Proficiat aan al degenen die gisteren de Nacht van Vlaanderen tot een goed einde brachten.
(vooral voor 'haze' Katrien & Nico)
Succes aan de triatleten (M/V) die vandaag starten in Brugge (da's ook al 2 jaar geleden)
& 3x zoveel succes aan de triatleten die morgen in Stein starten voor de 3/4!
'k Hoop van harte dat het niet zo warm is voor 't lopen als vorig jaar;
supporteren zal vanop afstand (thuis) gebeuren.
Toi toi toi!
Posts tonen met het label brugge. Alle posts tonen
Posts tonen met het label brugge. Alle posts tonen
zaterdag 20 juni 2009
donderdag 3 juli 2008
Stein-verslag
Beste blog-lezers (M/V); eerst en vooral m'n excuses voor het schandalig late verslag, maar 't kwam er gewoonweg niet van... maar niet getreurd, extra gekruid met meer foto's...
Wat een dag!
't Was fijn in Stein te zijn...
Zondagmorgen 7u. in Stein, Nederlands Limburg; in alle vroegte naar de 2e wisselzone, loopschoenen en petje in bak nr. 25 leggen en wachten op de clubgenoten die binnensijpelen.
In groep naar de 1e wisselzone met de fiets en wetsuit. Druk overleg en gespeculeer, de wedstrijd wordt niet onderschat; maar snel overlopen. We gaan dit overleven!!
De Ironmanagers in oranje pak gehuld betreden de kooi (wisselzone). Alles in de bak, niets op de fiets, strikte orders van de organisatie. Wie zijn pak achterstevoren aanheeft trekt dit goed aan, binnenstebuiten had niemand z'n pak aan ;)).
Snel een groepsfoto en nog alles eens overlopen en dubbelchecken.
Een goeie 10 minuten voor de start galmt een boodschap door de micro:
"het nummer 65, Gaëtan De Smet, een collega meldt dat u lekke band heeft"...
In eerste instantie dachten we aan een (flauwe) grap, maar het bleek snel waar te zijn; lek achteraan.
Gaëtan dan maar geholpen het wiel uit z'n fiets te nemen en het wiel aan Tim gegeven die (zo leek het ons toch) het hoofd koel hield en de band verving.
Net op tijd dan maar naar de startbox voor het zwemmen... Ik zag het nog steeds zitten.
Eens in het water, nog steeds & eens vertrokken was het de eerste 100 à 150 m. wat geduw, maar dat viel allemaal mee.
Het water smaakte naar petrol, maar zelfs dat deerde niet...
Bij het ingaan van de 2e zwemronde hoorde ik nog afroepen dat Kristof La Heyne ook net begonnen was aan z'n tweede ronde.
Ook die rond verliep vlot en vrij rustig. Letten op techniek, ademhaling en oriënteren.
De zwemtijd zou me niet interesseren, zolang ik maar met 'n goed gevoel uit het water kwam!
En het gevoel nà 't zwemmen was SUPER! Om een ronde meer zou ik zelfs niet getreurd hebben, waar gaan we dat schrijven?!
Aan het begin van de wisselzone kwam ik clubgenoot Jean tegen met op zijn beurt een plat wiel.
Jean zocht een pomp want het stuk om z'n bommetje in de band te blazen werkte niet.
Samen met hem naar mijn fiets en mijn stukje even geleend.
Bij het wisselen heb ik met goed ingewreven met zonnecréme, dat bleek geen overbodige luxe te zijn!
Net voorbij de mat van de wisselzone stond Kristof stil, ook hier even gestopt, maar het bleek niets ernstig te zijn, dan maar op het golvend parcours voorzichtig op zoek naar de eerste klim.
Doseren zou het toverwoord worden.
Eten & drinken en niets aan het toeval overlaten!
Het parcours bleek al snel niet te onderschatten, amai!
Na 12km. fietsen constateerde ik dat ik m'n chip niet aanhad...
Niet panikeren, het doel was finishen, zonder chip en dus zonder rondetijden zou dit ook wel lukken. Snel besloot ik niet aan Tim of Emilia te zeggen, zodat ze niet nodeloos op zoek zouden gaan naar die chip.
Blijkbaar vergeten in de haast om Jean te helpen; niet alert genoeg voor mijn eigen ding in de wissel; maar niet getreurd.
In de eerste ronde deed ik het laatste klimmetje, een kasseibaan, in het gootje; maar de volgende 3 rondes werd dit toch de kasseien, met Parijs-Roubaix vers in het geheugen & in de benen was dit even genieten.
De 2e ronde was het overtrokken en een behoorlijk wind kwam opzetten; wat zou dat nog geven.
Ronde 3 was de zon toch weer van de partij.
Er werden zeer veel bidons gegeven, dus ook aangenomen, in de laatste ronde zelfs 1 met water om stande pede in m'n nek te kletsen; zo warm was het ondertussen al!
