Marathon Rotterdam * video

Compilatie-video van Marathon Rotterdam 2014

verslag Onderdale jogging Ursel

Afgelopen namiddag in en om het Drongengoed  (Ursel) de 1e van 4 Onderdale Joggings gelopen.
3 rondjes van 5 km. met afwisselend straat, bos, straat, boerenslag, slijk, Urselberg,... alles onder een prachtige herfstzon!
Net voor de start nog met Peter (sterk gelopen en mooi verslag!!) gesproken en op zijn aanraden toch de lange mouwen uitgespeeld en nog net op tijd aan Emilia afgegeven; vervolgens me ergens in het pak tussen de groene nummers (15 km.) genesteld.

De start was chaotisch, ik kon niet vooruit, niet naar links noch naar rechts.
Het geharrewar duurde een ruime eerste kilometer en op die manier verschoot ik ook m'n enige 'pijl'; serieus op de adem getrapt... Afgelopen week niet gelopen en dat liet zich snel merken.
De lekkere vol-au-vent van vorige week op Deinze-Bellem, het middagmaal, begon op te smijten en pijn(scheuten) in de onderrug, dat beloofde...

foto Jessie Verbeke

Dorpsgenoot Gerald snoof me na pakweg 3 km. voorbij, zijn 13/u. kon ik niet bijhouden en ik zag hem met soepele tred weglopen. Er passeerden me nog vele groepjes, enkel m'n eigen tempo aanhouden was de boodschap; even dacht ik aan opgeven, maar de 2e ronde was het gevoel al iets beter, solo afgehaspeld en zwaaiend naar Emilia & Florian net voor de finish, de derde ronde leek ik terug te komen op de 2e dame maar dat was ijdele hoop.

Samen met Florian over de finish, (30m. samen gelopen deze keer) na 1u13'00" en terug naar de kantine voor douche en de naturaprijs, een zak mandarijnen.
Afgaande op de tijd van vorige week vertelde ik deze middag aan Emilia dat ik er 1u15 zou over doen, tevreden dus; zeker met het slechte gevoel de 1e ronde; de volgende Onderdale jogging op 9 dec. staat op mijn kalender ;-)

Dank aan Jessie Verbeke voor de foto.

Deinze-Bellem2012

Eindelijk de blog vanonder een dikke laag stof!

foto Julie

Gisteren 11/11 de klassieker Deinze-Bellem (21 km.) gelopen; zonder verwachtingen, zie foto Julie (tnx!)
Gezien de povere voorbereiding (sept. 155 loopkm. / okt. 86 km. & nov. 51,30 km.) en wat 'gesukkel' (adductoren en rug) hoopte ik op 1u45' à 2u.
Zolang ik pijnvrij kon genieten was ik tevreden.
Tot zondagmorgen nog getwijfeld om toch nog af te melden (redenen genoeg), maar blijkbaar toch de juiste benen gevonden ;-)

foto Julie

Leuk weerzien met een heel pak steratleten (& -atletes) van het enige echte Slechte Maten Comité en al heel wat afgelachen in Bellem en op de mythische 'jeneverbus'.

Enfin, in de kou nog even 'in den duik' op de foto; niet opgewarmd (anders altijd rondjes op de piste); nog getwijfeld over het al dan niet met lange mouwen te lopen,... Onverwacht Ise tegengekomen en beginnen kletsen, hierdoor stressvrij gestart en vlot opgeschoven, echter hartslag nauwlettend in de gaten houdend. M'n vrees was dat het een uur vlot zou gaan en dan ??.

Gelukkig niets van dat, Ise liep stoof me voorbij en wou haar 12/u. aanhouden, maar dat was er net over voor mij... Vlot solo van loper naar loper en van groepje naar groepje.

foto Julie

Op km. 6 voor wat animo gezorgd met topsoigneur-koukleum-seingever Nico, het bekertje water in m'n oor was m'n wake-up call, tnx. Nico!
Net voor dé brug op 13 km. de gevleugelde Koen gepasseerd "'k zien an 't vertragen" meldde hij, amai!!
Waar ik vorig jaar de brug overstoomde en er serieus kon versnellen (hartslag zakte toen 15 slagen!) was het nu net onder omslagpunt aanklampen met de loper voor me, maar eens terug langs het water kon ik van loper naar loper snellen "op & over" hoorde ik 'n fietsbegeleider zeggen.
Even later op de laatste brug met kortere tred een sympathieke kerel gepasseerd waar ik 10 km. eerder nog mee aan het lollen was: "jawatte,aan de jou sponsoring te zien ga je nogal vliegen; De Roste Muis, Hubo,..."
ik: "euh ja, maar ik moet me niet haasten, ze betalen me per uur"
Op de brug tegen z'n meefietsende vrouw "dacht dat hij per uur betaald werd?!"
ik: "ja maar straks is er een café op de rechterkant waar ik me wegsteek" en zoefde weg.

Het laatste 'kronkelbaantje van de vaart richting Bellem dorp (Mariahovelaan) me tactisch nog even ingehouden achter ingehaalde 'n loper en z'n dame, perfect uit de wind en zowaar nog 'n slokje water van de sympathieke kerel gekregen. Dat gaf me weer vleugels, de laatste km. kwam er aan en er kon me niets meer gebeuren, of toch... even verder stonden Emilia en Florian.
Florian liep mee maar was al snel moe, dan maar +/- 800m. in de nek naar de finish.

