Stein-verslag

Beste blog-lezers (M/V); eerst en vooral m'n excuses voor het schandalig late verslag, maar 't kwam er gewoonweg niet van... maar niet getreurd, extra gekruid met meer foto's...

Wat een dag!
't Was fijn in Stein te zijn...

Zondagmorgen 7u. in Stein, Nederlands Limburg; in alle vroegte naar de 2e wisselzone, loopschoenen en petje in bak nr. 25 leggen en wachten op de clubgenoten die binnensijpelen.
In groep naar de 1e wisselzone met de fiets en wetsuit. Druk overleg en gespeculeer, de wedstrijd wordt niet onderschat; maar snel overlopen. We gaan dit overleven!!
De Ironmanagers in oranje pak gehuld betreden de kooi (wisselzone). Alles in de bak, niets op de fiets, strikte orders van de organisatie. Wie zijn pak achterstevoren aanheeft trekt dit goed aan, binnenstebuiten had niemand z'n pak aan ;)).
Snel een groepsfoto en nog alles eens overlopen en dubbelchecken.
Een goeie 10 minuten voor de start galmt een boodschap door de micro:
"het nummer 65, Gaëtan De Smet, een collega meldt dat u lekke band heeft"...
In eerste instantie dachten we aan een (flauwe) grap, maar het bleek snel waar te zijn; lek achteraan.
Gaëtan dan maar geholpen het wiel uit z'n fiets te nemen en het wiel aan Tim gegeven die (zo leek het ons toch) het hoofd koel hield en de band verving.
Net op tijd dan maar naar de startbox voor het zwemmen... Ik zag het nog steeds zitten.
Eens in het water, nog steeds & eens vertrokken was het de eerste 100 à 150 m. wat geduw, maar dat viel allemaal mee.
Het water smaakte naar petrol, maar zelfs dat deerde niet...






Bij het ingaan van de 2e zwemronde hoorde ik nog afroepen dat Kristof La Heyne ook net begonnen was aan z'n tweede ronde.
Ook die rond verliep vlot en vrij rustig. Letten op techniek, ademhaling en oriënteren.





De zwemtijd zou me niet interesseren, zolang ik maar met 'n goed gevoel uit het water kwam!
En het gevoel nà 't zwemmen was SUPER! Om een ronde meer zou ik zelfs niet getreurd hebben, waar gaan we dat schrijven?!





Aan het begin van de wisselzone kwam ik clubgenoot Jean tegen met op zijn beurt een plat wiel.
Jean zocht een pomp want het stuk om z'n bommetje in de band te blazen werkte niet.
Samen met hem naar mijn fiets en mijn stukje even geleend.
Bij het wisselen heb ik met goed ingewreven met zonnecréme, dat bleek geen overbodige luxe te zijn!
Net voorbij de mat van de wisselzone stond Kristof stil, ook hier even gestopt, maar het bleek niets ernstig te zijn, dan maar op het golvend parcours voorzichtig op zoek naar de eerste klim.




Doseren zou het toverwoord worden.
Eten & drinken en niets aan het toeval overlaten!
Het parcours bleek al snel niet te onderschatten, amai!

Na 12km. fietsen constateerde ik dat ik m'n chip niet aanhad...
Niet panikeren, het doel was finishen, zonder chip en dus zonder rondetijden zou dit ook wel lukken. Snel besloot ik niet aan Tim of Emilia te zeggen, zodat ze niet nodeloos op zoek zouden gaan naar die chip.
Blijkbaar vergeten in de haast om Jean te helpen; niet alert genoeg voor mijn eigen ding in de wissel; maar niet getreurd.
In de eerste ronde deed ik het laatste klimmetje, een kasseibaan, in het gootje; maar de volgende 3 rondes werd dit toch de kasseien, met Parijs-Roubaix vers in het geheugen & in de benen was dit even genieten.

De 2e ronde was het overtrokken en een behoorlijk wind kwam opzetten; wat zou dat nog geven.
Ronde 3 was de zon toch weer van de partij.
Er werden zeer veel bidons gegeven, dus ook aangenomen, in de laatste ronde zelfs 1 met water om stande pede in m'n nek te kletsen; zo warm was het ondertussen al!
In de buurt van de finish stonden heel wat supporters, oa. Emilia en haar zus, vriend-coach Tim en 3 dames van de club die 's zaterdags de kwart van Brugge tot een goed eind brachten.
Telkens weer luide aanmoedigingen, héél tof uiteraard.
De wissel fietsen-lopen verliep ook vlot, wat mocht ik blij zijn dat ik 's morgens toch m'n pet klaargelegd had, even twijfelde ik nog, maar met een loden zon op onze bol was het té gevaarlijk voor een zonneslag en uitdroging.
De loopstart verliep vrij vlot, maar al snel zakte het tempo.
Het selectieve parcours, weinig of niets vlak en de temperatuur van maar liefst 28°C bleken niet echt mijn ding...
Gelukkig veel bevoorrading, water, AA-sportdrank, cola, banaan, appelsien, sponsen (naar 't schijnt niet eetbaar, of toch maar 1x)
Vooral de sponsen waren welkom.






