terugblik september

Wegens 'geen tijd' nu pas een terugblik op september (en oktober):
Een weekendje Nederlands-Limburg, in Epen.
geweldig ;-)
Vrienden, eten, drinken, zon, verjaardag, ....

én op "den groten" de Cauberg opgereden.
De enige ervaring met de Cauberg was te voet op de Amstel Gold en het enige wat ik me hier nog van herinnerde was dat ik 'm toen al lastig vond.

Onze truuk?

Een goede pitstop op tijd en stond ;-)

Conclusie: met de fiets makkelijker of te voet!

de knooppunten

Op zondag nog 'n natuurloopje met z'n drietjes (hoe komt het dat we niet met meer waren?)

Uniek parcours op de LF-routes middenin de weides tussen de koeien en stieren (met 'n rood regenvestje aan) en in door de bossen: zàlig!

Merci aan 'de bende'!

Het loopje zou helaas ook het voorlaatste loopje worden in aan'loop' naar de 1/2 marathon van Gent.
Inderdaad, een halve en niet de geplande marathon.

Na de Ironman is het "mission accomplished" gevoel gaan overheersen en is het intense sporten verdrongen door andere (belangrijke(r)) zaken.
Met een allesbehalve goed gevoel de 21,1 km. afgehaspeld in 1u47'38" ;-(
Na 8 km. de maag die protesteerde en op km. 18 krampen tot achter m'n oren.
Nog even aangemoedigd door marathonman Stefaan Engels die me passeerde "goe bezig Bert", kon ik er nog net "merci Stefaan, gij ook" uitpersen.
Héél leuk zo een aanmoediging, maar in alle eerlijkheid ging het voor mij allesbehalve 'goe'.
Versnellen richting finish zat er absoluut niet meer in, geen goed teken...

Niet slecht van zo af en toe eens 'tegen de muur' te lopen, alle pijlen dus op de halve marathon Deinze-Bellem gericht en met plezier aan het schema begonnen en 't liep letterlijk 'lekker' tot vorige week dinsdag.
Na 9 minuten stekende pijn in beide onderbenen, niet aangedrongen en terug huiswaarts en sindsdien: RUST (en af en toe een pijnscheut)...

Het enige doel in oktober, de Bosduatlon in Lembeke diende ik wegens dubbelgeboekt ook te laten schieten, ik zat met thuiswacht op Florian, maar  we gingen wél supporteren (en foto's nemen).

...wordt vervolgd in november.

Ironman Zurich 2010 verslag

Mijn eerste Ironman, Zurich 25 juli 2010.

 

De dagen voor de Ironman verliepen rustig. De voorbereiding was nagenoeg perfect, de laatste week stond er amper nog iets op het schema, lichaam en geest zijn klaar voor de strijd, afwachten en relaxen dus....

Na het loszwemmen in de Zurichsee nog even met Florian in het heldere water.




Voor de laatste zwemsessie speelde ik op veilig en zwom ik zonder wetsuit. Het water was zalig warm en dit was dan ook dé vraag voor de wedstrijd: zou er met wetsuit mogen gezwommen worden, of verplicht zonder.... "wait and see untill raceday 6 am, there's a lot that can happen" was het diplomatisch antwoord...










En inderdaad, na 2 zwoele en té warme dagen zagen we de bui hangen; 2 dagen regen, regen en niks als regen... welgekomen afkoeling!

De grote dag naderde snel, op zaterdag bike check-in; alles ging er héél gedisciplineerd aan toe!

Toch nog maar even checken of die spandoeken wel stevig vasthangen ;-)
De brug die we in de marathon 4x heen én 4x terug over 'mochten'.

Raceday!

Na een rusteloze nacht van draaien en keren werd ik voor de wekker wakker...

Om 4u eruit voor het ontbijt, pff...

Ironlady Nadia van Ironmanagers vergezelde ons en samen trokken we richting wisselzone, een drukte van jewelste in alle vroegte.

Alles klaarleggen bij de fiets en plots, ondanks dubbelcheck de constatatie dat ik geen koersbroek meehad... Daar ik koos voor comfort ging ik niet in ons wedstrijdpak fietsen en lopen, maar telkens wisselen van kledij.
Emilia zou zich naar het hotel haasten, maar Ironmanager Paul stond plots met een reserve koersbroek bij mij; een telefoontje van de dames deed wonderen ;-) (nogmaals merci Paul!).