In de buurt van de finish stonden heel wat supporters, oa. Emilia en haar zus, vriend-coach Tim en 3 dames van de club die 's zaterdags de kwart van Brugge tot een goed eind brachten.
Telkens weer luide aanmoedigingen, héél tof uiteraard.
De wissel fietsen-lopen verliep ook vlot, wat mocht ik blij zijn dat ik 's morgens toch m'n pet klaargelegd had, even twijfelde ik nog, maar met een loden zon op onze bol was het té gevaarlijk voor een zonneslag en uitdroging.
De loopstart verliep vrij vlot, maar al snel zakte het tempo.
Het selectieve parcours, weinig of niets vlak en de temperatuur van maar liefst 28°C bleken niet echt mijn ding...
Gelukkig veel bevoorrading, water, AA-sportdrank, cola, banaan, appelsien, sponsen (naar 't schijnt niet eetbaar, of toch maar 1x)
Vooral de sponsen waren welkom.
Ronde 3 kreeg ik het héél lastig! Wandelen aan een drankpost aan pakweg 6,5 km./u., lopen erna aan 7 km./u. Afzien dus, 't vat was leeg, 't bobijntje op, ... ik voelde dat alle voorgaande wedstrijden met uitputten... Vreemde gewaarwordingen, krampen; niet in m'n benen, maar in de plooien van m'n armen, nog nooit meegemaakt (& 'k had het weer;)). Gelukkig weer die wondersponsen die soelaas brachten (en ik die dacht dat de jeanetten van voetballers met hun sponsje niet opgelapt kunnen worden, excuses!)
Het 'gelleke' niet vergeten, drinken was als water op een eend gieten...
In alle eerlijkheid, op het einde van ronde 3 dacht ik aan stoppen.
Onder het motto luister naar je lichaam was het van 't is genoeg geweest.
Op km. 20 dacht ik; loop nog 1 uur aan 10/u. en je bent er, maar de benen wilden niet meer.
En als de benen even 'go' zeiden, was het 't kopke...
Maar alweer de moral die werd opgevijzeld door de suporters en vooral supportsters! Toch maar aan de laatste ronde begonnen, het was ondertussen al vrij kalm op het parcours. De Nederlanders bleven trouw op post in hun voortuintje, aanmoedigen tot het bittere einde, DANK U WEL!
Bij het ingaan van de 4e ronde zag ik clubgenoot Raf Wouters op me naderen & besloot op hem te wachten, gedeeld leed = half leed. Raf vroeg ook om samen te blijven. "Geen probleem Raf, jij bepaalt het tempo."
En plots leek het allemaal iets beter te gaan. De 'dash' was er wel volledig af, maar de finish naderde!
Wouters & Wauters richting finish. Plots ging ons licht terug branden en even grapte ik naar Emilia dat we besloten hadden nog een rondje te lopen...
Raf mate, we did it again, tnx!
Dank aan alle supporters, proficiat aan alle clubleden!
De Duvel of Leffe die Mario beloofde zag ik tijdens 't fietsen nog zitten; tijdens 't lopen zou ik niet geweten hebben hoe die nog binnen te krijgen (of te houden).
Echter, na 'n goede douche heb ik genoten van enkele (3 of 4) La Chouffes; het herstel kon beginnen; blij gefinisht te zijn bij de levenden...
Wat een dag!
't Was fijn in Stein te zijn...
Zondagmorgen 7u. in Stein, Nederlands Limburg; in alle vroegte naar de 2e wisselzone, loopschoenen en petje in bak nr. 25 leggen en wachten op de clubgenoten die binnensijpelen.In groep naar de 1e wisselzone met de fiets en wetsuit. Druk overleg en gespeculeer, de wedstrijd wordt niet onderschat; maar snel overlopen. We gaan dit overleven!!
De Ironmanagers in oranje pak gehuld betreden de kooi (wisselzone). Alles in de bak, niets op de fiets, strikte orders van de organisatie. Wie zijn pak achterstevoren aanheeft trekt dit goed aan, binnenstebuiten had niemand z'n pak aan ;)).
Snel een groepsfoto en nog alles eens overlopen en dubbelchecken.
Een goeie 10 minuten voor de start galmt een boodschap door de micro:"het nummer 65, Gaëtan De Smet, een collega meldt dat u lekke band heeft"...
In eerste instantie dachten we aan een (flauwe) grap, maar het bleek snel waar te zijn; lek achteraan.
Gaëtan dan maar geholpen het wiel uit z'n fiets te nemen en het wiel aan Tim gegeven die (zo leek het ons toch) het hoofd koel hield en de band verving.
Net op tijd dan maar naar de startbox voor het zwemmen... Ik zag het nog steeds zitten.
