest en omgeving. Afgelopen maandag een overenthousiaste Michel aan de lijn: "Kijk eens op internet naar Tro Bro Leon, Parijs-Roubaix zonder kasseien!" Koers op, over en door veldwegels, boereslagen (is dat AN?); stof, fiets- en wielbreuken; kortom complete chaos. Absoluut de moeite om volgen, helaas bij ons totaal ongekend. Enige Belgische winnaar ooit, Jo Planckaert in 2000. Ook op de site van Philippe Gilbert een kort verslag: C'est beau l'enfer !
Le Tro Bro Leon, c'est la course qui monte, qui monte, qui monte. Dans l'estime du public et dans l'imaginaire des coureurs. Sa réputation d'enfer breton enfle de bouche à oreille. Ou plutôt d'oreillette à oreillette puisque tout le peloton pro en est désormais équipé. Ils en parlent, ils en parlent du Tro Bro. Il y a même des cassettes qui circulent en douce. Si, si, même à l'étranger. Philippe Gilbert, le jeune Belge de Fdjeux. com l'a révélé sur le podium : on lui avait fait voir des images des victoires de ses équipiers Durand et Cooke...
Geloof me, 't kriebelt nu nog meer om Parijs-Roubaix te fietsen volgend jaar!
* De foto's van afgelopen editie ben ik aan 't bekijken, ze volgen...
*Afgelopen zondag zelf gefietst. Bedoeling was het brevet van 200 km. te rijden, maar 'k had de wekker een uur te laat gezet, 6u55 ipv. 5u55. Dan maar mee met de KWB van Oosteeklo, 93 km. en na de middag nog anderhalf uur losgefietst met onmiddellijk erna 30' loop. Wat een vreemd (nieuw) gevoel. De eerste 1,7 km. lopen waren volledig in 't rood (shame on me), erna iets gezakt van hartslag naar m'n omslagpunt, maar ik kon me niet houden en ben vol doorgegaan. Na een douche en de aankomst van de Amstel-Gold op tv. nog voor 15 km. met Emilia op de fiets en de sportieve zondag was ook om.
* Maandag- en dinsdagavond een uur gezwommen en deze middag 45' zwemles.
* Gisteren na telefonisch advies van Rudi 't een en 't ander besteld uit het gamma van Trisport, vooral voor de recuperatie.
Apexresectie; dat 'beest' bezorgt me nu al bijna een week nauwelijks te harden tandpijn. Uiteindelijk gisterennamiddag bij de tandarts beland en zijn vermoeden werd bevestigd na het nemen van bovenstaande foto. Een ontsteking onder een ontzenuwde tand. Gevolg: antibiotica en pijnstillers. De ijszak is hier de laatste dagen ook niet ver weg geweest, maar 't zal toch de pijn verbijten worden. Qua training deze week durf ik niets voorop te stellen. 'Graag' maar 't zal van weinig in huis komen vrees ik. Deze avond zwemmen, sowieso, want we gaan wetsuits passen. Die kans wil ik niet voorbij laten gaan.
Zondag kon ik me volledig uitleven in Parijs-Roubaix, de renners 3x gezien op de plaatsen die we wensten. Foto's dien ik zelf nog te bekijken, verslag volgt.
Ook Dimitri nog even in de bloemen zetten met zijn puike prestatie op de marathon van Parijs; met slechte voorbereiding en onder een loodzware zon 3u38'41". Knap Dimi!!