Ronde 3 kreeg ik het héél lastig! Wandelen aan een drankpost aan pakweg 6,5 km./u., lopen erna aan 7 km./u. Afzien dus, 't vat was leeg, 't bobijntje op, ... ik voelde dat alle voorgaande wedstrijden met uitputten... Vreemde gewaarwordingen, krampen; niet in m'n benen, maar in de plooien van m'n armen, nog nooit meegemaakt (& 'k had het weer;)). Gelukkig weer die wondersponsen die soelaas brachten (en ik die dacht dat de jeanetten van voetballers met hun sponsje niet opgelapt kunnen worden, excuses!)

Het 'gelleke' niet vergeten, drinken was als water op een eend gieten...
In alle eerlijkheid, op het einde van ronde 3 dacht ik aan stoppen.
Onder het motto luister naar je lichaam was het van 't is genoeg geweest.
Op km. 20 dacht ik; loop nog 1 uur aan 10/u. en je bent er, maar de benen wilden niet meer.
En als de benen even 'go' zeiden, was het 't kopke...
Maar alweer de moral die werd opgevijzeld door de suporters en vooral supportsters! Toch maar aan de laatste ronde begonnen, het was ondertussen al vrij kalm op het parcours. De Nederlanders bleven trouw op post in hun voortuintje, aanmoedigen tot het bittere einde, DANK U WEL!
Bij het ingaan van de 4e ronde zag ik clubgenoot Raf Wouters op me naderen & besloot op hem te wachten, gedeeld leed = half leed. Raf vroeg ook om samen te blijven. "Geen probleem Raf, jij bepaalt het tempo."
En plots leek het allemaal iets beter te gaan. De 'dash' was er wel volledig af, maar de finish naderde!



Wouters & Wauters richting finish. Plots ging ons licht terug branden en even grapte ik naar Emilia dat we besloten hadden nog een rondje te lopen...











Raf mate, we did it again, tnx!





Dank aan alle supporters, proficiat aan alle clubleden!






De Duvel of Leffe die Mario beloofde zag ik tijdens 't fietsen nog zitten; tijdens 't lopen zou ik niet geweten hebben hoe die nog binnen te krijgen (of te houden).
Echter, na 'n goede douche heb ik genoten van enkele (3 of 4) La Chouffes; het herstel kon beginnen; blij gefinisht te zijn bij de levenden...

Stein-voorbeschouwing

D-Day minus 1...

Alweer een hoop vragen:
* zal ik goed slapen
* hoe zal de zwemstart verlopen morgen
* kan ik me aan m'n voornemen houden? Na 't zwemmen GENIETEN (Carpe Momentum)
* hoe zal ik reageren op de afstand en de heuvels? Mentaal en fysiek.
* wordt het écht 27°C? Pffff.....

* wat brengt Super-Mario mee naar de finish, Leffe Blond of Duvel?

25 clubgenoten aan de start zo meteen in Brugge, succes allemaal!
24 clubgenoten morgen in Stein, evenzeer (nog meer) succes!!

En toch...
toch ben ik er van overtuigd dat onze dames/partners/supporters/...
... Tim, ... méér zenuwen gaan hebben dan wij, de atleten, de gladiatoren; hopelijk niet de (figuurlijk dan) stervenden.