Eens in het water, nog steeds & eens vertrokken was het de eerste 100 à 150 m. wat geduw, maar dat viel allemaal mee.Het water smaakte naar petrol, maar zelfs dat deerde niet...
Bij het ingaan van de 2e zwemronde hoorde ik nog afroepen dat Kristof La Heyne ook net begonnen was aan z'n tweede ronde.Ook die rond verliep vlot en vrij rustig. Letten op techniek, ademhaling en oriënteren.
De zwemtijd zou me niet interesseren, zolang ik maar met 'n goed gevoel uit het water kwam!En het gevoel nà 't zwemmen was SUPER! Om een ronde meer zou ik zelfs niet getreurd hebben, waar gaan we dat schrijven?!
Aan het begin van de wisselzone kwam ik clubgenoot Jean tegen met op zijn beurt een plat wiel.
Jean zocht een pomp want het stuk om z'n bommetje in de band te blazen werkte niet.
Samen met hem naar mijn fiets en mijn stukje even geleend.
Bij het wisselen heb ik met goed ingewreven met zonnecréme, dat bleek geen overbodige luxe te zijn!Net voorbij de mat van de wisselzone stond Kristof stil, ook hier even gestopt, maar het bleek niets ernstig te zijn, dan maar op het golvend parcours voorzichtig op zoek naar de eerste klim.
Doseren zou het toverwoord worden.Eten & drinken en niets aan het toeval overlaten!
Het parcours bleek al snel niet te onderschatten, amai!
Na 12km. fietsen constateerde ik dat ik m'n chip niet aanhad...Niet panikeren, het doel was finishen, zonder chip en dus zonder rondetijden zou dit ook wel lukken. Snel besloot ik niet aan Tim of Emilia te zeggen, zodat ze niet nodeloos op zoek zouden gaan naar die chip.
Blijkbaar vergeten in de haast om Jean te helpen; niet alert genoeg voor mijn eigen ding in de wissel; maar niet getreurd.
In de eerste ronde deed ik het laatste klimmetje, een kasseibaan, in het gootje; maar de volgende 3 rondes werd dit toch de kasseien, met Parijs-Roubaix vers in het geheugen & in de benen was dit even genieten.
De 2e ronde was het overtrokken en een behoorlijk wind kwam opzetten; wat zou dat nog geven.Ronde 3 was de zon toch weer van de partij.
Er werden zeer veel bidons gegeven, dus ook aangenomen, in de laatste ronde zelfs 1 met water om stande pede in m'n nek te kletsen; zo warm was het ondertussen al!
In de buurt van de finish stonden heel wat supporters, oa. Emilia en haar zus, vriend-coach Tim en 3 dames van de club die 's zaterdags de kwart van Brugge tot een goed eind brachten.
Telkens weer luide aanmoedigingen, héél tof uiteraard.
De wissel fietsen-lopen verliep ook vlot, wat mocht ik blij zijn dat ik 's morgens toch m'n pet klaargelegd had, even twijfelde ik nog, maar met een loden zon op onze bol was het té gevaarlijk voor een zonneslag en uitdroging.
De loopstart verliep vrij vlot, maar al snel zakte het tempo.Het selectieve parcours, weinig of niets vlak en de temperatuur van maar liefst 28°C bleken niet echt mijn ding...
Gelukkig veel bevoorrading, water, AA-sportdrank, cola, banaan, appelsien, sponsen (naar 't schijnt niet eetbaar, of toch maar 1x)
Vooral de sponsen waren welkom.
Ronde 3 kreeg ik het héél lastig! Wandelen aan een drankpost aan pakweg 6,5 km./u., lopen erna aan 7 km./u. Afzien dus, 't vat was leeg, 't bobijntje op, ... ik voelde dat alle voorgaande wedstrijden met uitputten... Vreemde gewaarwordingen, krampen; niet in m'n benen, maar in de plooien van m'n armen, nog nooit meegemaakt (& 'k had het weer;)). Gelukkig weer die wondersponsen die soelaas brachten (en ik die dacht dat de jeanetten van voetballers met hun sponsje niet opgelapt kunnen worden, excuses!)
Het 'gelleke' niet vergeten, drinken was als water op een eend gieten...In alle eerlijkheid, op het einde van ronde 3 dacht ik aan stoppen.
Onder het motto luister naar je lichaam was het van 't is genoeg geweest.
Op km. 20 dacht ik; loop nog 1 uur aan 10/u. en je bent er, maar de benen wilden niet meer.
En als de benen even 'go' zeiden, was het 't kopke...
Maar alweer de moral die werd opgevijzeld door de suporters en vooral supportsters! Toch maar aan de laatste ronde begonnen, het was ondertussen al vrij kalm op het parcours. De Nederlanders bleven trouw op post in hun voortuintje, aanmoedigen tot het bittere einde, DANK U WEL!