Na een laatste bezoek aan het groot toilet richting de zwemstart kwam er het gevoel van 'geen weg terug' en gierden de zenuwen me door de keel.
Net toen ik in het water stapte klonk het startschot en kon ik vrij snel beginnen zwemmen. Niet de gevreesde 'wasmachine', maar opnieuw discipline onder de 'meute'.

Het was tussen de gele badmutsen even zoeken naar de grote gele Powerbar boei, maar eens die in het vizier was het 'go with the flow' richting eerste keerpunt. Daar was het wel heel even wringen, maar dat was dan ook het enige. Op het eilandje waar we tussen de 2 zwemronden overmoesten (lopen) zag ik Emilia staan en kon ik snel de duimen in de hoogte steken en nog 'fris' roepen. Ik zat inderdaad nog fris en kon vol goede moed aan de laatste zwemronde beginnen. Opnieuw heel relax en met ruimte om te zwemmen zonder trekken en duwen. Ik besloot om op veilig te spelen en legde me iets meer in de voeten.
Met nog éénmaal het eiland in het vizier werden we precies richting zwemfinish 'gezogen', yes!!!!!!
Het gevreesde zwemmen zat er op, zonder enig probleem; geen idee van tijd, maar dat deed er totaal niet toe!
Op de tonen van 'You got to keep on moving' kon ik me in alle rust omkleden en klaarmaken voor het fietsen. Met een mooie ABBA-mix door de luidsprekers verliet ik na 7'16" de wisselzone; iets té traag, maar wat zou het uitmaken op een lange dag...

Nog even zwaaien naar Emilia die ik alweer zag staan, het kon al bijna niet meer stuk!
Na 7 km. fietsen haalde ik Nadia in, een korte babbel en terug op de trappers...
Even verder zag ik 'n atleet omver gereden worden door 'n auto; het parcours was verkeersarm, maar niet verkeersvrij, alert blijven was duidelijk de boodschap.
Het voedingsplan werd ook uit het achterhoofd opgevist en op geregelde tijdstippen werd er gegeten en gedronken, heel belangrijk om de dag zonder 'klop van hamer' door te komen.
De eerste 40 km. waren zo goed als vlak, maar toen er afgedraaid werd weg van de Zurichsee leek er geen einde aan te komen. M'n harstlag was m'n enige leidraad en bondgenoot, doseren en geen trap teveel proberen geven, om nog fris aan de marathon te beginnen.
Met de kilometers die opliepen kwam ook de zon er door en er werd dus wat afgezweet. Tijdens de eerste fietsronde heb ik een vijftal keer moeten stoppen om te plassen, 'k had het gevoel van een halve Zurichsee binnen te hebben...
De tweede ronde stond er ook wat wind, dus bewust trager gaan fietsen!
Achteraf bekeken té traag en te laag in hartslag gefietst, maar ach, wat maakt het uit  in 'n eerste Ironman; in het lopen heb ik genoeg snellere fietsers voorbijgestoken ;-)

Het fietsprofiel: vanaf km. 53 'the beast' en op km. 83 Heartbreak Hill

Heartbreak Hill

Heartbreak Hill, omschreven als 'die Alpe d' Huez des Ironman Zurich Switzerland' en terecht...
De massa joelt je er naar boven! Kicken!!

De eerste ronde geen Emilia, Florian of Daniëlle te zien, maar ik had er alle vertrouwen in voor de 2e ronde ;-)







Alles verliep er 'vlot', de 2 ronde van ver Emilia & Florian opgemerkt en toch even gestopt voor 'n zoen en applaus van de omstaanders, omwille van Florian ;-))

Het was er al behoorlijk wat rustiger dan in de eerste ronde, maar toch nog genoeg volk aanwezig op de 'puist'.