Voor velen de ultieme test voor de IM-Florida, persoonlijk de zwaarste sportieve beproeving tot op heden. Eerste keer, dus geen ervaring, maar wél de overtuiging dat ik de afstand aankan.
We zien wel, verstand gebruiken, ogen op de weg én de hartslagmeter en gecontentreerd blijven...

kruiningen_verslag

Zaterdagmorgen startte ik heel ontspannen op m'n eerste halve triatlon en dit in het Zeeuwse polderdorpje Kruiningen.
Plaats van afspraak was camping 'Den Inkel'.
Na het zomerse weer van de afgelopen weken hadden we terug het gure weer, regen & wind; maar dit zou de pret niet bederven! (geen last van hooikoorts bij zo'n weer)
Heel relax kon ik het startnummer & kaderplaatje afhalen.
In de wisselzone lag alles klaar in m'n bak, niet ernaast; geen schoenen op m'n fiets omwille van de regen, ik zou wou en zou met 'n droog pak en voeten fietsen!
Voor het zwemmen kon ik 100m. inzwemmen, héél aangenaam in een verwarmd 50m. buitenbad, maar niet voor wedstrijd ;))
Toen het startschot gegeven werd telde ik tot 3 of 4 of 5, enfin; ik liet de meute in mijn baan vertrekken...
'k Ben toch verre van een snelle zwemmer, ik wou me er dan ook niet té druk in maken.
Al snel stak ik 2 zwemmers voorbij, maar tegen het geweld in onze baan was ik niet opgewassen en ik werd een viertal keer voorbijgestoken.
Een goed gevoel in 't water, alleen... geen snelheid...
Toen ik uit het water kwam zag ik de klok: 47', en met zekerheid bij de laatste 20 atleten uit het water... verdomme...
De 'Veldies' stonden al luidkeels te supporteren, ik antwoordde 'relax!'

M'n wissel verliep vlot, 'k heb me volledig afgedroogd en een koersbroek aangedaan, samen met koersvestje met lange mouwen. Die keuze was achteraf gezien heel goed, het regende een waaide met momenten en sommige atleten in kort pak zaten te schudden en beven op hun fiets.
De eerste fietsronde was afwachtend; kijken, voorzichtig de spekgladde bochten op de polderwegen opnemen & nog even bekomen van het water dat ik binnen had van 't zwemmen.
De 2e ronde tijd om iets te versnellen, maar toch nauw opletten dat ik in ED-hartslagzone bleef, ik zou me niet opblazen! Tijdig eten & drinken en 'n plasje...
Ronde 3 was nog iets sneller en ook drukker op het parcours, dus vooral opletten om reglementair in te halen.
Tegenwind kon ik best terrein goedmaken, het fietsen ging vlot!
In de vierde en laatste ronde toch opgelet dat ik nog at en geconcentreerd richting wisselzone.
Hier opnieuw helemaal verkleed (in Ironmanager, haha), droge kousen en het clubpak aangetrokken.
Door m'n tijd te nemen (zonder treuzelen) had ik geen last om het lopen aan te vatten en viel ik meteen in het goede loopritme.
Hier ook weer de eerste ronde wat aftasten en kijken waar de bevoorradingen waren, van waar de wind kwam en de hartslag in de gaten houden.
De 2e en 4e ronde waren als in het fietsen, eten (gelleken) & plasje.
De laatste 4 km. wilde ik doortrekken, even niet meer op de hartslag letten en alles geven, maar 't beste was er af... Uiterst tevreden met de looptijd van 1u31'43" voor de 19,29 km.
Nooit voorheen zo'n tijd gelopen; wat gaat dat zondag op de 20 km. geven?

Behalve van he zwemmen ben ik dus heel tevreden; akkoord, het kan altijd beter, maar m'n eerste halve triatlon in ED zonder noemenswaardige problemen of écht afzien.
De tijden nogmaals:
zwemmen 47'50
na fietsen 3u06'15
eindtijd: 4u42'01
33e H20
72e op 120

De volledige uitslag is hier te vinden.
Clubgenoten Stefaan Veldeman en Bart De Temmerman presteerden ook uitstekend,
resp. 4e op de halve en 2e op de kwart; chapeau!!!!!

Aan de mensen die ik eerst liet weten dat ik 4U20 deed, sorry, dit was de eff. tijd volgens m'n Garmin, zonder de wissels, maar volgens de Garmin deed ik minder dan een half uur over het zwemmen; ik wenste dat het waar was ;))

sprokkels

Vorige week viel een programmaboekje in de bus.
Precies uit den goeien ouwen tijd. Een A4-tje dubbelgevouwen.
De indeling voor morgen in Kruiningen, halve triatlon in & rond 'den Inkel'.
Startnummer 25; zwemmen start om 9u00
***
Afgelopen woensdagmiddag met pak geoefend in 25m.-bad, gelukkig want het was weer raar in dat pak.
2.000 m. gezwommen op 36'54", 'k moet dus niet vrezen voor m'n 2500 m. morgen.
Rustig starten en m'n diesel laten aanslaan...
***

Joepie, niet geselecteerd voor de NYC-marathon 2008 ;)

Noch Dimitri, noch ik; maar we treuren niet, integendeel!
***
'k Heb wel een andere einde-seizoen marathon gepland, zie planning.
***
Het wordt een mooie sportzomer, hier vallen kalenders te downloaden voor de belangrijkste sportevenementen komende zomer.

fiestmeting

foto's Bikefitting.com

Vorig seizoen had coach Tim al twijfels over m'n fietspositie.
Echter, ik kon blijven trappen en ondervond nauwelijks enige hinder op lange duurritten.
Tim's opmerking bleef dus zonder gevolg.