Bij het ingaan van de 4e ronde zag ik clubgenoot Raf Wouters op me naderen & besloot op hem te wachten, gedeeld leed = half leed. Raf vroeg ook om samen te blijven. "Geen probleem Raf, jij bepaalt het tempo."En plots leek het allemaal iets beter te gaan. De 'dash' was er wel volledig af, maar de finish naderde!
Wouters & Wauters richting finish. Plots ging ons licht terug branden en even grapte ik naar Emilia dat we besloten hadden nog een rondje te lopen...
Raf mate, we did it again, tnx!
Dank aan alle supporters, proficiat aan alle clubleden!
De Duvel of Leffe die Mario beloofde zag ik tijdens 't fietsen nog zitten; tijdens 't lopen zou ik niet geweten hebben hoe die nog binnen te krijgen (of te houden).
Echter, na 'n goede douche heb ik genoten van enkele (3 of 4) La Chouffes; het herstel kon beginnen; blij gefinisht te zijn bij de levenden...
zaterdag 21 juni 2008
Stein-voorbeschouwing
D-Day minus 1...
Alweer een hoop vragen:
* zal ik goed slapen
* hoe zal de zwemstart verlopen morgen
* kan ik me aan m'n voornemen houden? Na 't zwemmen GENIETEN (Carpe Momentum)
* hoe zal ik reageren op de afstand en de heuvels? Mentaal en fysiek.
* wordt het écht 27°C? Pffff.....
* wat brengt Super-Mario mee naar de finish, Leffe Blond of Duvel?
25 clubgenoten aan de start zo meteen in Brugge, succes allemaal!
24 clubgenoten morgen in Stein, evenzeer (nog meer) succes!!
En toch...
toch ben ik er van overtuigd dat onze dames/partners/supporters/...
... Tim, ... méér zenuwen gaan hebben dan wij, de atleten, de gladiatoren; hopelijk niet de (figuurlijk dan) stervenden.
Voor velen de ultieme test voor de IM-Florida, persoonlijk de zwaarste sportieve beproeving tot op heden. Eerste keer, dus geen ervaring, maar wél de overtuiging dat ik de afstand aankan.
We zien wel, verstand gebruiken, ogen op de weg én de hartslagmeter en gecontentreerd blijven...
Alweer een hoop vragen:
* zal ik goed slapen
* hoe zal de zwemstart verlopen morgen
* kan ik me aan m'n voornemen houden? Na 't zwemmen GENIETEN (Carpe Momentum)
* hoe zal ik reageren op de afstand en de heuvels? Mentaal en fysiek.
* wordt het écht 27°C? Pffff.....
* wat brengt Super-Mario mee naar de finish, Leffe Blond of Duvel?
25 clubgenoten aan de start zo meteen in Brugge, succes allemaal!
24 clubgenoten morgen in Stein, evenzeer (nog meer) succes!!
En toch...
toch ben ik er van overtuigd dat onze dames/partners/supporters/...
... Tim, ... méér zenuwen gaan hebben dan wij, de atleten, de gladiatoren; hopelijk niet de (figuurlijk dan) stervenden.
Voor velen de ultieme test voor de IM-Florida, persoonlijk de zwaarste sportieve beproeving tot op heden. Eerste keer, dus geen ervaring, maar wél de overtuiging dat ik de afstand aankan.
We zien wel, verstand gebruiken, ogen op de weg én de hartslagmeter en gecontentreerd blijven...
zaterdag 19 april 2008
bloggen
't Is al bijna een sport op zich, bloggen; enkel, 't staat niet op m'n schema dus durf ik 't al eens vergeten...Gelukkig kon ik me afgelopen 10 dagen wél behoorlijk goed aan m'n schema houden!
Vorige week genoten onder een voorzichtig zonnetje van zowel fietsen als lopen!1 tocht bracht me met de MTB naar Brugge.
Heen via de grote banen, terug via idyllischer oorden, langs de Damse Vaart naar de 'syphon' en via het Schipdonkkanaal huiswaarts. Goed voor 98 km.
Onderweg stopte ik om de camerafuncite van de iPhone te testen (en eigenlijk van contentement).
Vorige zondag was het vroeg opstaan om 1u25 te lopen en daarna fris richting 'de Hel' te trekken.Naar jaarlijkse gewoonte stonden we paraat op de eerste kasseistrook in Troisvilles en 'k kan je verzekeren dat het kriebelde!!!!!
't Gaat ne serieuze lap zijn die ik er samen met Jurgen ga op geven, op 8 juni!
Het weer was iets té goed voor de profs, er werd dus snel gefietst.Ondanks de droogte slaagden enkele acrobaten er in toch tegen de vlakte te gaan voor onze neus.
Kraken dat het deed ;)
Conclusie:
blij dat ik na een hectische periode terug serieus aan het trainen ben én op het juiste spoor zit!
donderdag 21 juni 2007
woensdag 20 juni 2007
kartje
Verdorie, gisteren blijven plakken aan De Piereput na 't zwemmen, zalig terrasweer; nakaarten bij een godendrankje...