De 2e fietsronde zat er nu zo goed als volledig op, het was vooral stiller de 2e ronde, minder gebabbel en meer gekreun op de klimmen, toen ik de 2e keer Zurich binnenreed zat ik al met gebalde vuist "yes, 't is binnen", dit kon gewoon niet meer mislopen!
De fietstijd was 5u56'51" of 30,26 km./u. gemiddeld.
Niet slecht maar toch te laag in hartslag en iets teveel schrik gehad voor de afsluitende marathon...
Wel alles mooi kunnen indelen van eten en drinken, het voedingsplan was 'ok' (tnx Tim)

Marathon

Iets wat me op training nauwelijks lukte na het fietsen, onmiddellijk op de goede hartslag en een deftig tempo!!
Joepie, dit zat alvast goed!
In de zon vond ik het toch behoorlijk warm, de schaduw was meer dan welkom.
Opnieuw enkel de hartslag als leidraad.
De bevoorradingen 'diesel' (sportdrank) en water waren 'ok', maar toch net voor half marathon toch al overgeschakeld op Cola.
Op km. 27 (toen al) m'n caffeïne-gelletje, de hartslag zakt onder LSD en de vermoeidhied dreigde te zwaar door te wegen.
De laatste ronde snel(ler) ingezet, maar ik kon het niet volhouden. Sowieso was het genieten! Weten dat ik zou finishen met Florian en zo 'IRONMAN' zou worden....

Finish

De laatste 3 km. leken eindeloos....
Enerzijds aftellen en de kick, anderzijds lopen tussen de 'stervenden'.
Het werd al iets kalmer langs het parcours, zelfs voor de supporters was het 'n lange dag geweest.
Nog even zwaaien naar het orkest dat 'Beat it' van Michael Jackson speelde, zàlig!
Net voor de aflsag naar de finish turen naar 'Metie' om Florian aan te nemen.
Toen ik Daniëlle zag staan merkte ik op dat Florian aan het slapen was, jammer, maar hij mocht en moest mee over de streep!

Op de marathon was ik ook te weinig bezig met m'n snelheid en tijd, ik liet het op me afkomen...
4u02'37"! Was ik bij die vele bevoorradingen sneller beginnen lopen ipv. stappen bij het drinken, maar alweer: 'ach'.

De aankomst overdonderde zowel Florian als mij, maar meer dan tevreden stapten we samen over de finish, yes, 't was binnen, dit nemen ze ons niet meer af!

De droom kwam uit...

I R O N M A N






 
ik mag nu zelf de strijk doen...
 




Nog enkele 'weetjes':

* De tijden staan hier.

* Op de pastaparty was er een oproep naar elke atleet om minstens 3 van de 2600 vrijwilligers te bedanken, wel ik denk dat ik er minimum 333 bedankte tijdens de wedstrijd.

* Algemeen genomen mocht ik sneller gefietst hebben, sowieso kan ik nog progressie maken in de 3 onderdelen.

* Ik was moe van het lang 'onderweg' zijn, op van 4u 's morgen na een onrustige nacht; wonderbaarlijk fris in 't kopke en alles mooi kunnen beleven, op zich niet kapot van de 11u30 sporten.

* Achteraf geen stijve benen, ik had het erger verwacht!

Sowieso oneindig veel dank aan Emilia voor 'alles' en ook dikke merci aan Daniëlle die meereisde naar Zurich.

Tnx!

verslag Leiemarathon

Eindelijk mijn verslag van m'n recentste marathon, de Leiemarathon.
In functie van 'onze' zwangerschap dicht bij huis gekozen om dit jaar toch nog iets sportief te bewijzen...
Bewust nù pas, na m'n cursus & één maand na de geboorte van onze zoon Florian, dit verslag.

Had iemand me op voorhand gezegd méér dan vier uur over m'n marathon te lopen zou ik 'ns goed gelachen hebben.

Dat het krap zou worden voor de 3u30' dat wist ik echter wel.
Daags voordien, daags na de geboorte dus; na 'n nacht van amper 6u. slaap liep ik 's morgens om half 8 'n half uurtje los met Roefie. Zalig genieten, 't lichaam was er klaar voor; maar zweten... zweten... ondanks 'n héél rustige hartslag was het vroeg onder de morgen al héél warm.