'n Pak volk stak me weer voorbij; de totaal onverwachte vlotte sub 1u45' zat er niet meer in, maar ach; vlot finishen, vol vertrouwen met Florian in de nek, dat was van IM Zurich geleden, dus who cares.
De loper en dame op fiets passeerden me vol bewondering ;-)

Leuke aankomst na 1u47'03", Florian fier als een gieter met sportdrank en extra banaan van Julie (du har en kredit).

Ik kijk allsezins uit naar de finishfoto ;-)
Prima organisatie, het weer zat ook enorm mee; hopelijk een nieuwe start; volgend jaar alles op het lopen nu enkel nog de trainingstijd (blijven) vinden.
Hasta la vista!

wedstrijdverslagen

Een dringende update... wedstrijdverslagen, 3 loopwedstrijden sta ik achter.
Trainen werd er ondertussen wél gedaan, gelukkig!

De Leopoldsloop zaterdag 19 februari;

voor de eerste keer liep ik niet de 27 km. maar testte de benen op de 12 km.

Na een stevige opwarming met trainer Dominic en clubgenoten Aäron & Joury was ik er klaar voor.
Net voor de start dacht ik een flesje Aquarius met nog een beetje in aan Emilia te geven, maar ach, waarom dat ook niet uitdrinken (voor de dorst die nog komen ging).
Dat had ik beter niet gedaan, want het 'kletsken' werd een 'klutsken' gedurende de eerst 3 km.

Al snel zat ik in een goed groepje, lopers schuilend achter elkaar voor de wind; die staat er altijd op de Leopoldslopen ;-)
Op km. 6 liep ik samen met nog een 'copain', die liet ik gaan aan de bevoorrading; ik nam er enkele seconden meer de tijd om een gelleke en water binnen te gieten, voldoende om solo strijd te leveren tegen de wind.
Een poging om toch nog bij 2 lopers te geraken lukte helaas niet; er werden nog enkele personen 'opgeraapt' onderweg, en iets wat ik op de 27 km. wél telkens kon lukte helaas niet; nog eens deftig versnellen.

Uiteindelijk klokte ik af op 54'40". Met de clubgenoten werd nog goed losgelopen; een douche en enkele telefoontjes later (iemand had z'n autosleutel meegegeven) konden we huiswaarts vertrekken.

Nog werk aan de winkel voor het hoogtepunt van het voorjaar, de halve marathon in Sluis; Zwinstedenloop.
De trainingen ten spijt werd ik ziek de week voor deze wedstrijd; Florian had me aangestoken, 7 dagen voor de wedstrijd lag ik nog op de zetel met koorts, alle hoop werd opgeborgen, zelfs de zin om te lopen was volledig verdwenen.
In de laatste week werd er alles samen 1,5u. gelopen; één keer een uur en daags voor de wedstrijd een half uurtje los.
Net de dag voor de wedstrijd sloeg het weer om in positieve zin, zonneschijn alom en plots was de hunker om te lopen er ook weer; evenwel zonder enige verwachting qua tijd, vlot uitdoen, met een tijd van 1u45 zou ik al tevreden zijn!

Daar er geen ambities waren startte ik vrij ver van achter en eens gestart liep alles behoorlijk vlot.

Het eerste lusje nog meegelopen met clubgenoot Steven, maar eens langs het kanaal liet ik deze snelle jongen gaan.

De benen voelden fris, enkel de sinussen werkten wat tegen, maar ach, alles liep vlot; heel vlot zelfs, half wedstrijd mooi de 'lap' afgeduwd op de Garmin: 47'37", dat zat goed!
In ons groepje van 4 man deed ik vrij weinig kopwerk, eerder wegsteken om me te sparen, wachtend op de 'tik' die ik verwachtte. Eens terug over het houten brugje, weglopend van Sluis, naar het laatste maar mentaal zwaarste deel met lange stukken dunde ons groepje uit naar 2; tandje bij voor mij daar de wind kwam opzetten, maar het ging nog verbazend vlot.




foto Stofke (hartelijke dank!)

 Al heel snel doemde het stadje Sluis terug op en perstte ik nog even alles uit de kast in de laatste halve km.
Resultaat, de 2e wedstrijdhelft in 47'55" in een iets hogere hartslag, 1u35'33" over de halve marathon, zonder verwachtingen gestart, reuze tevreden dus!

 Achteraf nog even losgelopen met de clubgenoten en samen met Emilia & Florian huiswaarts; mijn zondag kon al niet meer stuk!

interview Oosteeklo Vandaag

In de week na thuiskomst uit Zurich volgde, bij een goed glas wijn, een interview door Maarten Lippens; voor Oosteeklo Vandaag.
Naast onze dorpswebsite is Maarten dé steunpilaar voor Oosteeklo Vandaag; een maandblad dat gratis in de Oosteeklose bussen valt met allerlei interessante weetjes, artikel en wist-je-datjes.
Deze maand is 'Bert Wauters is IronMan' het hoofdartikel voor 'Wat is er van de sport'.
Merci Maarten voor de leuke babbel & het mooie en leuke artikel!