De Berendries-dag hadden Tim & ik het er toch nog even over en besloot ik me toch te laten meten.

De fietsmeting liet ik doen in UZGent, vòòr de stage naar Mallorca en de resultaten had ik onmiddellijk.

Meter van dienst was Stefaan, die toevallig het uur voor ons zwemt in Wachtebeke en weet waar hij mee bezig is!

Ik kreeg 3 keer andere, specifieke afstellingen; voor koersfiets, tijdritfiets &MTB.

De meter ging mee naar Mallorca en de huurfiets werd een heel klein beetje afgesteld naar de maten die ik meehad. Het fietsgevoel was héél goed; Tim zag verbetering in m'n positie.

Afgelopen donderdag haalde ik eindelijk m'n koersfiets af bij onze sponsor 'PeeDeeGee'.
Patrick had alles afgesteld zoals opgegeven.
De verbouwingen vielen mee; smaller stuur en kortere stuurpen; zadel een paar mm. hoger.
Het opzetstuur staat nu iets dichter, de remgrepen iets dieper; het lijkt explosiever....

... en dat is het ook!

Donderdag stond 2u. losfietsen op het schema, dit was dus ideaal om te wennen, te testen en te 'vlammen'.
De hartslag bleef perfect onder controle, maar het gevoel op de fiets: "WOEHAA".
Inderdaad explosief, bochten kan ik korter pakken, ik lig compacter;
kortom 'waarom liet ik dit niet eerder doen?'

Het enige waar ik nog moet op trainen zijn afstanden en dus langer in die positie op de fiets, maar dat komt wel, oa. deze week.

E3-prijs

Afgelopen zondag stond de eerste serieuze fietsrit na Mallorca op het menu.

De eerste keer dat de E3-Prijs Vlaanderen op m'n programma stond.

133 km. met 11 hellingen en 'n Belgische lente, regen & wind dus...

Ge zijt Flandriën of ge zijt het niet zeker?

Samen met Ironmanager Geert Buyle vertrok ik vol goede moed in Harelbeke om er 5u. 18' later terug te eindigen.

Op de hellingen zag ik klasbak Geert schitteren en uitpakken, 'geweldig' zoals we in Ertvelde zeggen.
Aan de eerste bevoorrading kwamen we enkele fietsvrienden van Go-Fit tegen, een onverwacht maar des te leuker weerzien!

Van de hellingen deed ik onderstaande in vet op 'den groten plateau', een 44; (op de MTB ):

Edelare, La Houppe, Berg Stene, Boigneberg, Eikenberg, Taaienberg, Kapelberg, Paterberg, Oude Kwaremont, Kluisberg & Tiegemberg

Van krachttraining gesproken, tot dinsdagmorgen voelde ik het in m'n benen...

Onderweg, in de regen, hadden Geert en ik het enkele keren over dat warme badje thuis.
Echter, thuisgekomen dronk ik 'n tas koffie en nestelde me in de zetel met de tv. op de Brabantse Pijl, met nog 68 km. voor de wielen van de profs.
Pompaf viel ik in slaap en schoot wakker met nog 28 km. te gaan; een mooie finale gezien, maar nog niet echt wakker zoals het hoorde...

Moe maar tevreden zeg maar!

Mallorca-stageverslag

Vrijdag 14 maart, enkele uren voor ons nachtelijk vertrek zaterdagmorgen stak de valies afgeladen vol...
Vol sportkledij, vooral fietsgerief; en dan nog de gewone kledij en wetsuit erbij krijgen?!
Met de hulp van Emilia lukte dit perfect.
Een korte nachtrust, van slapen was nauwelijks sprake; en richting Gent Meeting Center waar we afgesproken waren.
Manager Kurt van GMC trok mee op stage naar Mallorca.
Na de heerlijke koffie puzzelen geblazen om de valiezen en fietskoffers in Gino's Vito te krijgen.

