bad

Wat doe ik liefst nà 'n koppeltraining van 2u. uitwaaien op de fiets (alweer die wind) en een half uur lopen erna ?
En na de recovery-shake?

'n Bad nemen en 'n boekje lezen.
Een badkuip vol water en zonder Pieter deze keer...
Niet zoals toen in de tuinen van Sissi na de marathon in Firenze.

Dank aan Gino voor de foto!

Foto Gino Mortier

firenzefotos

Firenze Marathon in foto's (klik op de tekst om naar de desbetreffende map te gaan) :



Vrijdag & zaterdag.







Zondag, marathondag;
de Ironmanagers in actie;
coach Tim op post & de vrouwen vol spanning langs het parcours.
(foto's Jill V.W.)






Maandag.







Dinsdag bezoek aan de tuinen van Sissi.







Dinsdag.

meuleken

Gelukt...
al een gans weekend mislukte het opladen van dit filmpje op YouTube.
Eerste poging via blogspot mislukte ook, nu is 't wel prijs.

Ook dit is post-marathon:
maandagmorgen het laatste wapenfeit voor een deel van de groep;
op de paardemolen.

post-marathon

Fun in Firenze!!

Een bidon voor Kristof (hij weet wel waarom):


Pieter kan Arianne tot op 10 gram na zeggen hoeveel ze weegt ?!

maratone

Die zondagochtend in Firenze...