Zaterdagavond na thuiskomst van de materniteit las ik op Facebook dat de meeste lopers al meer dan 3u. in hun bed lagen, maar er waren nog te veel zaken te doen thuis zodat de nachtrust er alweer onder leed.
Zondagmorgen snel ontbeten en uiteraard eerst naar de materniteit in Gent om daarna pas naar de start in Deinze af te zakken.
's Middags starten is sowieso laat voor 'n marathon, maar deze keer gaf het niet...
Starten zou ik sowieso, dat was ook de afspraak met Emilia & om op te geven start ik sowieso niet ;-)







Achteraf pas gezien: hier al vermoeid.










Voor de start was het 'n leuk weerzien met verschillende atleten en supporters/sters:


Het 'Ertvelds' banksken Gin'eau en Maurice.
Maurice liep 3u05'39"
r e s p e c t













Nog even 'poseren' met Koen aka 'marathonloper'
45 stuks ondertussen (of 46?)
r e s p e c t


Dank aan 'Metie' voor de foto's & taxi:

r e s p e c t












Volg de gids;
merci Chris ;-)



















eindelijk... gestart...
'k telde alle benen en deelde ze door 2:
329 'duh'










Kort na de start liep ik samen met Christophe, onze 3e marathon samen aan de start, na Firenze en Ieper.

Christophe dacht dat de 3u30 er in zat, op de wolk en de kick van de geboorte; maar voor half marathon meldde hij dat we op schema van 3u40 à 44 zaten.
Even voor halfweg na 'n korte plaspauze diende ik echter het uitgedunde groepje met Christophe laten gaan. 'k Heb zelfs niet aangedrongen om nog aan te sluiten, de vermoeidheid sloeg ongenadig toe... enkel genieten zat er nog in, althans proberen...





Joking with Aiste;
blijven lachen met andere woorden ;-)))))))
















Mister Rik op de party-boat van de organistatie.
Voor de start 'bewonderde' ik deze atleet:

r e s p e c t








Op km. 28 hoopte ik niet hetzelfde gevoel van vorig jaar te hebben; het gedacht speelde even op... toch nog alert...

Eigenlijk liep het 'lekker', behalve de snelheid dan, maar mentaal ging het behoorlijk.
Als het even moeilijk ging keek ik op rechts op m'n pak waar Emilia Florian's naam en geboortedatum op schreef ;-))
Mams afzien voor de geboorte, dat stimuleert paps om af te zien.
De warmte eiste haar tol, eens voorbij de 30 km. leken de lopers te vallen als vliegen, de Rode Kruisposten hadden de handen vol en de medewerkers fietsten zich de benen vanonder hun lijf.
Op km. 32 realiseerde ik me dat ik niet aan 't lopen was, maar me aan 't voortbewegen; maar zolang 't "liep"...
Eveneens was het al duidelijk dat zelfs de 4u er niet zou halen, maar het deerde niet meer.



Eén van de weinige personen langs de kant die wél lawaai maakte, supporters in België staan er bij en kijken er naar; brave burgers zeker??

Deze kranige man zat trompet te spelen en bleef op post zitten, petje af dus, letterlijk!
'n wederzijdse blik van respect, tnx & ...

r e s p e c t







Voor de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van 'n 'local' die nog niet zolang liep en z'n schoonbroer achterliet die de man met de hamer tegengekomen was.

Op km. 39,5 schoot er 'n kramp in m'n rechterbeen en dacht ik dat het 'over & out' was, maar gelukkig niet dus.









De laatste kilometer leek quasi onwezenlijk in de hitte, geen finish in zicht, nog 'n laatste brug langs de Leie en het gedacht "ik moet die toch ook niet meer over...".
Gelukkig viel dat allemaal mee & dook aan de einder de finish wél op.
Moe, doodmoe aangekomen, zin om de emotie de vrije loop te laten; maar dat ging niet meer.
Alles op 'n rijtje, maar de gedachten gingen snel terug naar vrouw en kind. Zo snel zelfs dat ik vergat m'n Garmin af te drukken...
Later op de week verscheen de uitslag on-line: 4u09'22" 215° op 305 finischers, 24 DNF's en enkele ervaren lopers gesproken die de omstandigheden als 'beestig' omschreven.
Zelf ben ik reuzeblij met deze ervaring, ik kon er al immens veel energie uit putten achteraf.
Energie die hier nodig is om Florian en Emilia zo veel mogelijk in de watten te leggen ;-)










hiervoor doen we 't hé ...

voor mams:
r e s p e c t

X

Tilff-Bastogne-Tilff

grr... ben al van dinsdag aan dit verslag aan 't werken... dat zint me niet...