Op de luchthaven ontmoetten we snel de rest van de uitgebreide groep Ironmanagers (16 pers.) & Go-FiT'ers (11 pers.).Begeleiders Tim en Frank overhandigden ons het veelbelovende programma.

Van het hotel ging het onmiddellijk naar de fietsenverhuur bij de Nederlander Fred Romelberg 286km/u..
Nog even de pedalen er op, stuur en zadel afstellen en bollen maar! Al van de eerste namiddag konden we (los)fietsen, onder een zonnetje en in de wetenschap dat de temperatuur thuis amper boven het vriespunt kwam.

Zondagmorgen verkende coact Tim het zeezwemmen en zakten Serge, Gino & Johan mee af naar het strand.
Zelf ging ik mee voor de foto's en 't kriebelde om ook te zwemmen, of wat dacht je...

(filmpje hier)

Redder Gino zag vanop de toren dat alles rustig was op zijn playa.

Zondag dan de eerste rit met behoorlijk wat klimkilometers. Alles werd verstandig aangepakt en deftig opgebouwd.

Na het middagmaal in het hotel was er nog even tijd om te relaxen aan het zwembad, in de zon, jaja! De sfeer zat er goed in en er werd al wat afgelachen.

'We hebben er serieuze koeken opgegeven' zoals we in 't Genste zeggen... 

Helaas zou de lol van korte duur zijn, want toen we na amper een half uur terug op de kamer arriveerden om de loopkleren aan te trekken bleken we slachtoffer te zijn van een inbraak.
2 laptops weg van de kamer en ik had ook prijs.
Een hele achterloop dus zondagnamiddag en maandagmorgen.
De looptraining op zondag, het zeezwemmen maandagmorgen en het fietsen maandag konden we vergeten...

Dinsdag stond er zwemmen op het programma. 

Decor was het Olympisch zwembad waar in '99 de Olympische Spelen plaatsvonden, wat 'n accomodatie!

Olympisch binnenbad, springtoren en voor ons 3 banen in het verwarmd 50m. buitenbad. Luxe!

Tim had eerst rompstabilisatie in petto en tijdens het zwemmen attendeerde hij ons op enkele techniekfouten, we blijven dus schaven. 

De koppeltrainingen gingen me ook goed af. Een uur of een half uur lopen na vier of zes uur fietsen, het ging vlot!

Deze foto leende ik van Kris 'de buffel van Poperinge'. Een mooie grafiek van de koninginnerit, de laatste vrijdag. 

Van de eerste 2 fietsdagen had ik die ook klaarstaan op de laptop; maar het mocht niet baten. Ook de Forerunner die aan het opladen was aan de computer verdween. Geen trainingen op hartslag dus...

Dank aan coach Tim en de begeleiders Frank en Bart en de clubgenoten. 

mierhoopweg

Afgelopen weekend, zaterdagavond en zondag vertoefden Emilia en ik bij haar familie in Stevoort (Hasselt).
Daar er nog een looptraining op het programma stond vorderde ik Dimi op...
Hoedje af dat hij zijn nachtrust inkortte om mee te lopen in zijn achtertuin, in het unieke decor van Katarakt.
Na de plantages zochten we de pittige bossen op.
Voor mij vergelijkbaar met het parcours van de Hivernales in 't Zoniënwoud! Prachtig!
Pittig, want verre van plat en met de nodige afwisseling maalden we een goeie 13 km.
Hopelijk was dat voldoende om Dimi voldoende energie te geven om nog een ganse dag te werken.
Ondertussen liep Emilia ook een kleine 7 km. met haar zuster,
iedereen tevreden dus.
M'n loopgevoel is nog niet optimaal. Door 2 weken terug stil te liggen en nu steeds in de wind te lopen, loop ik vaak te vloeken als ik op m'n harstlagmeter kijk. Soms nét iets te hoog... niet veel, maar ik wil me strikt aan m'n schema houden.

De hoogtemeters en hartslag van afgelopen zondag:

Gisterenavond wist ik het nuttige aan het aangename te koppelen.
De auto gaan afhalen na onderhoud bij de garagist, dat kan al lopende; zo moest er niemand lastig gevallen worden.
De eerst 3 km. (in de wind) zat ik constant 4 à 5 slagen per minuut te hoog.
Misschien verwaarloosbaar, maar niet voor mij. 'k Heb meermaals luidop gevloekt en mezelf verplicht kalmer te lopen. Het gevoel was goed, maar de hartslag net te hoog.
Uiteindelijk nog een gemiddelde hartslag gelopen, mooi binnen de vooropgestelde hartslagzones én binnen de tijd.
Mits een kleine omweg in 't begin kwam ik uit op 1u01 ipv. 1 uur, mooi!

hivernales-verslag

De hoogtemeters vd Hivernales.