Na een goede nachtrust ontwaakten Raf en ik volg energie en goede moed.
We zagen hét zitten en zouden 'ons ding doen'.
M-day! De loopkledij en 'attributen' zoals startnummer met chip, loopgordel, gellekes ed. lagen allemaal keurig klaar.
Enkel nog de nodige tape aanbrengen op de voeten en richting ontbijt.
We namen onze tijd, het leek me iets stiller dan anders in de ontbijtzaal, je kon de spanning voelen.
Voor mij oa. 2 espresso's, een ware boost na 2 dagen zonder koffie.
Wat we nooit verwachtten, maar sindsdien altijd waar was; de taxi-busjes waren te vroeg.
Het gedacht dat de zuiderse mentaliteit heel laks is, blijkt niet waar te zijn!
2 busjes atleten ariveerden na een rit van een klein kwartiertje, door wat voor ons de residentieele kant van Firenze leek, op de Piazale Michelangelo.
We waren er bij de eersten, er was drukke activiteit bij het opzetten van 'vanalles'.
De busjes keerden terug naar het hotel om de 2e groep atleten en supporters (vrouwen) op te halen.
Even genieten van het uitzicht, het dal en de stad Firenze met de Duomo als voornaamste herkenningspunt.
Korte tijd later hielpen we een stressende Italiaan. De brave ziel kreeg z'n pul gas niet open; niet erg, ware het niet dat uitgerekend hij de ballonnen van de pacers diende te vullen...
Met onze forsbollen kwamen we ook niet toe (onze benen zijn getraind, de armen minder).
Dankzij een alerte Michael konden we de fles openwrikken met 'n sleutel.
Goede daad nummer één gesteld die dag!
Na wat geslenter liepen we met 'n paar atleten richting de toiletten.
Veel 'kottekes', maar geen papier?!
De aangesproken organisatoren snelden weg, waarheen is nog steeds 'n raadsel; maar de volgende marathon heb ik wel 'n rol toiletpapier mee! Gelukkig deelde 'n andere loper enkele velletjes met ons.
Een kwartiertje voor de start begaven we ons naar het startvak. Nog even babbelen onder 'n stralende zon en concentratie om in de bidon te plassen.
Warme kledij werd ontdaan en weggegooid, ready to go.
Om 9u20 werd de meute in gang gezet, 3 minuten later overschreed ik de startlijn en werd de Garmin aangeduwd.
De start was lichjes bergaf, we waren vooraf gebriefd door verkenner Tim. Onze coach stond enkele honderden meter voorbij de start al met de vrouwelijke supporters.
Snelheid maken zat er de eerste 2 à 3 kilometers niet in, de massa leek te groot voor de smalle baantjes.
Na 3 km. kreeg ik 't gezelschap van kamergenoot Raf die vroeg om even samen te lopen.
Toen ik 'polste' naar zijn hartslag bleek dat hij iets te snel liep, ik was snel akkoord om ook even te zakken om de krachten te sparen.
Op naar de eerste bevoorrading op 5 km. Een gelleke en een flesje water, dat kon ik dan bijhouden, ook het bekertje sportdrank was welkom.
Even later geraakte ik dan in m'n tempo en liet ik Raf achter.
Terug in de binnenstad aangekomen na km. 11 werden we onthaald op 'n oorverdovende aanmoediging door de Italiaans supporters, kippenvelmoment nummer 1!
Amper daarvoorbij stond Tim met de dames, m'n duimen in de lucht om aan te geven dat alles OK was.
Op km. 12 zag ik en man staan met tricolore pruik en 2 uitgedoste dames in zwart-geel-rode vlaggen. "Goe bezig" klonk het uit m'n mond en een aanmoediging van hun stuwden me vooruit.
Na 13 km. botste ik op 'n muur van oranje balonnen, die van 3u45'.
Het duurde anderhalve koilometer eer ik daar voorbijgeraakte zonder forceren, (!) samen met 'n pak andere lopers ergerde ik me aan die gasten. Ze liepen niet op hun plaats en de atleten die hen volgden weigerden plaats te maken...
Net voor de bevoorrading op 15 km. zat ik voorbij die groep, maar diende ik voor 'n tweede keer te plassen.
Nog nét voor de oranje meute aankwam kon ik me voorthaasten.
Er waren zelfs atleten die langs de tijdsregistratiematten liepen om niet terug opgeslokt te worden in die groep; terugkeren en wél over de matten lopen was de boodschap.
Op km. 16 bekeek ik m'n loopgordel en wat bleek; aan de rechterkant 3 gellekes verdwenen...
Even paniek en rekenen... nog meer doseren was de boodschap; wachten tot de bevoorading met Enervitgel van de organisatie (die pas op km. 30 zou zijn).
Iedere verdere drinkpost wandelde ik om water én sportdrank te nemen.
Tim gaf deze tip om zeker te zijn dat we genoeg binnen hadden.
De post net voor de 25km. heb ik zelfs de tijd genomen 3 flesjes in de loopgordel te vullen met sportdrank. Een flesje water (met dop) had ik steeds onder de rits van m'n pakje.
Het gaf me het nodige vertrouwen; ik kon op zeker spelen.
Genietend van m'n tempo, geconcentreerd om me heen kijkend, iedere stap toch opletten en met 'n fris hoofd genietend stoomde ik verder.
Op km. 25 had ik nog steeds 't gevoel de marathon nog 'n keer te kunnen lopen!
Na km. 30 begon een saaie, lange lus. We hadden 't parcours bestudeerd en wisten dat dit een moeilijk stuk ging zijn.
Verlossing voor mij, er was bevoorrading met gellekes! Onmiddelijk 2 stuks binnengenomen en goed doorgedronken. M'n zakken gevuld met nog 4 stuks, van reserve gesproken...
Die laatste lange lus zag je de atleten afzien en figuurlijk sterven.
Zelf kon ik m'n tempo en hartslag behoorlijk vlot aanhouden, de snelheid durfde wat te zakken, maar mentaal kon ik de moed er in houden.
Even twijfelde ik om aan een op voorhand uitgekozen boom te stoppen voor 'n plasje.
(een mens bedenkt de meest gekke dingen ). De vrees bestond om niet vlot meer in gang te geraken na de stop, maar 'k waagde het er maar op. Het verlossende gevoel maakte even plaats voor de pijn in de benen en 't was het wagen waard.
Ongeloofelijk vlot geraakte ik terug op tempo en begon ik atleten die ervoor rond en voor me liepen in te halen.
Terug richting stad, stap voor stap richting finish.
Richting afspraak met m'n persoonlijke geschiedenisboek; ook dat ging door me heen.
Vrij vlot richting 3,5 uur, woehaa!!
Op km. 41 kreeg ik clubgenoot Gerrit in 't vizier; maar ik besloot niet overmoedig te worden en verstandig m'n eigen tempo aan te houden.
Even later zag ik Tim staan, heel strategsich opgesteld en dat gaf nog wat courage.
De laatste boost en nog die eindeloze laatste kilometer en 195 meter afhaspelen.
" 't Vet was van de soepe " maar 't was goeie soep ;))
Breed met de armen zwaaiend kwam ik over de meet, met een ongeloofelijk voldaan gevoel.
Nog even wachten op Gerrit die iets later finishte.
3u37' op de wedstrijdklok, minus de 3 minuten aan de start de mooie tijd van 3u34'17".
17' beter dan een jaar eerder in NYC.
Droom was om binnen de 3u30 te zitten, de ultieme kick zou geweest zijn om 30' beter te doen; maar 'k ben héél tevreden!!