Hier gaan we, verslag van m'n allereerste 'kartje', zeg maar kwart.
Al in het heegaan hadden we te kampen met hevige regenbuien en onweders, dat beloofde dus!
't Kon me weinig schelen, de enige vrees was dat alles zou afgelast worden.
Een uurtje voor de wedstrijd nog relax wat eten aan de aankomst terwijl het buiten... pijpestelend regende, de zoveelste bui.
Het klaarzetten van m'n materiaal in de wisselzones verliep vlot, geen extra gejaag dus.
Net voor het aantrekken van de wetsuit was er tijd voor een korte opwarming, een klein stukje lopen en nog een laatste keer naar 't klein toilet zijnde een struik.
Het gevreesde zwemmen viel al bij al nog mee. Ik zag het zitten & had er zin in , op naar een volledig nieuwe ervaring!
Bij de start heb ik me redelijk achteraan gelegd om zo weinig mogelijk in de strijd vooraan te zitten; 'k had er toch niets verloren.
"Letten op techniek en ademhaling", 't raasde continu door m'n hoofd.
Al snel na de start zag ik atleten schoolslag zwemmen en achterop raken; alweer een sprankeltje hoop en 't geloof dat het dan toch zo slecht niet ging.
Maar wat 'n sopje was dat toch... vreselijk slechte smaak (of wat dacht je) en onder water nauwelijks zichtbaarheid.
Qua oriëntatie viel het mee, op gegeven moment zag ik Emilia en supporter 'Freddy' zelfs staan.
Voor Emilia viel het mee me dan te volgen, hier net onder een brugje door.
"Constante slagen en techniek & niet zig-zag gezwommen wist ze me achteraf te zeggen". "Oef" .
Hier al grappend: de groene badmuts (ik) tussen de dames in roze badmuts; én graag dat ik daar tussen lag... ;)))
1 keer haakte ik in een dame die me voorbijflitste, even uit het ritme; maar zo'n zaken gebeuren nu éénmaal in het heetst van de strijd.
Geldt voorrang van rechts ook in 't water?
Ik zwom rechts mevrouw...
Nog even plensen en water 'proeven'.
Op naar de eerste wissel. Mijn gevoel zei een half uurtje gezwommen, 'k deed beter met 19'43".
Voor de wissel had ik 4'09" nodig, wat me veel lijkt...
't Was een eind lopen naar de fiets en toen ik m'n handdoek, schoenen en kousen kletsnat aantrof vloekte ik even maar had ik reden van klagen?
'k Denk het niet, de fiets naast me stond een begeleider te wachten op een mindervalide atleet, die man heeft maar 1 arm, da's dan 'andere koek' hé; snel kwam 't besef dat ik in een "luxepostie" zat.
Respect voor die man en zijn atleet!
Dus, met natte voeten op de fiets. Bij het verlaten van het St.-Leocollege kon ik meteen voluit gaan op de kasseitjes.
Iets té voluit op en over het brugje aan de Langerei, want ik hoorde iets 'kraken' en vallen?! M'n achterste bidon kwijt... Geen tijd om te stoppen.
Voorzichtig door de bochten in de Brugse binnenstad en eens langs het kanaal positie gezocht op de fiets. Niet evident daar ik doornat was.
't Regende en 't onweerde dat het geen naam had; maar 't kon me geen barst schelen. Tegenwind, tja, 't was dan voor iedereen zo hé...
Op de fiets had ik behalve van de tegenwind last van winderigheid, achteraf hoorde ik daar nog over klagen, blijkbaar van 't (lekkere) zwemwater.
Even hield ik de benen stil voor een moeder-eend die met haar kroost m'n pad kruiste, uit respect voor de natuur & om een familiedrama te vermijden toch in de remmen en 'genoten' van dat moment (Carpe Momentum!!).
Terug in Brugge aangekomen was het draaien en keren;
voeten tijdig uit de schoenen, richting 2e wisselzone.
Net ervoor nog Emilia en 'Freddy' gezien en aan de wisselzone Igor.
De wissel verliep vrij vlot, alhoewel ik 1 kleine hapering had en toen 'rustig' de tijd nam om m'n elastieken (veters) goed te steken (vooruitziend om tijdens 't lopen geen last te hebben).
Bij 't lopen duurde het even eer ik m'n goede ritme vond en in 't begin was het ook kwestie van de plassen te mijden.
Op het einde van de eerste doortocht stond coach Tim met nog enkele supporters (die ik te laat opmerkte). De tweede ronde ging al iets vlotter, psychologsich ook, je kan aftellen, niet finishen zat er niet meer in , niet eens half-dood (alhoewel...).
Maar zoals steeds, de laatste loodjes wogen het zwaartst!
