Parijs - Roubaix 2010 -verslag van de marteling

Eind van de maand, hoogtijd voor de wedstrijdverslagen; beginnen dus met de mooiste klassieker die er is: Parijs-Roubaix.
Hieronder m'n verslag voor Oosteeklo Vandaag, onderaan nog enkele aanvullingen.

Vrienden van 't Evenwicht rijden Parijs-Roubaix.

Zaterdagavond 5 juni verzamelden we allen om 22u30 aan 't Evenwicht.

5 Oosteeklonaren: Stijn Van de Veire, Marijn De Belie, Koenraad Van de Voorde, Bertrand Buysse en Bert Wauters zouden samen met Basseveldenaar Kurt Dierkens, Eeklonaar Mike Van De Voorde en Bentillenaar Kristof 'de Witten' Ingels Parijs - Roubaix fietsen.

Luc Dossche, die ons 14 mei op een fantastische rit naar Ieper (en terug) gidste, kon jammer genoeg in laatste instantie niet mee.

Na een warme en zwoele zaterdag werd druk gespeculeerd over het weer op zondag, de voorspellingen wezen immers op hevige buien en dus 'n echte Flandriën-editie van Parijs-Roubaix voor de wielertoeristen; de wind zou alvast in de goede richting zitten.

Alle fietsen werden geladen, bagage verdeeld en we vertrokken richting Heusden om met S.K. Heusden per bus richting Cambronne-les-Ribbecourt te rijden.

Nog even rust, van vast en diep slapen op een bus is er helaas geen sprake.

Bij dageraad werden die fietsen terug ineengestoken en konden we vertrekken bij een frisse temperatuur.

Constant werd omhoog getuurd, alles zag er 'goed' uit maar toch vreesden we erger.

Na 97 km. kregen we de eerste kasseistrook voorgeschoteld, deze lag er nog droog bij.

Nog 26 stroken te gaan en vanaf de vierde strook werden de hemelsluizen volledig opengetrokken, "lap 't es van da".

Alle courage bijeengeraapt en verder op de trappers duwen, meer zat er niet op.

We maanden elkaar aan tot voorzichtigheid, samen de piste halen in Roubaix stond voorop!

Even later, op het einde van strook 21 "Pavé de Quérénaing" in Maing stonden Remi Van de Veire en Luc De Smet samen met nog enkele Evenwicht-sympathisanten ons op te wachten in een droge garage om nog wat moed in te spreken.

Ook een technisch probleem aan Mike's pedaal werd gepoogd te verhelpen, langleve de gsm en de broederliefde!

De zondvloed leek maar niet te stoppen en half uitgeleefd kwamen we aan de controle en voorraadpost net voor hét Bois de Wallers.

Er werd uitgebreid bijgetankt, zowel eten als drinken, en met een diepe zucht bedwongen we ook deze beruchte kasseistrook.

Op het einde van het bos bleek Bertrand lek gereden te zijn. In de regen werd de band vrij vlot vervangen; het zou ook de enige platte band zijn van gans de dag.

Even later kwam de zon er toch terug voorzichtig door en werden de regenvestjes opgeborgen.

De moed kwam terug boven, een straaltje hoop!

Het zwaarste lag ons nog te wachten, de kasseistroken worden immers langer en slechter naarmate je Roubaix nadert.

De weersgoden waren ons maar kort goedgezind want we kregen terug een heleboel buien te verwerken.

De 'moral' zakte even, maar aan opgeven dacht niemand, doorbijten!

Af en toe nog eens info uitwisselen over de kasseitstroken die ons nog te wachten stonden, naam en lengte; soms drong het gewoon niet meer door, we gingen ervoor...

Op Carrefour de l' Arbre ging Koenraad er nog even bij liggen in 'n bocht, even hilariteit, controle of er niets ernstig was en weer doorgaan.

Hier zagen we de supporters terug en werd nog 'n brioche uit de zak gevist, wat het was kon niemand schelen, zolang het maar eten was!

Mike en Marijn, dé mannen in supervorm gingen voluit tot aan de piste in Roubaix, voor de andere 9 moddervarkens werd het aftellen in kasseistroken en in uren,

Bertrand wilde te vroeg afslaan naar de piste, Stijn reed er dan weer dolenthousiast voorbij; maar we haalden allemaal 'vlot' de piste in Roubaix.

Afsluiten deden we met - hoe kan het ook anders - dos cervesas.

Tot over 2 jaar!

* Het werd 'n leuk weerzien met ex-clubgenoot Frank J. uit Boom.
Frank wou na de Ironman de Helleklassieker rijden en deed dit voorbeeldig!
2x zag ik hem, bij de eerste controle & in de regenbui in de controlepost net voor het Bos.
"Hier worden de jongens man".
Het lukte me om de 'strook' volledig op de kasseien te blijven, maar ik verschoot er m'n voorlaatste pijl. Roepen en brullen.
Nu ook gezien (geen zonnebril & trager gereden (zeg maar van put naar put gedokkerd) hoe slecht dat er daar bijligt.