Vele titels zou ik kunnen kleven op deze post. 'geen tijd', 'tandpijn', 'lactaattesten', 'zenuwen', 'Hel van het Noorden', ... Vakantie lijkt me beter. Afgelopen paasvakantie ben ik er jammergenoeg niet in geslaagd veel te bloggen. Stof genoeg, maar geen tijd. De dagen vlogen voorbij. Werken en weggaan (geen échte vakantie maar toch). Onder dat laatste kan je vanalles verstaan; behalve 'uitgaan'. Het mooie weer zit er natuurlijk ook voor veel tussen. Vorige week naar de start van de Ronde. Van Brugge richting Stevoort om Emilia's grootmoeder haar 85e verjaardag te vieren. Natuurlijk op het puntje van m'n stoel gezeten om de beklijvende finale te volgen. Jammer voor Leif Hoste en voor Predictor-Lotto, hopelijk morgen revanche!! Toen we van Emilia's grootmoeder naar haar ouders reden draaide de starter van de auto mee, autopech dus... Gelukkig geraakten we nog thuis (auto in gang duwen en zorgen dat je niet stilvalt). Zondagavond dan de wagen nog bij de garagist gedaan en al lopend teruggekeerd; leuk als je het kan, mag en moet combineren. Als training niet de korste weg genomen, integendeel, 1u18' LSD. Maandagmorgen wou ik dit herhalen maar m'n spieren protesteerden. Iets wat ik de laatste weken meermaals merkte, als ik meer dan een uur gelopen heb voel ik het de dag nadien. Abnormaal... Niet getreurd, maandag was een 'feestdag' en mocht ik met 2 dames gaan zonnen in Oostende. Een prachtige dag die veel te snel voorbij was, niet gesport, niet geblogd. Dinsdag werken en naar de zwemles. Omwille van de defecte auto met de fiets. M'n mountainbike terug voozien van de slicks (baanbanden) en de lichtjes gecontroleerd. Na het uurtje zwemmen doorgereden naar Oosteeklo. Het was de laatste avond dat Beste Vriend Gino in 't land was, dus wilde ik nog eens passeren. We hebben op gepaste wijze 'afscheid' kunnen nemen. Gino wilde per sé nog een pitta eten dus voerde hij me mee naar Ertvelde. Iets na middernacht is hij hier dan vertrokken voor een korte laatste nacht bij z'n ouders. Emilia was in de wolken dat ze ook nog afscheid kon nemen. Woensdagavond de MTB opgehaald bij Gino's ouders. Donderdag schoenen opgehaald bij Eddy in Gent (koersfiets) en de auto gaan ophalen. Gisterenavond m'n hersens enkele uren gepijnigd op het parcours van Parijs-Roubaix. Traditioneel zijn we van de partij vanaf de eerste kasseistrook in Troisvilles. 165 km. van huis, maar we zakken af. Na Troisvilles een hele omweg om in 't Bos van Wallers te geraken en dan kijken welke 5-sterren kasseistrook tegen het eind we nog doen. De zenuwen staan hier hooggespannen. Dé koers der koersen (persoonlijke mening). Kriebels voor volgend jaar. We gaan er wel op letten het stof tijdig door te spoelen ;)). Afgelopen middag lactaattesten op de atletiekpiste van 'de Gantoise'. De lactaatwaarde na de eerste 2000 meter aan hartslag 134 was abnormaal hoog. Gisteren niet getraind, geen alchohol, koffie of the gedronken en voldoende gerust. Herdoen dus, de waarde was iets beter, maar niet goed... Toch alles afgewerkt in 't zonnetje. Het resultaat zal niet 'denderend' zijn. Na gesprek met de dokter; waarin ik aanhaalde dat bij lopen langer dan 1 uur ik dat de dag nadien voelde; werd duidelijk dat ik geen sportdrank neem. Wél water, maar andere 'elementen' dienen aangevuld te worden om de spieren terug in vorm te krijgen. Stom van mij dus, 'k zou beter moeten weten... Eén dezer bestudeer ik het aanbod van onze voedingssupplementensponsor.
Voilà, ondertussen is m'n weekend begonnen, alles in het teken van de pavés. Morgen bel ik vanuitFrankrijk ook nog even naar neef Dimi om het relaas van zijn marathon in Parijs te vernemen.
kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen.
Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.