Moe maar tevreden konden we naar 't hotel strompelen om een verfrissende douche te nemen.
's Avonds bouwden we 'n bescheiden feestje, stilzitten zat er voor mij niet in, dus hebben me de nachtelijke kilometers in Firenze er met plezier bijgenomen.

Mijn oprechte dank aan trainer Tim, voor de begeleiding en de organisatie, steun en toeverlaat in Firenze (en thuis); de ongeloofelijk toffe clubgenoten en last (but not least) aan Emilia.

coachverslag

Een mooi verslag van Tim op de clubsite en zijn blog:

Respect & lof voor onze coach !!

Na een schitterend weekend met een hele leuke sfeer kunnen we hier dan de lang verwachte resultaten van de marathon in Firenze weergeven.

De start vond plaats op de Piazzale Michelangelo, gelegen op een heuvel met een schitterend zicht op de oude binnenstad. Rond 9u20 waren onze mannen en vrouwen vertrokken!!

Erwin Bruninx was onze 1e man. Na een hele solide wedstrijd klokte hij af in 3u10'18. Een sterke verbetering van zijn PR!!

In 2e positie zagen we Michael Geeraert doorkomen. Ook hij kon zijn tempo vrij goed vasthouden, om te finishen in 3u24'24.

Aan km 26 passeerde Kristof Van Hoecke (na de nodige plaspauzes) samen met Gerrit Leemans. Aan km 30 versnelde Kristof en snelde zo naar een hele sterke 2e helft en een eindtijd van 3u26'54. Hiermee bewees hij dat hij een stuk sneller kan (en dus iets sneller mag starten). Gerrit werd op het einde nog voorbijgestoken door de altijd lachende en fris ogende Bert Wauters. Bert eindigde in 3u34'17 (kijk ook eens op www.bewa.blogspot.com). Gerrit stormde de Piazzale Santa Croce op na 3u35'56.

De volgende was Serge Cleerbout. Zoals steeds de rust zelve en de situatie helemaal onder controle, finishte hij in 3u42'15, vrij kort gevolgd door Steven Vanbergen in 3u44'49. Steven liep zo snel dat we hem tot 2 keer toe misten! Frederik Goethals kon hier ook kort op volgen om zijn eerste marathon te beëindigen na 3u48'40. Ook Raf Wouters debuteerde op deze afstand en deed het met 3u51'21 zeer goed!

Hierna volgen 3 trainingspartners vrij kort op elkaar. Mario Delemarre had wat last van de rug maar liep in zijn tempo naar 3u55'26. In de laatste 100en meters werd hij echter gevloerd daar Anouk Doore in 3u54'25. Gino Mortier rondde zijn marathon af in 4u00'29. Na een moeilijke trainingsperiode zeker een bevestiging dat de basis breed genoeg is.

Herman Gelan verloor even wat tijd door last aan de bovenbenen maar kon zijn eerste marathon na 4u09'39 ook moe maar voldaan afsluiten. Daarna volgde Pieter Auwaerts die na 4u28'26 ook zeer gelukkig was.