Zondagmorgen stond de wekker om 4u50.

Na het ontbijt ging het vlot van Stevoort richting Tilff.

Dankzij de voorinschrijving mocht ik onmiddellijk vertrekken.

Naar (twee-)jaarlijkse gewoonte zat ik tijdens m'n voorbereiding op Parijs-Roubaix in het begin achterstevoren op m'n mountainbike.

In de wetenschap dat het gevoel toch overgaat diende ik niet te panikeren.

Al bij al verliep alles vlot, de eerste klim na 17 km. werd héél vlot verteerd, maar 'k zat nog niet in m'n klimritme.

Pas na de 2e klim, Côte de Wanne, had ik m'n yes-gevoel. Het zou m'n dag worden!

De warmte viel mee, de Camelbak gevuld met 3l. water en een goede 'moral'.

M'n voornemen om verstandig te fietsen en niet in het wilde weg mee te springen in groepjes kon ik respecteren.

Hartslag steeds onder controle en vlot klimmen, leuk!

Aan de 2e controle in Bastogne kwam ik zowaar een oud-dorpsgenoot tegen die er meewerkte als vrijwilliger. Knap van die mensen, we werden goed voorzien!

Na de 2e stop keerden we terug en zat de wind ook wat tegen.

Rond km. 120 kreeg ik ('t wordt ook gewoonte) 'n dipje. 

Geen energie meer in de benen ondanks voldoende gegeten & gedronken. Ook dat vreemde, hatelijke gevoel ging snel over en toen ik de benen terug voelde was er geen houden meer aan! In Stavelot lag er een kort stukje kasseien en daar heb ik een deel (koers-)fietsers een poepje laten ruiken.

Net voor de laatste controle in de buurt van Sprimont, kon ik inpikken bij een groepje à grande vitesse, we zijn 15 km. niet onder de 43 km./u. geweest en het lukte probleemloos om hier in te blijven. Soms rare blikken van de mannen op de koersfiets, leuk voor mij. De stervenden die we voorbij vlamden leken stil te staan ;))

Laatste bevoorrading en toen dé La Redoute. Aan de voet dacht ik dat het zoals de Muur van Geraardsbergen zou zijn; niet zo steil, nagenoeg iedereen geraakt er over, maar veel getetter omdat voor de profs de wedstrijd dààr in z'n plooien valt. 

De piek van 22% liet even op zich wachten, echter het stuk ervoor blijft ook maar duren...

Heus niet te onderschatten en onbeschut in de blakkende zon; zweet, zweet, zweet. 

De laatste kilometers naar Tilff werden weer in sneltreinvaart afgelegd. 

Uiteraard was ik tevreden dat ik zo vlot de finish bereikte. 

Leuk dat de trainingen zo renderen! Tnx Vriend-Coach Tim. Nog nooit zo vlot gefietst, geen enkel moment van verzuring of verkramping; enkel het dipje rond km. 120.

2x m'n ketting bij het schakelen af m'n cassette gekregen, dat wordt dus nog even bijregelen. 

Het kleinste (klim)verzet vooraan gebruikte ik niet, een beetje macht kan geen kwaad ;)

Parijs-Roubaix here I come! 