Bert Wauters is een IronMan
Zondag 25 juli nam Bert Wauters (in september 34 jaar) uit de Koning Albertstraat voor de eerste maal deel aan een Ironman triatlonwedstrijd. Hij haalde de finish na 11 u. 30 min. Een hele prestatie en reden genoeg voor een babbel.
Een Ironmanwedstrijd is een triatlonwedstrijd die als selectiewedstrijd dient voor de Ironman in Hawaï. Een triatlonwedstrijd bestaat uit 3,800 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,200 km lopen. Bert droomde er al een paar jaar van om aan de wedstrijd in het Zwitserse Zurich deel te nemen.
Bert: "Toen ik twee jaar geleden als fotograaf de wedstrijd in Zurich volgde, was ik verkocht. Ik wou in Zurich aan de start komen."

Grote uitdagingen.
Toen hij vier jaar geleden de marathon van New York, de woonplaats van zijn goede vriend Gino Dossche, tot een goed einde bracht, droomde Bert ervan om ooit een volledige triatlon te doen. Drie jaar geleden begon Bert aan triatlon te doen. Hij bracht de kwarttriatlon van Brugge en Eeklo, de halve triatlon van Antwerpen en Kruiningen (Nederland), de driekwart van Stein (Nederland) en de olympische afstand van Leuven al tot een goed einde.
Bert liep ook al ieder jaar een marathon: New York, Firenze, Ieper, Deinze (Leiemarathon), Gent (met de marathonman). Als voorbereiding liep hij al heel wat halve marathons. Hij reed ook al vijf maal de volledige Paris-Roubaix voor wielertoeristen."

SMO-triatlonteam.
Bert maakt sinds dit jaar deel uit van het succesvolle SMO triatlonteam met toppers als Michael De Wilde en Peter Croes. Om zijn doel te bereiken trainde Bert, onder begeleiding van trainer Tim De Vilder, een jaar lang, zes dagen op zeven tot twintig uur per week.
Dit is een hele opgave voor een amateursporter, want in het dagelijks leven is hij verzekeringsmakelaar in het Zakenkantoor Wauters-Ingels.
De wedstrijd in Zurich was een heel sportieve wedstrijd. Er waren 2677 deelnemers uit 54 verschillende landen. Bert zwom de 3,800 km in 1 u. 20 min. en kwam als 1468ste uit het water.
Bert: "Ik kwam heel relaxed uit het water en kende nooit problemen in het onderdeel dat mij het minst goed ligt. Ik nam rustig de tijd om me goed af te drogen, volledig om te kleden voor het fietsen en te eten en te drinken."
Vervolgens reed Bert de 180 km in 5 u. 56 min. 51 sec.
Bert: "Het fietstraject bestond uit twee ronden van 90 kilometer waarvan 40 km vlak en 50 km op en neer met een nijdige klim erin. Ik hield tijdens het fietsen, waar de wind behoorlijk kwam opzetten, mijn hartslag goed onder controle en ging nooit in het rood. Dit is heel belangrijk als je nadien nog een volledige marathon moet lopen. Ik stopte wel een aantal keer om te plassen, gevolg van te gulzig zwemmen (lacht)."
Bert die een goede fietser is, kon heel wat atleten inhalen en schoof na het fietsen op naar plaats 1343.
Tot slot liep hij de 42,200 km in 4 u. 02 min. 37 sec.
Bert: "Ook tijdens de marathon had ik een heel goed gevoel. Ik kende geen zwak moment. Ik nam voldoende tijd om te eten en te drinken in de bevoorradingszones. Het deed enorm veel deugd om zoveel atleten in te halen."

Florian

Bert finishte uiteindelijk na 11 en een half uur als 1032ste van alle gestarte atleten.
Hij werd verrast door zijn vrouw Emilia. Die had hun 11 maanden oude zoontje Florian een T-shirt aangetrokken met daarop 'My daddy is an Ironman'.
Bert: "Ik was van plan om met Florian over de meet te komen, maar die T-shirt was voor mij een complete verrassing. Het was dan ook een emotioneel moment. Een afsluiter van een heel jaar intens naar deze wedstrijd toeleven."
Dit bevestigt ook zijn vrouw Emilia, die er rotsvast van overtuigd was dat haar IronMan het zou halen.
Een sporter moet heel veel doen om zo'n prestatie te leveren, maar hij moet er nog veel meer voor laten. Na de wedstrijd in Zurich bouwde Bert dan ook een complete sportieve rustperiode van veertien dagen in. Dit is nodig om zowel op fysiek en mentaal vlak te kunnen herstellen. Toch eindigt het hier niet. Bert is van plan om op 5 september de halve marathon van Evergem te lopen en op 26 september volgt nog de marathon van Gent. Bert droomt er van om ooit de Dodentocht van Bornem (100 km) te wandelen, maar ook eens te lopen.
We wensen Bert, Emilia en Florian alvast een deugddoende kermis.

Ironman Zurich 2010 film

Nog 2 filmfragmenten van de Ironman in Zurich:

* Richting finish langs Emilia:

Florian helaas nét wakker na een drukke dag supporteren en een beetje overweldigd door het supportersgeluid...


* Finish!



Net voor de meet mocht Florian "stappe, stappe, stap" doen ;-)

Ironman Zurich 2010 verslag

Mijn eerste Ironman, Zurich 25 juli 2010.

 

De dagen voor de Ironman verliepen rustig. De voorbereiding was nagenoeg perfect, de laatste week stond er amper nog iets op het schema, lichaam en geest zijn klaar voor de strijd, afwachten en relaxen dus....

Na het loszwemmen in de Zurichsee nog even met Florian in het heldere water.