Hierna volgden bloedbroeders Pascal Blanquaert en Kurt Neyrynck. Van bij de start vonden ze elkaar. Ze liepen elk hun eigen tempo, maar wachtten elkaar bij de bevoorrading telkens op. Genietend van spijs, drank en ook wat stretching zetten ze dan hun tocht verder. Ze genoten van de sfeer, van de cultuur maar vooral van elkaar en waren dan ook heel blij dat ze samen over de finish kwamen. Hun tijd van 5u12'54 vonden ze minder belangrijk. They did it! en dat was waarvoor ze kwamen.

Dat laatste kan ook gezegd worden van Rita Ghys, die luid aangemoedigd de laatste kilometer met dochter Jill aan haar zijde haar marathon finishte in 6u04'00!!

Aan iedereen een dikke proficiat. Het was een weekend met een grote meerwaarde voor de club!!

firenzemarathon

Voilà, 't zit er op.
De 42,195 km. rond en door Firenze zijn probleemloos verteerd.
Uitgebreider verslag volgt, maar kort laten weten dat het nagenoeg vlekkeloos verliep!
De officiële tijd weet ik nog niet, maar de eigen gechronometreerde tijd op de Garmin is 3u33.

Ciao.

cijfers

De trainingscijfers vòòr Firenze-marathon:

sedert 17 september, op 10 weken dus:
7u50' gezwommen;
14u49'36" ofte 323,96 km. gefietst &
48u01'52" ofte 577,86 km. gelopen.

Alles met plezier afgewerkt, het dipje was vorige week maandag, het begon bij het vertrek, de chrono niet ingeduwd en pas na 1,5km. gezien.
In korte broek 2x een regenbui en 1 hagelbui getrotseerd, het gevoel was niet super;
gevolg; dinsdag en woensdag wat slapjes & ziek; maar donderdag al terug op 90%.

Vandaag ofwel 30' loslopen of rust, ik opteer voor rust.
De nacht was kort, 3 uur geslapen om 'n vriendin naar Zaventem te voeren?!
Emilia zou dit doen, maar zij was ziek en bleef in bed.

Het enige wat me nu sportief gezien nog rest is Rust, rust en nog eens rust.
Iets waar ik eigenlijk al naar uitkijk.
Hopelijk sta ik zondag perfect uitgerust aan de start.

Florence

Het wordt zowat tijd om me eens te verdiepen in Florence.
Bitterweinig weet ik over de stad en streek en tot deze morgen wist ik het uur van de start niet... Start zondag om 9u00 op de Piazale Michelangelo, aankomst iets na de middag op de Piazza Santa Croce.
M'n startnummer is 2133, of er trackingis weet ik niet.
Temperatuuur +/- 13°C, voor mij ideaal, niet te warm noch te fris.

Het profiel leert me dat het een vlakke marathon wordt, de eerste 3 km. zelfs bergaf!

Foto's zullen te vinden zijn op fotostudio5.

Dat het nu maar snel zondag is... !!

kort

Korte dagen, korte trainingen, kort van stof...
Kort en snel , want (alweer) geen tijd.
Afgelopen vrijdag 'n toffe drink gehad voor Emilia's 30e verjaardag;
ik was barman van dienst en genoot van de bruiswatertjes!
Wat kijk ik uit naar het einde van de week, anderhalve dag verplichte rust en dus tijd voor andere zaken (DVD's bekijken, Humo's lezen, ... (alweer tijd te kort?))!


Terwijl ik zondag de laatste 'lange' training aan 't afwerken was, 21 km. (ipv. 20) waren een deel clubgenoten aan het werk in Kasterlee.
Op hun menu de halve of volledige marathon.
Trainer Tim heeft een mooi verslag over zijn overwinning; proficiat Tim!
Dorpsgenoot Rudi Willems liep mee op de marathon en was er knap 5e.
Zijn gemiddelde snelheid lijkt me laag voor zijn kunnen, of 't aan 't parcours lag of aan de training wil ik hem nog eens ontfutselen.

*
Alweer een project om met belangstelling te volgen: worldtour2008.
Stefaan Engels is de bedenker van onze club, vorig jaar hielp ik hem voor z'n tickets voor de marathon van NYC en af en toe loop ik hem nog eens tegen 't lijf.
Dit zal komend jaar wat minder zijn: 15 triatlons in 1 jaar ?!