* De foto's van Remi Van De Veire (hartelijke dank Remi) staan hier.


* Mocht het de eerste keer zijn, ik zou waarschijnlijk nooit meer starten.
Gelukkig weet ik beter en over 2 jaar hoop ik er opnieuw bij te zijn!


* Parijs -Roubaix in echt Flandriënweer, je moet het toch één keer meegemaakt hebben...
Sowieso de volgende keer terug met de moutainbike!
De pijn in m'n ellebogen was niet te harden.

Mooi beeld, Stijn trekt kop, ik bijt me vast in zijn wiel; althans poog...

Het lukte niet ;-(

A F Z I E N

Armen in de lucht, aankomen op de piste is nog steeds zoals de eerste keer ;-))

Groepsfoto, allemaal afzien, de cervesa smaakte!

parijs-roubaix10-voorbeschouwing

Voilà,

snel even in 't archief gedoken...

De 2-jaarlijks Hoogdag staat er aan te komen: Parijs - Roubaix.
Emilia voorzag me weer in de super-flensjes, het wordt weer smullen op de fiets...

Vertrek om 23u. aan 't Evenwicht en om 1u. in Heusden;morgenvroeg tussen schemer en klaarte zetten we aan richting Roubaix.

Voor de eerste keer met de koersfiets; na 4x de moutainbike toch voor iets meer comfort op de baan gekozen.
Na enige twijfel wijselijk voor de oude alu-Eddy Merckx gekozen ipv. de carbonnen Zannata;

wel met dezelfde benen ;-))

Kwestie van kledij, op alles voorzien: korte en lange fietstenue, sandalen (laat ons hopen), regenjas(jes) (laat ons hopen van niet).
Na de kou op de fiets vorige week in Leuven staat de pot Qoleum ook klaar, net als de zonnecrème.

De allereerste Parijs-Roubaix wist één van de ervaren rotten me te vertellen dat de kasseiklassieker nooit 2x hetzelfde is qua weersomstandigheden; wel véél klagen heb ik nog niet mogen doen, steeds behoorlijk warm weer en niemand die durft voorspellen wat het morgen gaat geven: on verra!

Na vorige editie, die ik 'vingers in de neus' uitreed; uitte ik de hoop aan Tim om ooit nog 'ns over die conditie te beschikken en hij vertelde toen dat dit nog kon beteren; maar door vorig jaar nauwelijks getraind te hebben ben ik nu wel eens benieuwd.

Dit jaar fietsen we met een sterke groep van 't Evenwicht en met alle heisa hopen we dat onze moteur nog aanslaat op Carrefour de l' Arbre ;-))

H E L L
Y E A H
! ! ! !

verslag 1/2 triatlon Leuven.

Veel te lang geleden dat er nog eens een echt verslag geschreven werd, maar ook veel te lang geleden dat ik aan 'n triatlonwedstrijd deelnam (van 3 augustus 2008 zowaar!).
Gisteren dus het B.K. L.D. te Leuven; voor de niet-ingewijden, het Belgisch Kampioenschap Long Distance, een halve Ironman dus.

De afstanden waren niet in verhouding, te beginnen met 2,5 km. zwemmen (ipv. 1,9km.), 80 km. fietsen (10 km. tekort) en tenslotte de correcte afstand van 21 km. ofte 'n halve marathon.Op voorhand vertrokken met de 'schrik' voor het zwemmen om zoals steeds, nadien te 'genieten' van de strijd in het fietsen & lopen.
Eens het startschot gegeven stapte ik als één van de laatsten in het water; ik was echter niet als laatste aan het zwemmen.Er was achteraan weinig chaos, geen echte 'wasmachine' en dus lag ik vrij snel in 'n goed ritme.Het was tussen de gele badmutsen wel even zoeken naar de eerste gele boei. Gelukkig had ik deze snel in het vizier en zag ik dat 'n heel pak atleten rechts aan het zwemmen waren, maar ik leek recht op het eerste oriëntatiepunt af te stevenen (zou het me dan toch ne keer lukken, 'recht' zwemmen?).
Eens de boei genomen was het weer even zoeken naar de volgende boei en dit zou telkens zo zijn voor de 2 rondjes in de plas van Rotselaar.
De les was er goed ingepeperd; ik 'zag' zwemtrainer Dirk steeds herhalen: "lange rustige slagen en goed uitduwen".Fris, zowel letterlijk als figuurlijk, stapte ik uit het water; geen problemen met de oriëntatie en met 'n bemoedigend gevoel van 'precies maar 10 minuten gezwommen' kwam ik na 49'19" uit 'de plas'; een opsteker!Zonder aarzelen nam ik de tijd in de wisselzone om me 'warm' aan te kleden, lees: 'lange mouwen'.