Voor de laatste zwemsessie speelde ik op veilig en zwom ik zonder wetsuit. Het water was zalig warm en dit was dan ook dé vraag voor de wedstrijd: zou er met wetsuit mogen gezwommen worden, of verplicht zonder.... "wait and see untill raceday 6 am, there's a lot that can happen" was het diplomatisch antwoord...










En inderdaad, na 2 zwoele en té warme dagen zagen we de bui hangen; 2 dagen regen, regen en niks als regen... welgekomen afkoeling!

De grote dag naderde snel, op zaterdag bike check-in; alles ging er héél gedisciplineerd aan toe!

Toch nog maar even checken of die spandoeken wel stevig vasthangen ;-)
De brug die we in de marathon 4x heen én 4x terug over 'mochten'.

Raceday!

Na een rusteloze nacht van draaien en keren werd ik voor de wekker wakker...

Om 4u eruit voor het ontbijt, pff...

Ironlady Nadia van Ironmanagers vergezelde ons en samen trokken we richting wisselzone, een drukte van jewelste in alle vroegte.

Alles klaarleggen bij de fiets en plots, ondanks dubbelcheck de constatatie dat ik geen koersbroek meehad... Daar ik koos voor comfort ging ik niet in ons wedstrijdpak fietsen en lopen, maar telkens wisselen van kledij.
Emilia zou zich naar het hotel haasten, maar Ironmanager Paul stond plots met een reserve koersbroek bij mij; een telefoontje van de dames deed wonderen ;-) (nogmaals merci Paul!).

Na een laatste bezoek aan het groot toilet richting de zwemstart kwam er het gevoel van 'geen weg terug' en gierden de zenuwen me door de keel.
Net toen ik in het water stapte klonk het startschot en kon ik vrij snel beginnen zwemmen. Niet de gevreesde 'wasmachine', maar opnieuw discipline onder de 'meute'.

Het was tussen de gele badmutsen even zoeken naar de grote gele Powerbar boei, maar eens die in het vizier was het 'go with the flow' richting eerste keerpunt. Daar was het wel heel even wringen, maar dat was dan ook het enige. Op het eilandje waar we tussen de 2 zwemronden overmoesten (lopen) zag ik Emilia staan en kon ik snel de duimen in de hoogte steken en nog 'fris' roepen. Ik zat inderdaad nog fris en kon vol goede moed aan de laatste zwemronde beginnen. Opnieuw heel relax en met ruimte om te zwemmen zonder trekken en duwen. Ik besloot om op veilig te spelen en legde me iets meer in de voeten.
Met nog éénmaal het eiland in het vizier werden we precies richting zwemfinish 'gezogen', yes!!!!!!
Het gevreesde zwemmen zat er op, zonder enig probleem; geen idee van tijd, maar dat deed er totaal niet toe!
Op de tonen van 'You got to keep on moving' kon ik me in alle rust omkleden en klaarmaken voor het fietsen. Met een mooie ABBA-mix door de luidsprekers verliet ik na 7'16" de wisselzone; iets té traag, maar wat zou het uitmaken op een lange dag...

Nog even zwaaien naar Emilia die ik alweer zag staan, het kon al bijna niet meer stuk!
Na 7 km. fietsen haalde ik Nadia in, een korte babbel en terug op de trappers...
Even verder zag ik 'n atleet omver gereden worden door 'n auto; het parcours was verkeersarm, maar niet verkeersvrij, alert blijven was duidelijk de boodschap.
Het voedingsplan werd ook uit het achterhoofd opgevist en op geregelde tijdstippen werd er gegeten en gedronken, heel belangrijk om de dag zonder 'klop van hamer' door te komen.
De eerste 40 km. waren zo goed als vlak, maar toen er afgedraaid werd weg van de Zurichsee leek er geen einde aan te komen. M'n harstlag was m'n enige leidraad en bondgenoot, doseren en geen trap teveel proberen geven, om nog fris aan de marathon te beginnen.
Met de kilometers die opliepen kwam ook de zon er door en er werd dus wat afgezweet. Tijdens de eerste fietsronde heb ik een vijftal keer moeten stoppen om te plassen, 'k had het gevoel van een halve Zurichsee binnen te hebben...
De tweede ronde stond er ook wat wind, dus bewust trager gaan fietsen!
Achteraf bekeken té traag en te laag in hartslag gefietst, maar ach, wat maakt het uit  in 'n eerste Ironman; in het lopen heb ik genoeg snellere fietsers voorbijgestoken ;-)

Het fietsprofiel: vanaf km. 53 'the beast' en op km. 83 Heartbreak Hill

Heartbreak Hill

Heartbreak Hill, omschreven als 'die Alpe d' Huez des Ironman Zurich Switzerland' en terecht...
De massa joelt je er naar boven! Kicken!!

De eerste ronde geen Emilia, Florian of Daniëlle te zien, maar ik had er alle vertrouwen in voor de 2e ronde ;-)







Alles verliep er 'vlot', de 2 ronde van ver Emilia & Florian opgemerkt en toch even gestopt voor 'n zoen en applaus van de omstaanders, omwille van Florian ;-))

Het was er al behoorlijk wat rustiger dan in de eerste ronde, maar toch nog genoeg volk aanwezig op de 'puist'.