De off-day van afgelopen vrijdag leek gisteren over, maar na de middag kreeg ik snel m'n klop.
Gisteren dus op tijd naar bed, maar slecht geslapen en dus niet met hét gevoel naar 't Zoniënwoud, 't is te zeggen; de benen voelden ok, maar 't gevoel was ziekjes.

Mede door de kou zat ik iets te hoog van hartslag, maar wel met 'n goed gevoel (niet in het rood).
Relatief vlot gelopen, tot na 14 km. club- en dorpsgenoot Kristof bij me kwam en we samen op 't gemak verder liepen.
1u34, amper 1 minuut beter dan vorig jaar;
lag het aan het zieklopen of aan het feit dat ik slechts één uurtje liep aan 't begin van de week?
'k Ga er niet van wakker liggen, hopelijk snel genezen?!

lactaat

Afgelopen morgen was het terug lactaattest.
Kijken, meten zeg maar, of er vooruitgang is in de conditie; of aantonen hoe erg het is...
Afzien en genieten liggen dan meestal dicht tegen elkaar, vandaag was 't niet anders.

Plaats van afspraak was het Bloso-centrum 'Putbos' in Oordegem.
De atletiekpiste lag er nat bij, zuurstof hing in de lucht.
Na een drietal rondjes opwarmen was het 'spelen' over en diende ik 4x 200 meter te lopen; telkens in een andere hartslagzone.
Na iedere 2000m. prikken en Dokter 'Doc.' Janssens zijn apparaat aan het werk zetten.
Alles verliep 'vlekkeloos' (bedoel niet dat ik bloed morste...) tot de laatste 2000m.
Aangekomen informeerde ik de dokter aangaande m'n gelopen tijd:
"07'17""
"Dat kan niet, je hebt een rondje te weinig gelopen", en of hij gelijk had!
Daar sta je dan, lekker gezweet aan een hoge hartslag...
"Ik zal het wel herrekenen"
"Dank u dokter"
Daarna nog enkele rondjes loslopen voor het 'ultieme' afzien, althans toch van de metingen:
600 meter alles geven.
M'n lichaam reageerde bizar, ondertussen was het ook al behoorlijk warm.
Vrij snel gestart maar ik kon m'n snelheid niet aanhouden. Dan precies gevoelloos beginnen zweven om precies door de benen zakkend door een bocht te 'pakken'.
Iets trager gelopen dus, verzuurde benenen en m'n hart dat bonkte voor zot.
In de laatste rechte lijn nog even 'opgetrokken', waarschijnlijk stelde dat niet veel voor, maar alles moest er uit geperst worden. 02'15" aan 169 gemiddelde hartslag en 177 max.
Hoger lukte niet, doh!

Snelle samenvatting van de dokter, vooruitgang in de uithouding en vermoedelijk ook iets aan snelheid gewonnen.
In het vooruitzicht van de marathon (en bij uitbreiding van de verdere sportcarrière) is de uithouding sowieso belangrijkst, snelheid volgt wel.
Al bij al héél tevreden dus; ik vreesde stagnatie daar ik niet 100% in het goede ritme zit door het vele werk.
"Rust doet een lichaam goed na een periode van intensiever trainen".
"Woeha, nogmaals dank dokter".
Een verfrissende douche en tevreden huiswaarts, vastbesloten me strikt aan het marathonschema te houden, dat maandag start.

sprokkels

Enkele korte (en minder korte) sprokkels:

* Coureur de rêves
Laetitia en Sylvain Dessaily vertrokken in januari van de Noordkaap in Noorwegen, 900 kilometer van de Noordpool, richting Gibraltar (zuid-Spanje).
10.700 kilometer alstublieft, al lopend voor Sylvain en per quad voor Laetitia; een avontuur door 14 Europese landen dat negen maanden zal duren. Een heldendaad ter voordeel van de vereniging "Dromen" die probeert de dromen van zieke kinderen waar te maken.
Hier kwam ik op daar het koppel bij de Asseneedse brandweer te gast was.