(eerst nog geduldig de andere wedstrijden...!)

cornimont

M'n Ardennenoffensief is gestart, en hoe!
Donderdag 1 mei was het verzamelen in Gent om per fiets naar Cornimont te rijden, 230,5 km. ofte 8u47 in 't zadel.
De dag starrte goed, 6u45 stond Emilia al pannekoeken te bakken voor onze groep Ironmanagers en de dames.
8u15 zouden we met een volgeladen auto vertrekken naar GMC, zodat we tijdig en zonder stress konden vertrekken...
Dat was buiten de auto gerekend, de starter weigerde dienst en er was dus wél even paniek en stress, vooral van mijn kant dan.
Dankzij een inderhaast opgetrommelde Tantie geraakte ik op tijd in Gent, tnx!!
De fietstocht vatten we aan onder dreigende wolken en met de wind tegen, dit zou zo blijven.
Af en toe een druppel, maar van erge regenbuien bleven we gelukkig gespaard.
De laatste kilometers, na een stop in Givet was het opvallend stil in ons peloton.
Zelf kreeg ik het wat moeilijk op 180 km., maar eens dat dipje te boven zat ik weer te genieten, alhoewel dat toch relatief is ;)
Aangekomen aan de chalet in Cornimont wachtten de dames ons op en konden we douchen en eten. Voor 't slapen moest er niemand gewiegd worden de fietskilometers hadden hun werk gedaan.
Na een stevig ontbijt 's morgens strekten we de benen met een natuurloop van 11,8 km.
Genietend van de omgeving, op en af aan de oevers van de Semois. De meeste voelden de benen nauwelijks van de dag ervoor. Zelf verschoot ik er ook van, dit had ik nog nooit gedaan; meer dan 200 km. fietsen én de dag erna terug sporten, meestal is dat reçup!
Na de middag stond een mooie fietstocht op het programma met als rust een terras in Bouillon, alweer goed voor 104,3 km. fietsen.
Ook die gingen vlot, goe bezig!
's Avonds verwenden de dames ons met wok; 26 personen te eten geven, je moet het maar doen!
Zaterdag stond enkel fietsen op het programma, 3 of 4 touren van 29 km.
De zenuwen stonden hoog gespannen bij de meesten, met mijn groepje van 4 hield ik het bij 3 lussen.
Kracht en souplesse, banden vervangen, zweten & zwijgen, interview op de moto; het zat er allemaal in!
Beloning: een frisse blonde Leffe mét gepast schuimkraagje op een zonovergoten terras; wat kan het leven mooi zijn!!
Zondag stonden de laatste loopkilometers op het menu, 17,2 km. voor mij.
Pas na 10 km. sloeg mijne diesel aan en kon ik blijven lopen. Zeker bergop; mooi tempo, hartslag onder controle, drinken en vooral genieten van de prachtige omgeving.
Na het klimwerk een stuk bergaf, tegen 15,5 km. per uur, zalig tempo, maar zwaar door de stampen om de benen.

Dikke merci aan gps-Bart die ons voor gidste tot voor de deur.
Dank aan de clubleden voor het onvergetelijke weekend.
Nog grotere dank voor de dames die ons zò soigneerden.

Foto's volgen, nu sta ik vertrekkensklaar naar hotel schoonma, om morgenvroeg van daar uit in Luik het slot van m'n Ardennen-offensief in te zetten.
Tilff-Bastogne-Tilff , 237 km.
De zonnecrème zit ook al klaar & numéro 62 hangt op m'n MTB.

Tot volgende week!

Mallorca-stageverslag

Vrijdag 14 maart, enkele uren voor ons nachtelijk vertrek zaterdagmorgen stak de valies afgeladen vol...
Vol sportkledij, vooral fietsgerief; en dan nog de gewone kledij en wetsuit erbij krijgen?!
Met de hulp van Emilia lukte dit perfect.
Een korte nachtrust, van slapen was nauwelijks sprake; en richting Gent Meeting Center waar we afgesproken waren.
Manager Kurt van GMC trok mee op stage naar Mallorca.
Na de heerlijke koffie puzzelen geblazen om de valiezen en fietskoffers in Gino's Vito te krijgen.

Op de luchthaven ontmoetten we snel de rest van de uitgebreide groep Ironmanagers (16 pers.) & Go-FiT'ers (11 pers.).Begeleiders Tim en Frank overhandigden ons het veelbelovende programma.

Van het hotel ging het onmiddellijk naar de fietsenverhuur bij de Nederlander Fred Romelberg 286km/u..
Nog even de pedalen er op, stuur en zadel afstellen en bollen maar! Al van de eerste namiddag konden we (los)fietsen, onder een zonnetje en in de wetenschap dat de temperatuur thuis amper boven het vriespunt kwam.