De 2e fietsronde zat er nu zo goed als volledig op, het was vooral stiller de 2e ronde, minder gebabbel en meer gekreun op de klimmen, toen ik de 2e keer Zurich binnenreed zat ik al met gebalde vuist "yes, 't is binnen", dit kon gewoon niet meer mislopen!
De fietstijd was 5u56'51" of 30,26 km./u. gemiddeld.
Niet slecht maar toch te laag in hartslag en iets teveel schrik gehad voor de afsluitende marathon...
Wel alles mooi kunnen indelen van eten en drinken, het voedingsplan was 'ok' (tnx Tim)

Marathon

Iets wat me op training nauwelijks lukte na het fietsen, onmiddellijk op de goede hartslag en een deftig tempo!!
Joepie, dit zat alvast goed!
In de zon vond ik het toch behoorlijk warm, de schaduw was meer dan welkom.
Opnieuw enkel de hartslag als leidraad.
De bevoorradingen 'diesel' (sportdrank) en water waren 'ok', maar toch net voor half marathon toch al overgeschakeld op Cola.
Op km. 27 (toen al) m'n caffeïne-gelletje, de hartslag zakt onder LSD en de vermoeidhied dreigde te zwaar door te wegen.
De laatste ronde snel(ler) ingezet, maar ik kon het niet volhouden. Sowieso was het genieten! Weten dat ik zou finishen met Florian en zo 'IRONMAN' zou worden....

Finish

De laatste 3 km. leken eindeloos....
Enerzijds aftellen en de kick, anderzijds lopen tussen de 'stervenden'.
Het werd al iets kalmer langs het parcours, zelfs voor de supporters was het 'n lange dag geweest.
Nog even zwaaien naar het orkest dat 'Beat it' van Michael Jackson speelde, zàlig!
Net voor de aflsag naar de finish turen naar 'Metie' om Florian aan te nemen.
Toen ik Daniëlle zag staan merkte ik op dat Florian aan het slapen was, jammer, maar hij mocht en moest mee over de streep!

Op de marathon was ik ook te weinig bezig met m'n snelheid en tijd, ik liet het op me afkomen...
4u02'37"! Was ik bij die vele bevoorradingen sneller beginnen lopen ipv. stappen bij het drinken, maar alweer: 'ach'.

De aankomst overdonderde zowel Florian als mij, maar meer dan tevreden stapten we samen over de finish, yes, 't was binnen, dit nemen ze ons niet meer af!

De droom kwam uit...

I R O N M A N






 
ik mag nu zelf de strijk doen...
 




Nog enkele 'weetjes':

* De tijden staan hier.

* Op de pastaparty was er een oproep naar elke atleet om minstens 3 van de 2600 vrijwilligers te bedanken, wel ik denk dat ik er minimum 333 bedankte tijdens de wedstrijd.

* Algemeen genomen mocht ik sneller gefietst hebben, sowieso kan ik nog progressie maken in de 3 onderdelen.

* Ik was moe van het lang 'onderweg' zijn, op van 4u 's morgen na een onrustige nacht; wonderbaarlijk fris in 't kopke en alles mooi kunnen beleven, op zich niet kapot van de 11u30 sporten.

* Achteraf geen stijve benen, ik had het erger verwacht!

Sowieso oneindig veel dank aan Emilia voor 'alles' en ook dikke merci aan Daniëlle die meereisde naar Zurich.

Tnx!

verslag van een warme kwarttrialton in Eeklo

Zondag 27 juni stond bij vele clubgenoten donkerrood aangeduid op de wedstrijdkalender:
Rhino triatlon, thuiswedstrijd in Eeklo.
Een tweetal weken terug werden het zwem- en loopparcours verkend en afgelopen vrijdag het fietsparcours, waarvoor nogmaals hartelijke dank aan clubgenoot Bart.


Het was al een heel weekend drukkend warm en dus rees er twijfel (en dus spanning & zenuwen) over het al dan niet starten met westsuit, wat toch iedereen voordeel biedt.
De ontknoping kwam er aan de inschrijving: wetsuit toegestaan!


We mochten gebruik maken van de faciliteiten van onze clubsponsor SMO en dat was op zijn minst gezegd grote luxe, waarvoor hartelijk dank!!

Heel ontspannen begaf ik me naar de start, samen met Emilia & Florian.
Florian wist zich uit te leven in m'n nek en fluisterde toen al in m'n oor dat hij 'beroepssupporter' wil worden (en dat op 9 maanden...)

Enfin, na 'n gezellige babbel met Emilia kon ik superrelax m'n wetsuit aantrekken & toen begon het 'bakken & braden'.
Net voor ik als één van de laatste atleten van wave 1 in het water wilde springen en m'n zwembrilletje wilde opzetten "knak" en de rekker van het brilletje was door...
Panikeren is het laatste wat je dan moet doen dus begon ik (al bevend?) een knoop in de vervloekte rekker te leggen. "knal", het startschot klonk en de meute trok zich op gang, met nog één atleet op het droge... Nog 'n tweede knoop en maar snel achtervolgen, het rechterglas onmiddellijk vol met water, maar er was geen tijd om dit nog te verhelpen...
De benen zowaar in 'zestakt' en eindelijk eens het gevoel van me door het water te trekken kreeg ik al snel de eerste zwemmers uit m'n wave te pakken!
Joepie, maar toch blijven focussen.
De zwemtijd bedroeg 21'13", hoeveel het met een vlotte(re) start geweest was weet ik niet; maar toch (iets) beter...
M'n wissel was op z'n minst gezegd slecht, 2'10", veel te veel tijd verloren met het uittrekken van het zwempak & het niet vlot aankrijgen van de fietsschoenen net uit de wisselzone, maar eens 'geïnstalleerd' op de fiets: knallen!
Al snel schoot ik de eerste medefietsers voorbij en werd de hartslag gecontroleerd (oké) en gedronken.