Hartslag was 'onder controle' maar 'k had 'den dash' niet meer om nog een echte versnelling te plaatsen; niet dat het echt nog hoefde...
Moe maar voldaan aan de finsh, de eerste kwart-trialon 'ever' was een feit, woehaa.
In de euforie en emotie vergeten kijken naar m'n finishtijd, maar 't maakte niet echt uit.
Tevreden met 2u28'31", 't biedt perspectieven voor een volgende keer.
De douche in de 'camion' van 't leger deed meer dan goed en de cous(t)-cous(t) met kip enige tijd later ging er vlot in.
Dat ik goed geslapen heb zal ook wel niet verwonderlijk zijn zeker?
Voor zondag stond 'rust' op '2u losfietsen' op 't schema.
Bedoeling was mee te fietsen met De Pluim, maar 'k was 4 minuten te laat in Oosteeklo; dus maar op eigen houtje 2 u. gefietst, maar 't ging voor geen meter.
De tegenwind in de polder noodzaakte me om héél soepel rond te draaien, maar van snelheid was absoluut geen sprake: 48,48 km. op 1u58' ; 24,6 km./u. gemiddeld.
Maar nog steeds nagenietend van "t kartje in Bruhhe".
Gisteren stond dus openwater-zwemmen op 't programma;
straks een uurtje zwem(les).
Ciao.
Hier gaan we, verslag van m'n allereerste 'kartje', zeg maar kwart.
Al in het heegaan hadden we te kampen met hevige regenbuien en onweders, dat beloofde dus!
't Kon me weinig schelen, de enige vrees was dat alles zou afgelast worden.
Een uurtje voor de wedstrijd nog relax wat eten aan de aankomst terwijl het buiten... pijpestelend regende, de zoveelste bui.
Het klaarzetten van m'n materiaal in de wisselzones verliep vlot, geen extra gejaag dus.
Net voor het aantrekken van de wetsuit was er tijd voor een korte opwarming, een klein stukje lopen en nog een laatste keer naar 't klein toilet zijnde een struik.
Het gevreesde zwemmen viel al bij al nog mee. Ik zag het zitten & had er zin in , op naar een volledig nieuwe ervaring!Bij de start heb ik me redelijk achteraan gelegd om zo weinig mogelijk in de strijd vooraan te zitten; 'k had er toch niets verloren.
"Letten op techniek en ademhaling", 't raasde continu door m'n hoofd.
Al snel na de start zag ik atleten schoolslag zwemmen en achterop raken; alweer een sprankeltje hoop en 't geloof dat het dan toch zo slecht niet ging.
Maar wat 'n sopje was dat toch... vreselijk slechte smaak (of wat dacht je) en onder water nauwelijks zichtbaarheid.
Qua oriëntatie viel het mee, op gegeven moment zag ik Emilia en supporter 'Freddy' zelfs staan.Voor Emilia viel het mee me dan te volgen, hier net onder een brugje door.
"Constante slagen en techniek & niet zig-zag gezwommen wist ze me achteraf te zeggen". "Oef" .
Hier al grappend: de groene badmuts (ik) tussen de dames in roze badmuts; én graag dat ik daar tussen lag... ;)))
1 keer haakte ik in een dame die me voorbijflitste, even uit het ritme; maar zo'n zaken gebeuren nu éénmaal in het heetst van de strijd.
Geldt voorrang van rechts ook in 't water?
Ik zwom rechts mevrouw...
Nog even plensen en water 'proeven'.Op naar de eerste wissel. Mijn gevoel zei een half uurtje gezwommen, 'k deed beter met 19'43".
Voor de wissel had ik 4'09" nodig, wat me veel lijkt...
't Was een eind lopen naar de fiets en toen ik m'n handdoek, schoenen en kousen kletsnat aantrof vloekte ik even maar had ik reden van klagen?
'k Denk het niet, de fiets naast me stond een begeleider te wachten op een mindervalide atleet, die man heeft maar 1 arm, da's dan 'andere koek' hé; snel kwam 't besef dat ik in een "luxepostie" zat.
Respect voor die man en zijn atleet!
Dus, met natte voeten op de fiets. Bij het verlaten van het St.-Leocollege kon ik meteen voluit gaan op de kasseitjes.Iets té voluit op en over het brugje aan de Langerei, want ik hoorde iets 'kraken' en vallen?! M'n achterste bidon kwijt... Geen tijd om te stoppen.
Voorzichtig door de bochten in de Brugse binnenstad en eens langs het kanaal positie gezocht op de fiets. Niet evident daar ik doornat was.
't Regende en 't onweerde dat het geen naam had; maar 't kon me geen barst schelen. Tegenwind, tja, 't was dan voor iedereen zo hé...