* Vorige vrijdagmorgen op weg naar de autokeuring zag ik een 'auto van de koers' met vriend Michel aan het stuur.
2 minuten respijt voor Michel die bij de bakker binnenstapte en dan -met oortje- aan de telefoon.
Michel, mechanieker bij 'Babes Only - Villapark Lingemeer - Flanders' (FLA) vertrok naar Brest en omgeving.
Afgelopen maandag een overenthousiaste Michel aan de lijn:
"Kijk eens op internet naar Tro Bro Leon, Parijs-Roubaix zonder kasseien!"
Koers op, over en door veldwegels, boereslagen (is dat AN?); stof, fiets- en wielbreuken; kortom complete chaos.
Absoluut de moeite om volgen, helaas bij ons totaal ongekend.
Enige Belgische winnaar ooit, Jo Planckaert in 2000.
Ook op de site van Philippe Gilbert een kort verslag: C'est beau l'enfer !

Le Tro Bro Leon, c'est la course qui monte, qui monte, qui monte. Dans l'estime du public et dans l'imaginaire des coureurs.
Sa réputation d'enfer breton enfle de bouche à oreille. Ou plutôt d'oreillette à oreillette puisque tout le peloton pro en est désormais équipé.
Ils en parlent, ils en parlent du Tro Bro. Il y a même des cassettes qui circulent en douce. Si, si, même à l'étranger. Philippe Gilbert, le jeune Belge de Fdjeux. com l'a révélé sur le podium : on lui avait fait voir des images des victoires de ses équipiers Durand et Cooke...

Geloof me, 't kriebelt nu nog meer om Parijs-Roubaix te fietsen volgend jaar!

* De foto's van afgelopen editie ben ik aan 't bekijken, ze volgen...

*Afgelopen zondag zelf gefietst. Bedoeling was het brevet van 200 km. te rijden, maar 'k had de wekker een uur te laat gezet, 6u55 ipv. 5u55.
Dan maar mee met de KWB van Oosteeklo, 93 km. en na de middag nog anderhalf uur losgefietst met onmiddellijk erna 30' loop.
Wat een vreemd (nieuw) gevoel. De eerste 1,7 km. lopen waren volledig in 't rood (shame on me), erna iets gezakt van hartslag naar m'n omslagpunt, maar ik kon me niet houden en ben vol doorgegaan.
Na een douche en de aankomst van de Amstel-Gold op tv. nog voor 15 km. met Emilia op de fiets en de sportieve zondag was ook om.

* Maandag- en dinsdagavond een uur gezwommen en deze middag 45' zwemles.

* Gisteren na telefonisch advies van Rudi 't een en 't ander besteld uit het gamma van Trisport, vooral voor de recuperatie.

* Nikon Press Photo Awards (Knack).

* Nieuwe website Ironmanagers online!!!!

*Vanavond cinema: reuze benieuwd naar 'To Walk Again'.

hivernales-verslag

Het begon héél vroeg deze morgen...
Tijdig in bed en zalig weggezweefd in dromenland werd schudde een sms me wakker om 0u22.
Syrie, jeugdvriendin, dorpsgenote én loopster zou meegaan naar de Hivernales om als training, de 10 km. te lopen.
Met haar berichtje meldde Syrie dat ze niet meekon, buitengesloten van haar appartement en nog aan het wachten op de slotenmaker, midden de nacht, je zou voor minder (pas om 2u terug binnen).

Enfin, tijdig opgestaan, bij de bakker brood en 'confituurkes' gehaald, tas koffie, glas water en op tijd richting Wetteren, we hadden met IM afgesproken op de parking langs de E40 om te carpoolen.

Op weg dan maar, in de mist richting Watermaal-Bosvoorde.
De gps van Geert, onze chauffeur van dienst 'dropte' ons op een verkeerd adres.
Hilariteit én discussie...

Nele, die naast me in de wagen zat, kwam op het lumineuze idee om te bellen naar '1207'.
'k Had m'n gsm sneller dan snel bij de hand en 1207, ja, dat duurde even...
Het gesprek:
ik tegen Nele "ze zijn daar precies nog niet w...[akker]"
1207 "u zegt mijnheer"
"euh, het adres van de International School in Watermaal Bosvoorde aub."
1207 "U gaat de Hivernales lopen mijnheer?"
"Jawel. Wij zijn blijbaar niet de enige die al gebeld hebben voor dit adres?"
1207 "Neen mijnheer, maar mocht ik niet moeten werken ging ik ook lopen... het adres is Kattenberg 19, veel succes!"
"Ik zal eens aan u denken mijnheer, dank u wel".