De temperatuur bij het fietsen viel mee daar er toch behoorlijk wat wind stond.

De eerste ronde was 'er eentje van inhalen en toch ook genieten.
De tweede fietsronde leek er wat meer wind te staan en leek ik iets trager te fietsen, maar alles verliep vlot.
Dik 10 km. van het einde kwam er een groep van 8 atleten me voorbij, de mannen hadden een mooi treintje opgezet (in een niet-stayer-wedstrijd).
Het laatste wat ik aan m'n broek wilde was een gele kaart en 2 minuten strafbox; dus hield ik me wijselijk op iets meer dan 10m. afstand, liet de hartslag zakken en focuste me op het leegdrinken van m'n 2 bidons.
Eens we terug op de Industrielaan in Eeklo kwamen leek de groep uiteen te vallen omdat ze mekaar wilden voorbijsteken, maar vreemd genoeg lukte hen dat niet.
Toen was het mijn moment om ze één voor één voorbij te flitsen; zalig die rustperiode en de hartslag zo even te laten zakken ;-)
Met een fietstijd van 1u08'18" over 40 km. en totaal niet opgeblazen mocht ik best tevreden zijn!








De eerste loopronde was serieus acclimatiseren (lees: verderbakken) en iedere drankpost stopte ik dan ook om een bekertje leeg te drinken. De drankpost met water was 2 grote slokken en de rest van het bekertje in de nek, om na 'n paar minuten te constateren dat het water al verdampt was...

De 2e ronde doseerde ik nog om de laatste ronde nog vlot te kunnen afwerken en zo een paar clubgenoten nog in te halen; niet dat dit m'n bedoeling was, maar het gaf een goed gevoel.
De looptraining van 32 km. de woensdag voor de wedstrijd wierp z'n vruchten al af!
Met een voldaan gevoel finishte ik dan na 2u17'00".















's Avonds sloten we de dag nog mooi af bij clubsponsor Peter in 'De Roste Muis' en was het nog steeds 'dollen' met Florian ;-)





Het verslag van winnaar Michael De Wilde lees je hier en een beeldverslag van AVS staat eveneens op de SMO-website.

Meer foto's in het SMO-fotoalbum.
Uitslagen staan hier.

Proficiat aan de winnaar, maar evenzeer aan alle finishers!

Berchem

Door de cursus verzekeringsmakelaar schiet er helaas weinig tijd over om stevig te trainen...
Het vreet aan een mens, maar ik heb me er al bij neergelegd, het is te belangrijk om dit te laten schieten.

Nu het weer beter wordt sta ik met plezier om 6u. op om ten laatste 6u30 per fiets te vertrekken richting Berchem.
Van Oosteeklo naar Zelzate (brug) en dan vanaf Wachtebeke bijna in rechte lijn naar de Kennedy-fietserstunnel. In Antwerpen langs de Bolivarplaats naar de Wezenberg en zo verder naar de Grote Steenweg in Berchem.
De eerste en laatste kilometers zijn wat ambetant omwille van de verkeerslichten; maar 't is en blijft 'n leuke trip, 65 km. enkel.
De trips huiswaarts zijn 'alles of niets' wat betreft de wind; zowel al pal op kop als serieus in de rug gehad.
Gewapend met 'n zware rugzak (en barstensvol hoofd) geeft dat 'n extra training!

Afgelopen vrijdag was weer zo'n dag waarop er veel in 't kopke gestampt werd en ik met de zon en rugwind huiswaarts mocht keren.
Vlammen was 'n beter woord, want bij momenten snelheden tegen de 40km/u. en dus zicht op 2O minuten vroeger thuis, doel was 19u10...

... tot...

...ik op 6 kilometer van huis aan de levensgevaarlijke expressweg N49-E34 helaas getuige was van 'n zwaar verkeersongeval.
Daar gingen de plannen voor m'n avond, maar anderzijds tijdens het ijsberen alvorens te mogen getuigen relativeer je toch een & ander.

De 2 personen die levend en wel door de brandweer uit hun wrak gehaald werden mogen hun handjes samenleggen en hun beschermengel danken!





Zelf was ik maar om 21u30 thuis, gelukkig bracht Emilia me al 'n training, wat eten en verloste ze me van m'n fiets en rugzak.
De vriend-politieman die me na verhoor aanporde om 'nu naar huis te lopen' heb ik vriendelijk bedankt met de woorden " 't zoe wel goan; moar de goeste es over".

Deze week geen les in Berchem, maar in Gent en da's wat te kort, amper 20 km. fietsen.
Lopen zou 'n beter optie zijn, maar dan is er weer 'n gebrek aan wasgelegenheid...

Hopelijk lukt het me om 's morgens te lopen, de Facebookers die dit lezen en me al gek verklaarden mogen me nu nog gekker verklaren ;-)

clinic sportverzorging

Vanavond was er een -op het eerste zicht- interessante clinic sportverzorging in de gebouwen van SMO te Eeklo; ingericht door het SMO-triatlonteam.