Op de fiets had ik behalve van de tegenwind last van winderigheid, achteraf hoorde ik daar nog over klagen, blijkbaar van 't (lekkere) zwemwater.Even hield ik de benen stil voor een moeder-eend die met haar kroost m'n pad kruiste, uit respect voor de natuur & om een familiedrama te vermijden toch in de remmen en 'genoten' van dat moment (Carpe Momentum!!).
Terug in Brugge aangekomen was het draaien en keren;
voeten tijdig uit de schoenen, richting 2e wisselzone.
Net ervoor nog Emilia en 'Freddy' gezien en aan de wisselzone Igor.
De wissel verliep vrij vlot, alhoewel ik 1 kleine hapering had en toen 'rustig' de tijd nam om m'n elastieken (veters) goed te steken (vooruitziend om tijdens 't lopen geen last te hebben).Bij 't lopen duurde het even eer ik m'n goede ritme vond en in 't begin was het ook kwestie van de plassen te mijden.
Op het einde van de eerste doortocht stond coach Tim met nog enkele supporters (die ik te laat opmerkte). De tweede ronde ging al iets vlotter, psychologsich ook, je kan aftellen, niet finishen zat er niet meer in , niet eens half-dood (alhoewel...).Maar zoals steeds, de laatste loodjes wogen het zwaartst!
Hartslag was 'onder controle' maar 'k had 'den dash' niet meer om nog een echte versnelling te plaatsen; niet dat het echt nog hoefde...
Moe maar voldaan aan de finsh, de eerste kwart-trialon 'ever' was een feit, woehaa.In de euforie en emotie vergeten kijken naar m'n finishtijd, maar 't maakte niet echt uit.
Tevreden met 2u28'31", 't biedt perspectieven voor een volgende keer.
De douche in de 'camion' van 't leger deed meer dan goed en de cous(t)-cous(t) met kip enige tijd later ging er vlot in.
Dat ik goed geslapen heb zal ook wel niet verwonderlijk zijn zeker?
Voor zondag stond 'rust' op '2u losfietsen' op 't schema.
Bedoeling was mee te fietsen met De Pluim, maar 'k was 4 minuten te laat in Oosteeklo; dus maar op eigen houtje 2 u. gefietst, maar 't ging voor geen meter.
De tegenwind in de polder noodzaakte me om héél soepel rond te draaien, maar van snelheid was absoluut geen sprake: 48,48 km. op 1u58' ; 24,6 km./u. gemiddeld.
Maar nog steeds nagenietend van "t kartje in Bruhhe".
Gisteren stond dus openwater-zwemmen op 't programma;
straks een uurtje zwem(les).
Ciao.
zondag 17 juni 2007
tijden Brugge
De resulaten van gisteren zijn op triathlon .be te vinden.Al bij al bracht ik het er niet zo slecht van af voor m'n eerste kwarttriatlon:
2u28'31": 19'43" gezwommen (1 km.); 1u17'19" gefietst (45 km.) & 46'08 gelopen (10 km.).
Plaats na het zwemmen : 77e
Wisseltijd zwemmen-fietsen: 4'09 - plaats na de wissel: 80e
Plaats na het fietsen: 67e
Wisseltijd fietsen-lopen: 01'12" - plaats na de wissel: 61e
74e plaats na het lopen; 72e in totaal.
* plaats binnen de PRO-groep.
Binnen de verhoopte 2u30 in slechte omstandigheden (veel wind & nog meer regen)
Foto's en verslag volgen!
Wedstrijdverslag op VTDL.
maandag 14 mei 2007
korte berichtjes
Na de drukte van vorige week (Moederdag & tandoperatie) enkele korte berichtjes:Eindtijd Dwars door Brugge 1u07' (ipv. 1u05').
Enkele Oosteeklose fietsvrienden zijn op fietsvakantie in Portugal.
Hun relaas is hier te volgen.
Jazzvriend Jazzaddict is z'n films op YouTube aan 't zetten: jazzmovies
Vorige week slechts 2x gezwommen; niet gefietst, noch gelopen, verdorie toch.
Reden: tandoperatie en 12 hechtingen. Geen pijnstillers moeten slikken, wél antibiotica.
Deze week sportieve 'revanche'.
Vorige woensdagmiddag, voor de zwemles, verwittigde leraar Luc me dat hij niet kon komen wegens ziekte.
Dit kon mijn 'pret' niet bederven, ik ben wél een uur gaan trainen.
Ingeschreven in de 'Lottery' voor de halve marathon van New York op zondag 5 augustus.'k Zal dan wel 'over den plas' zitten bij Gino, maar vermoedelijk niet in NYC.
Aankomst aan Ground Zero, vlak bij Gino dus!
Hopelijk vergroten hiermee ook de kansen voor de marathon...
Mochten ik of m'n broer niet geselecteerd raken voor de NYC Marathon 2007 hoop ik Firenze te lopen met Ironmanagers.
Straks zwemmen, eerst nog wat werken!