Vijf minuten later waren we ter bestemming, een uurtje voor de start en net voor de grote drukte.
De sporthal liep aardig vol, we waren tijdig aan de start; in vergelijking met de 20 km. door Brussel weinig atleten; maar toch een gezellig 'gekakel'.
De start was iets later dan voorzien, eens gestart zaten we vrij vooraan.
De kou leek toch wat vat op me te hebben, m'n ademhaling voelde ietwat vreemd aan.
Wat me nog meer ergerde; m'n Polar gaf geen hartslag aan... geleden van de marathon in NYC, maar zoiets kan je missen als kiespijn.
Dan maar 'de meute' gevolgd op een vrij stevig tempo. Het parcours ging snel over van verharde, golvende weg naar serieus bergop en onverhard.
In het Zoniënwoud nog eens de borstband natgemaakt, helaas nog steeds geen hartslag, verdorie!
Om met ronde tijden te werken dacht ik er aan om na 30' de Polar te stoppen ('k had wel snelheid en afstand), maar na 25', wonder o wonder, hartslag!
171, iets té hoog dus.
Van toen af proberen lopen aan hartslag 166, bergop 'liep' het tegen de 170, maar met beter gevoel.
Op de weinige vlakke stukken, meestal op een verhard fietspad langsheen een grote baan liep me steeds veel volk voorbij, maar ik bleef volharden in (de boosheid van) m'n hartslag.
De bevoorrading was welkom, een bekertje water, maar niet zeer handig.
Op km 15 (schat ik) steil bergop alweer bevoorrading, een snoepje, een bekertje water en een stukje appelsien, maar blijven lopen!
Van toen af voelde ik bij het bergaf lopen steeds de stampen in m'n billen; 't werd vrij lastig...

Mooie stukken door 't bos geen grote drukte, hartslag onder controle, dus toch nog... GENIETEN.
Al snel liep ik over een brugje waar we in 't begin ook al over liepen, het einde in zicht dus!
Daar ik 't parcours niet kende ging ik nog steeds niet voluit.
Met de finish in zicht was het even alle registers open en de tijd, naar alle tevredenheid:
1u35'04".
Echt beter dan verwacht, en met een goed gevoel; overschot zeg maar.

Net voorbij de finish excuseerde een dame zich in 't Frans voor een technisch defect, maar de finishtijden waren genoteerd, "et pour les Flamands la même chose, mais je sais q'un mot en Vlaams et c'est 'di(e)kkenek'".
'k Heb maar even (schijnheilig) zuur meegelachen met de omstaanders...

Al snel vond ik m'n carpoolers en weg waren we.
Een héél mooie ochtend en middag en uiteraard heel tevreden!!

De pittige looptrainingen renderen al, op naar de 20 km. door Brussel, ik hoop nu al in alle stilte om daar eens een deftige tijd neer te zetten.

caethoven

foto

Pff... deze staat al een week klaar...
Streekgenoot, kennis en Chocolade-Jacques renner Steven Caethoven heeft z'n eerste zege voor 2007 beet, in de Tour Down Under.
Dit koersseizoen kijk ik ook uit naar de prestaties van een andere streekgenoot, Frederik Willems (Liquigas).

Afgelopen donderdag hoopte ik zelf terug de eerste (sport)liefde -de fiets dus- te beoefenen, maar het stormweer stak daar menig stokje tussen.
Helaas, niet getreurd; werk genoeg dus me maar daarop gestort.
Zondag hoopte ik dan te moutainbiken in en rond het Kluisbos, maar ook daar was het slechte weer spelbreker.
Alles stond en lag klaar, de fiets met de terreinbanden (de wegslicks van Parijs-Roubaix lagen er nog op), de koerskledij, helm, ... 't was even zoeken naar de juiste kledij.
Zaterdagavond 2 nieuwjaarsrecepties alcohol'arm' gehouden, 't is eens iets anders.

Voorts verliep op sportief gebied alles volgens plan.
Maandag conditietraining, dinsdag zwemmen, woensdag 1u10' lopen met versnellingen, zaterdag 45' lopen. Alles met een heel goed gevoel!
Het IM-schema is iets pittiger dan het gevolgde marathon-schema.
Voor de marathon was het vooral Long Slow Distance (hartslagen tss. 130 & 140),
nu extensief, tot 150 en de versnellingen voluit.
Even wennen, maar leuk - no pain no gain !

Straks terug zwemmen, de lessen zijn sinds vorige week ook vrij intens.
De groep is telkens blij dat het uur voorbij is, de inspanning zijn niet min.
Maar, we zwemmen nog enkelel lengtes uit na dat uur(tje), dus we klagen niet!

Toedeloe!