Op het programma eerst een uiteenzetting van de manager van Medi Belgium, over het nut en onzin van compressiekledij.

De firma Medi Belgium brengt vanaf 2009 de nieuwe compressiekledij van Cep op de Belgische markt. Kan compressiekledij bijdragen tot blessurepreventie en een sneller herstel? Of is het een modeverschijnsel?

Naar mijn mening is niemand ook maar iets wijzer geworden over bovenstaande zaken, behalve misschien het laatste...
'Nice try'.

Toch wil ik van Olivier Cornelis' bevindingen van compressiesokken eens vernemen...

Het tweede deel was gelukkig nog zo interessant als het eerste (oef)!

De zaakvoerder van Qoleum International gaat verder in over de verzorgingsproducten en preventieve maatregelen voor een goede verzorging, gericht op triatleten en sporters.

Een man die héél boeiend kan vertellen en die zijn producten aan de man weet te brengen; mijn verlanglijstje is al opgesteld ;-)

De producten met de nummertjes; Emilia kreeg op het BK veldrijden 2006 in Tervuren van Lucien Wellens een staaltje om haar handen op te warmen en het mistte zijn effect niet.
Op naar meer dus.

lang geleden

Ai, véél te lang geleden...
helaas; maar ondertussen wel in topvorm!

Het enige wat heilig was de afgelopen weken was m'n trainingsschema.
Vandaag stond de laatste lange LSD op 't programma, 20 km. & dit na een alcoholarm weddingfestival gisteren.
Even zag het er naar dat er van enige training geen sprake zou zijn omwille van de hevige regenbuien, maar 'k heb de training perfect & droog kunnen afwerken; samen met Emilia aan m'n zijde, zei het op de fiets; goede oefening tegen volgende week.

Komende week nog is de max. trainingsduur nog 1x een uur, 1x 45 minuten en de rest is loslopen...
Zàlig, alleen jammer dat deze voorbereidingsperiode er alweer bijna opzit.
Voor het naleven en afwerken van het schema geef ik mezelf al 9/10; rust zal nu nog de belangrijkste training worden !!

Daarna is het uitkijken naar nog mooiere zaken, 3 dagen na de marathon de sleutel van ons huis, ik kan me dan volledig laten gaan in schilderen en behangen...

Ciao.

Niels

Niels, ondertussen één week op de wereld!
Eindelijk de tijd gezocht én gevonden...
Proficiat aan m'n zus en schoonbroer.
Meter Emilia kocht al een zwembroekje; dat belooft!!

trappistenloop-nadorst

Vrijdagavond onder een stralende zon in Vinderhoute:
trappistenloop; per ronde verdien je 1 Trappist, max. 4 rondjes (anders waren we misschien nog aan 't lopen...).

Emilia zorgde voor enkele foto's:



Met clubgenoot Super-Mario gestart.














Luc - Mario - Bert















Onze loop-ster van de avond!














Commentaar overbodig...












Zweven naar de meet.














Ariane & Mario samen richtin aankomst.
Dus even de benen losgegooid richting finish.








In het dorp van Vinderhoute kaartten we na bij enkele Leffes; alweer een mooie avond gehad!
Uitslagen staan hier, niet dat m'n plaats met wat uitmaakt; we liepen voor de fun.

Stein-verslag

Beste blog-lezers (M/V); eerst en vooral m'n excuses voor het schandalig late verslag, maar 't kwam er gewoonweg niet van... maar niet getreurd, extra gekruid met meer foto's...

Wat een dag!
't Was fijn in Stein te zijn...

Zondagmorgen 7u. in Stein, Nederlands Limburg; in alle vroegte naar de 2e wisselzone, loopschoenen en petje in bak nr. 25 leggen en wachten op de clubgenoten die binnensijpelen.
In groep naar de 1e wisselzone met de fiets en wetsuit. Druk overleg en gespeculeer, de wedstrijd wordt niet onderschat; maar snel overlopen. We gaan dit overleven!!
De Ironmanagers in oranje pak gehuld betreden de kooi (wisselzone). Alles in de bak, niets op de fiets, strikte orders van de organisatie. Wie zijn pak achterstevoren aanheeft trekt dit goed aan, binnenstebuiten had niemand z'n pak aan ;)).
Snel een groepsfoto en nog alles eens overlopen en dubbelchecken.
Een goeie 10 minuten voor de start galmt een boodschap door de micro:
"het nummer 65, Gaëtan De Smet, een collega meldt dat u lekke band heeft"...
In eerste instantie dachten we aan een (flauwe) grap, maar het bleek snel waar te zijn; lek achteraan.
Gaëtan dan maar geholpen het wiel uit z'n fiets te nemen en het wiel aan Tim gegeven die (zo leek het ons toch) het hoofd koel hield en de band verving.
Net op tijd dan maar naar de startbox voor het zwemmen... Ik zag het nog steeds zitten.
Eens in het water, nog steeds & eens vertrokken was het de eerste 100 à 150 m. wat geduw, maar dat viel allemaal mee.
Het water smaakte naar petrol, maar zelfs dat deerde niet...






Bij het ingaan van de 2e zwemronde hoorde ik nog afroepen dat Kristof La Heyne ook net begonnen was aan z'n tweede ronde.
Ook die rond verliep vlot en vrij rustig. Letten op techniek, ademhaling en oriënteren.