Foto's boven en onder zijn van afgelopen vrijdag tijdens een clinic over voeding (Ironmanagers). We konden ons laten wegen en vetpercentage bepalen.
zaterdag 31 maart 2007
kwart Brugge
Jawel,ik slaagde er zonet in me in te schrijven voor de kwart triatlon door Brugge!
Een hele week (en langer) zenuwen, enkele keren wakker geschoten deze nacht,
maar nu kan ik alle pijlen richten op zaterdag 17 juni.
Vorig jaar nog 'onschuldig' en onwetend als toeschouwer, 1 jaartje later als tevreden atleet!
dinsdag 20 juni 2006
1/4 triatlon Brugge
Afgelopen zaterdagavond zakten Emilia en ik af naar de kwart triatlon door Brugge .
We gingen supporteren voor Igor, die de week ervoor afzakte naar het Bos van Wallers op Parijs-Roubaix.
Toen we aankwamen was het zwemmen al achter de rug en waren de atleten aan het fiesten.
Nét voorbij de finishzone zagen we de eerste loper en latere winnaar doorkomen nl. Marino Vanhoenacker (1u48'47").
Gevolgd door nog een (héél) bekende;
Luc Van Lierde (1u50'05") geworden.
Voor Luc, die al twee keer de Iron Man van Hawaii gewonnen heeft verm. een goede training.
Allemaal goed en wel die profs, maar we kwamen dus voor de 'amateurs'.
In de finishzone liep ik de vrouw van een Oosteekloos triatleet tegen het lijf.
Leuk te vernemen dat Wim Heyde (2u31'57") ook meedeed, 'k was het misschien nooit teweten gekomen!
De familienaam van 'Tim' uit Boekhoute ontgaat me.
Voor ik het vergeet, Igor dus... shame on me!!
Igor aan het 'zweven' euh lopen.
en Igor 2 rondjes verder aan de finish.
Op het podium.
Igor's eindtijd was 2u35'23"
(tijdsverschil door start in een latere 'wave')
Well done Igor!
Tegen dit kanon kon ik niet op!!
Een Nikon D200 met tele (slik)...
Toen ik deze foto nam tikte iemand me op de schouder, 't bleek Marino Vanhoenacker te zijn.
Emilia wist me dit te vertellen, 'k had het niet gezien.
"messcherp" (de winnaar; niet de foto)
Proficiat aan alle atleten en aan de organisatoren!
't Was tof en aangenaam vertoeven in Brugge.
De enige atleet waar we nog even op staan wachten hebben was Koen De Wilde (Bratislava).
Helaas, gene Koen gezien.
Zijn woorden van afgelopen zomer in NYC indachtig "als ge een podium ziet moet ge der opspringen", hebben we nog geruime tijd rond het podium gestaan, maar op, onder, voor, noch achter het podium 'De Wilde(n)' te zien.
We gingen supporteren voor Igor, die de week ervoor afzakte naar het Bos van Wallers op Parijs-Roubaix.
Toen we aankwamen was het zwemmen al achter de rug en waren de atleten aan het fiesten.Nét voorbij de finishzone zagen we de eerste loper en latere winnaar doorkomen nl. Marino Vanhoenacker (1u48'47").
Gevolgd door nog een (héél) bekende;
Luc Van Lierde (1u50'05") geworden.
Voor Luc, die al twee keer de Iron Man van Hawaii gewonnen heeft verm. een goede training.
Allemaal goed en wel die profs, maar we kwamen dus voor de 'amateurs'.
In de finishzone liep ik de vrouw van een Oosteekloos triatleet tegen het lijf.
Leuk te vernemen dat Wim Heyde (2u31'57") ook meedeed, 'k was het misschien nooit teweten gekomen!
De familienaam van 'Tim' uit Boekhoute ontgaat me.
Voor ik het vergeet, Igor dus... shame on me!!
Igor aan het 'zweven' euh lopen.
en Igor 2 rondjes verder aan de finish.
Op het podium.
Igor's eindtijd was 2u35'23"
(tijdsverschil door start in een latere 'wave')
Well done Igor!
Tegen dit kanon kon ik niet op!!
Een Nikon D200 met tele (slik)...
Toen ik deze foto nam tikte iemand me op de schouder, 't bleek Marino Vanhoenacker te zijn.
Emilia wist me dit te vertellen, 'k had het niet gezien.
"messcherp" (de winnaar; niet de foto)
Proficiat aan alle atleten en aan de organisatoren!De enige atleet waar we nog even op staan wachten hebben was Koen De Wilde (Bratislava).
Helaas, gene Koen gezien.
Zijn woorden van afgelopen zomer in NYC indachtig "als ge een podium ziet moet ge der opspringen", hebben we nog geruime tijd rond het podium gestaan, maar op, onder, voor, noch achter het podium 'De Wilde(n)' te zien.
Abonneren op:
Posts (Atom)