Zondagmorgen verkende coact Tim het zeezwemmen en zakten Serge, Gino & Johan mee af naar het strand.
Zelf ging ik mee voor de foto's en 't kriebelde om ook te zwemmen, of wat dacht je...

(filmpje hier)

Redder Gino zag vanop de toren dat alles rustig was op zijn playa.

Zondag dan de eerste rit met behoorlijk wat klimkilometers. Alles werd verstandig aangepakt en deftig opgebouwd.

Na het middagmaal in het hotel was er nog even tijd om te relaxen aan het zwembad, in de zon, jaja! De sfeer zat er goed in en er werd al wat afgelachen.

'We hebben er serieuze koeken opgegeven' zoals we in 't Genste zeggen... 

Helaas zou de lol van korte duur zijn, want toen we na amper een half uur terug op de kamer arriveerden om de loopkleren aan te trekken bleken we slachtoffer te zijn van een inbraak.
2 laptops weg van de kamer en ik had ook prijs.
Een hele achterloop dus zondagnamiddag en maandagmorgen.
De looptraining op zondag, het zeezwemmen maandagmorgen en het fietsen maandag konden we vergeten...

Dinsdag stond er zwemmen op het programma. 

Decor was het Olympisch zwembad waar in '99 de Olympische Spelen plaatsvonden, wat 'n accomodatie!

Olympisch binnenbad, springtoren en voor ons 3 banen in het verwarmd 50m. buitenbad. Luxe!

Tim had eerst rompstabilisatie in petto en tijdens het zwemmen attendeerde hij ons op enkele techniekfouten, we blijven dus schaven. 

De koppeltrainingen gingen me ook goed af. Een uur of een half uur lopen na vier of zes uur fietsen, het ging vlot!

Deze foto leende ik van Kris 'de buffel van Poperinge'. Een mooie grafiek van de koninginnerit, de laatste vrijdag. 

Van de eerste 2 fietsdagen had ik die ook klaarstaan op de laptop; maar het mocht niet baten. Ook de Forerunner die aan het opladen was aan de computer verdween. Geen trainingen op hartslag dus...

Dank aan coach Tim en de begeleiders Frank en Bart en de clubgenoten. 

tyler-rules

De training van gisteren hangt nog in m'n benen...
Vanuit Lokeren plande clubgenoot Kristof -Tyler- La Heyne een poldertocht van 120 km.
Het spel van de wind had me vrij snel te pakken de eerste 45 km. gingen als vanzelf, maar toen hadden we de wind recht vooraan en het ronddraaien met 3 mocht niet baten.
Op de kaart, bovenaan de 'U', van Paal tot Ouden Doel was moordend.
De hartslag was ok, maar de benen protesteerden.
Waarschijnlijk mede door de looptest van zaterdag, want eten en drinken deed ik op tijd en voldoende.
Onder het mom van "ik ken hier toch m'n baan niet" heb ik dan ook nauwelijks kop gedaan en me verstandig weggestoken in het wiel van Tyler & Kris (waarvoor dank).
De beenspieren zagen af van de kou & regen, 'Mallorca' is af en toe eens uit onze mond gekomen...
'k Was niet weinig blij dat de tocht 20 km. ingekort werd, we klokten na 3u42 af op 100,27 km. Het warme bad en de pasta waren meer dan welkom! Stevige training, ideaal ter voorbereiding van de fietsstage.
Komende week hoop ik het lopen te onderhouden, voor fietsen is er helaas geen tijd en het zwemmen zal ook beperkt zijn tot 1x.

kmi

Goedenacht,welk weer wordt het morgen?
Zou 't menselijk zijn om 3 u. te fietsen; of wordt het 1,5u. op en 1,5 u. naast de fiets in de wind?
Of de lange fietstraining verleggen naar het einde van de week?

sprokkels

Enkele korte (en minder korte) sprokkels:

* Coureur de rêves
Laetitia en Sylvain Dessaily vertrokken in januari van de Noordkaap in Noorwegen, 900 kilometer van de Noordpool, richting Gibraltar (zuid-Spanje).
10.700 kilometer alstublieft, al lopend voor Sylvain en per quad voor Laetitia; een avontuur door 14 Europese landen dat negen maanden zal duren. Een heldendaad ter voordeel van de vereniging "Dromen" die probeert de dromen van zieke kinderen waar te maken.
Hier kwam ik op daar het koppel bij de Asseneedse brandweer te gast was.