De zwemtijd zou me niet interesseren, zolang ik maar met 'n goed gevoel uit het water kwam!
En het gevoel nà 't zwemmen was SUPER! Om een ronde meer zou ik zelfs niet getreurd hebben, waar gaan we dat schrijven?!





Aan het begin van de wisselzone kwam ik clubgenoot Jean tegen met op zijn beurt een plat wiel.
Jean zocht een pomp want het stuk om z'n bommetje in de band te blazen werkte niet.
Samen met hem naar mijn fiets en mijn stukje even geleend.
Bij het wisselen heb ik met goed ingewreven met zonnecréme, dat bleek geen overbodige luxe te zijn!
Net voorbij de mat van de wisselzone stond Kristof stil, ook hier even gestopt, maar het bleek niets ernstig te zijn, dan maar op het golvend parcours voorzichtig op zoek naar de eerste klim.




Doseren zou het toverwoord worden.
Eten & drinken en niets aan het toeval overlaten!
Het parcours bleek al snel niet te onderschatten, amai!

Na 12km. fietsen constateerde ik dat ik m'n chip niet aanhad...
Niet panikeren, het doel was finishen, zonder chip en dus zonder rondetijden zou dit ook wel lukken. Snel besloot ik niet aan Tim of Emilia te zeggen, zodat ze niet nodeloos op zoek zouden gaan naar die chip.
Blijkbaar vergeten in de haast om Jean te helpen; niet alert genoeg voor mijn eigen ding in de wissel; maar niet getreurd.
In de eerste ronde deed ik het laatste klimmetje, een kasseibaan, in het gootje; maar de volgende 3 rondes werd dit toch de kasseien, met Parijs-Roubaix vers in het geheugen & in de benen was dit even genieten.

De 2e ronde was het overtrokken en een behoorlijk wind kwam opzetten; wat zou dat nog geven.
Ronde 3 was de zon toch weer van de partij.
Er werden zeer veel bidons gegeven, dus ook aangenomen, in de laatste ronde zelfs 1 met water om stande pede in m'n nek te kletsen; zo warm was het ondertussen al!
In de buurt van de finish stonden heel wat supporters, oa. Emilia en haar zus, vriend-coach Tim en 3 dames van de club die 's zaterdags de kwart van Brugge tot een goed eind brachten.
Telkens weer luide aanmoedigingen, héél tof uiteraard.
De wissel fietsen-lopen verliep ook vlot, wat mocht ik blij zijn dat ik 's morgens toch m'n pet klaargelegd had, even twijfelde ik nog, maar met een loden zon op onze bol was het té gevaarlijk voor een zonneslag en uitdroging.
De loopstart verliep vrij vlot, maar al snel zakte het tempo.
Het selectieve parcours, weinig of niets vlak en de temperatuur van maar liefst 28°C bleken niet echt mijn ding...
Gelukkig veel bevoorrading, water, AA-sportdrank, cola, banaan, appelsien, sponsen (naar 't schijnt niet eetbaar, of toch maar 1x)
Vooral de sponsen waren welkom.






Ronde 3 kreeg ik het héél lastig! Wandelen aan een drankpost aan pakweg 6,5 km./u., lopen erna aan 7 km./u. Afzien dus, 't vat was leeg, 't bobijntje op, ... ik voelde dat alle voorgaande wedstrijden met uitputten... Vreemde gewaarwordingen, krampen; niet in m'n benen, maar in de plooien van m'n armen, nog nooit meegemaakt (& 'k had het weer;)). Gelukkig weer die wondersponsen die soelaas brachten (en ik die dacht dat de jeanetten van voetballers met hun sponsje niet opgelapt kunnen worden, excuses!)

Het 'gelleke' niet vergeten, drinken was als water op een eend gieten...
In alle eerlijkheid, op het einde van ronde 3 dacht ik aan stoppen.
Onder het motto luister naar je lichaam was het van 't is genoeg geweest.
Op km. 20 dacht ik; loop nog 1 uur aan 10/u. en je bent er, maar de benen wilden niet meer.
En als de benen even 'go' zeiden, was het 't kopke...
Maar alweer de moral die werd opgevijzeld door de suporters en vooral supportsters! Toch maar aan de laatste ronde begonnen, het was ondertussen al vrij kalm op het parcours. De Nederlanders bleven trouw op post in hun voortuintje, aanmoedigen tot het bittere einde, DANK U WEL!
Bij het ingaan van de 4e ronde zag ik clubgenoot Raf Wouters op me naderen & besloot op hem te wachten, gedeeld leed = half leed. Raf vroeg ook om samen te blijven. "Geen probleem Raf, jij bepaalt het tempo."
En plots leek het allemaal iets beter te gaan. De 'dash' was er wel volledig af, maar de finish naderde!



Wouters & Wauters richting finish. Plots ging ons licht terug branden en even grapte ik naar Emilia dat we besloten hadden nog een rondje te lopen...











Raf mate, we did it again, tnx!





Dank aan alle supporters, proficiat aan alle clubleden!






De Duvel of Leffe die Mario beloofde zag ik tijdens 't fietsen nog zitten; tijdens 't lopen zou ik niet geweten hebben hoe die nog binnen te krijgen (of te houden).
Echter, na 'n goede douche heb ik genoten van enkele (3 of 4) La Chouffes; het herstel kon beginnen; blij gefinisht te zijn bij de levenden...