*

Luc Van Lierde schenkt z'n wedstrijdfiets waarmee hij in Hawaï een bijzonder verdienstelijke 8° plaats behaalde.
Bieden ga ik niet doen, hierover waren Emilia & ik het snel eens!

loslopen

Foto: huldiging Martin Heylen.

Perfect op schema!
Maandag startte het schema voor de marathon in Firenze.
Coach Tim heeft dat alweer perfect uitgedokterd.
Een zalige periode is aangebroken, ik hoop enkel op 'goed' weer tijdens de trainingssessies.

Maandag-, woensdag- en vanavond gelopen, dinsdag gezwommen, morgen fietsen; zondag lopen.
't Zwemmen was een prettig weerzien met een deel van de teamgenoten.
Bij iedereen een beetje hetzelfde verhaal; hier en daar een kleine blessure, niet veel gesport na de verlofperiode en zij die lactaattesten deden mochten ervaren dat we conditioneel op vooruit gingen.
Er worden al wilde plannen gesmeed voor nà de marathon (en eigenlijk ook voor vòòr...).
Vanavond rustig losgelopen op de Finse Piste in Ertvelde.
Een eeuwigheid geleden dat ik daar nog eens vertoefde.

lactaat

Afgelopen morgen was het terug lactaattest.
Kijken, meten zeg maar, of er vooruitgang is in de conditie; of aantonen hoe erg het is...
Afzien en genieten liggen dan meestal dicht tegen elkaar, vandaag was 't niet anders.

Plaats van afspraak was het Bloso-centrum 'Putbos' in Oordegem.
De atletiekpiste lag er nat bij, zuurstof hing in de lucht.
Na een drietal rondjes opwarmen was het 'spelen' over en diende ik 4x 200 meter te lopen; telkens in een andere hartslagzone.
Na iedere 2000m. prikken en Dokter 'Doc.' Janssens zijn apparaat aan het werk zetten.
Alles verliep 'vlekkeloos' (bedoel niet dat ik bloed morste...) tot de laatste 2000m.
Aangekomen informeerde ik de dokter aangaande m'n gelopen tijd:
"07'17""
"Dat kan niet, je hebt een rondje te weinig gelopen", en of hij gelijk had!
Daar sta je dan, lekker gezweet aan een hoge hartslag...
"Ik zal het wel herrekenen"
"Dank u dokter"
Daarna nog enkele rondjes loslopen voor het 'ultieme' afzien, althans toch van de metingen:
600 meter alles geven.
M'n lichaam reageerde bizar, ondertussen was het ook al behoorlijk warm.
Vrij snel gestart maar ik kon m'n snelheid niet aanhouden. Dan precies gevoelloos beginnen zweven om precies door de benen zakkend door een bocht te 'pakken'.
Iets trager gelopen dus, verzuurde benenen en m'n hart dat bonkte voor zot.
In de laatste rechte lijn nog even 'opgetrokken', waarschijnlijk stelde dat niet veel voor, maar alles moest er uit geperst worden. 02'15" aan 169 gemiddelde hartslag en 177 max.
Hoger lukte niet, doh!

Snelle samenvatting van de dokter, vooruitgang in de uithouding en vermoedelijk ook iets aan snelheid gewonnen.
In het vooruitzicht van de marathon (en bij uitbreiding van de verdere sportcarrière) is de uithouding sowieso belangrijkst, snelheid volgt wel.
Al bij al héél tevreden dus; ik vreesde stagnatie daar ik niet 100% in het goede ritme zit door het vele werk.
"Rust doet een lichaam goed na een periode van intensiever trainen".
"Woeha, nogmaals dank dokter".
Een verfrissende douche en tevreden huiswaarts, vastbesloten me strikt aan het marathonschema te houden, dat maandag start.

Firenze

Voilà, sinds gisteren staat 'hij' rechts bij de planning:
'XXIV Firenze Marathon 2007' op zondag 25 november.

Of ik 't zie zitten? Stomme vraag, natuurlijk!!
Ik kijk eigenlijk al uit naar de intense voorbereiding.

Er kruipt veel tijd in, maar 't geeft veel voldoening ook.