* Vorige vrijdagmorgen op weg naar de autokeuring zag ik een 'auto van de koers' met vriend Michel aan het stuur.
2 minuten respijt voor Michel die bij de bakker binnenstapte en dan -met oortje- aan de telefoon.
Michel, mechanieker bij 'Babes Only - Villapark Lingemeer - Flanders' (FLA) vertrok naar Brest en omgeving.
Afgelopen maandag een overenthousiaste Michel aan de lijn:
"Kijk eens op internet naar Tro Bro Leon, Parijs-Roubaix zonder kasseien!"
Koers op, over en door veldwegels, boereslagen (is dat AN?); stof, fiets- en wielbreuken; kortom complete chaos.
Absoluut de moeite om volgen, helaas bij ons totaal ongekend.
Enige Belgische winnaar ooit, Jo Planckaert in 2000.
Ook op de site van Philippe Gilbert een kort verslag: C'est beau l'enfer !

Le Tro Bro Leon, c'est la course qui monte, qui monte, qui monte. Dans l'estime du public et dans l'imaginaire des coureurs.
Sa réputation d'enfer breton enfle de bouche à oreille. Ou plutôt d'oreillette à oreillette puisque tout le peloton pro en est désormais équipé.
Ils en parlent, ils en parlent du Tro Bro. Il y a même des cassettes qui circulent en douce. Si, si, même à l'étranger. Philippe Gilbert, le jeune Belge de Fdjeux. com l'a révélé sur le podium : on lui avait fait voir des images des victoires de ses équipiers Durand et Cooke...

Geloof me, 't kriebelt nu nog meer om Parijs-Roubaix te fietsen volgend jaar!

* De foto's van afgelopen editie ben ik aan 't bekijken, ze volgen...

*Afgelopen zondag zelf gefietst. Bedoeling was het brevet van 200 km. te rijden, maar 'k had de wekker een uur te laat gezet, 6u55 ipv. 5u55.
Dan maar mee met de KWB van Oosteeklo, 93 km. en na de middag nog anderhalf uur losgefietst met onmiddellijk erna 30' loop.
Wat een vreemd (nieuw) gevoel. De eerste 1,7 km. lopen waren volledig in 't rood (shame on me), erna iets gezakt van hartslag naar m'n omslagpunt, maar ik kon me niet houden en ben vol doorgegaan.
Na een douche en de aankomst van de Amstel-Gold op tv. nog voor 15 km. met Emilia op de fiets en de sportieve zondag was ook om.

* Maandag- en dinsdagavond een uur gezwommen en deze middag 45' zwemles.

* Gisteren na telefonisch advies van Rudi 't een en 't ander besteld uit het gamma van Trisport, vooral voor de recuperatie.

* Nikon Press Photo Awards (Knack).

* Nieuwe website Ironmanagers online!!!!

*Vanavond cinema: reuze benieuwd naar 'To Walk Again'.

Pluk de warme dag

pff... Puffen en zweten.
Warm weer, we hebben er om gesmeekt, gevraagd en gezaagd;
we hebben het nu en 't is weer niet goed.
Teveel is trop.
Vorige week 2x 's middags gelopen en 't was 'te doen'.
Nu echter niet! Uitgesloten!!
De voorbije avonden waren ook broeierig, té.

Dus, deze morgen om 7u45 vertrokken voor 54'.
't Was toen al warm genoeg! Wel genieten ('k val in herhaling zeker?).
De eerst 659 kCal van de dag verbrand. Het ontbijt schaft een appel en de fles Spa is ook bijna leeg.

Morgen proberen nog iets vroeger te vertrekken, dan kan ik eventueel wat langer lopen.

Bij de links (ze staan rechts, haha) enkele nieuwe toegevoegd, oa. van Koen Van Steenkiste.
Proficiat met de prestatie(s) die hij (en alle andere lopers) leverde(n) afgelopen zondag op de
Guldensporenmarathon!