Eens op de fiets kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen.
De wind en wolken voorspelden niet veel goeds en tegen het Ladeuzeplein een eerste maal bereikt was ik al doorweekt...Per fietsronde 'n regenbui of was het per regenbui 'n fietsronde??

Op het einde van m'n eerste ronde zag ik Peter, de vader van vriend-coach-traingsmodeleerder Tim staan. 

Merci voor de foto Peter!

Het tempo lag goed, zelfs tegenwind, tot de laatste ronde; geen regen, maar wind....
Vanwaar die bleef komen?! De benen hadden geen antwoord meer en de mentaal was het even op de tanden bijten.
Wijselijk besloten van niets te forceren en de benen te sparen voor de halve marathon.
De hartslag zat goed, maar het tempo was er uit; het goede gevoel maakte plaats voor kou, m'n tenen leken bevrozen.Blijven letten op eten en drinken; qua drinken smeet de maag wat op, misschien iets teveel sportdrank binnen, zo leek het.
Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.

Na 2u37'43" bereikte ik de wisselzone op het Ladeuzeplein.

Eens de fiets aan de haak nam ik de tijd om de voeten af te drogen en verse kousen aan te doen; dju dit ging moeizaam.

Het duurde 6 km. eer m'n voeten en benen warm hadden en het gevoel acceptabel was. Helaas kende ik het parcour

s niet, dit herinnerde me aan de kwart van Brugge, typische smalle steegjes en kasseien.
Maar ook de natte kasseien steil bergaf en de atleten op de terugweg, kreunend bergop; even later 'n stukje door het bos,... dit zou niet van de poes lijken; doseren dus!!Door de kou had ik nog m'n vestje met lange mouwen aan, dit bleek al snel te warm. 

Aan het begin van de 2e ronde kon ik dit naar de supporterende Roos werpen; dit liep al iets comfortabeler (merci Roos & Pieter voor de goede zorgen ;-)).

Nogmaals dank aan Peter voor de foto.

Even later alweer 'n hevige stortbui, 'showers', ik dacht nog 'stom van m'n vestje weg te gooien' maar gelukkig bleek de zondvloed van korte duur.
Al bij al kon ik constant lopen, het stuk kasseien bergop werd zowaar nog leuk en na 1u41'46" kon ik finishen in 'n eindtijd van 5u08'48".

Een heuse opsteker naar de Ironman in Zürich over minder dan 2 maanden is het zwemmen, het fietsen was niet goed (genoeg); maar achteraf hoorde ik iedereen klagen over weer & wind op dit technische parcours. Het lopen was niet slecht voor mij, maar uiteraard kan dit nog beter!

Dikke merci aan alle supporters (en -sters), zowel van SMO als van de vrienden van Ironmanagers; m'n trouwste supporters Emilia & Florian dienden verstek te geven wegens oorontsteking van Florian.
Regelmatig klonk het "allez SMO" of m'n naam, het geeft je toch telkens wat moed ;-)

Een video verslag hier en nog meer foto's in het SMO-album.

Op naar de 2-jaarlijkse hoogdag volgende week: Parijs-Roubaix.
Nog even reclame maken voor de mooie Boerekreektriatlon komende zaterdag, daar ik 's nachts vertrek voor de kasseiklassieker ga ik als medewerker (fotograaf) helpen op de SMO-organisatie en dus niet deelnemen.

Parijs-Roubaix08_verslag

Parijs Roubaix 2008, wat een belevenis!!!!!!
Ook al was het de 4e keer, het blijft een avontuur.
Van voor de start was het de kalmte bewaren, bij het laden van m'n fiets in de busremorque was ik 2 rondellen verloren van m'n Magura-remmen, dus géén voorrem...
1 Rondel werd snel teruggevonden, een 2 was ik met 'n kniptang aan 't fabriceren uit de harde plastic van het dopje van 'n Aquariusflesje. Dit in de wetenschap dat het niet zou houden...

Gelukkig vond iemand van de SK-Heusden organisatie m'n 2e rondel en kon ik veilig vertrekken.
De eerste km.'s zouden we in groep afleggen en doseren, maar 54 km. aan pakweg 33 km./u. op een serieus heuvelachtig parcours, dat zou nooit goedkomen.
Met de 'bende van 't Evenwicht' besloten we dan maar verstandig op eigen tempo verder te rijden, spannend de kilometers aftellend tot Troisvilles, voor 'zone pavé n° 28' van 2200m.
Vol goede moed draaiden we de strook op, maar wat we daar zagen en beleefden had ik nog nooit gezien!
Eén en al modder, levensgevaarlijk glad, als je durfde te remmen was je aan 't schuiven.
Héél voorzichtig dan maar op de slechte stukken gereden; de rug van de kasseien was echt niet te doen.
Hier en daar moest je een gevallen fietser ontwijken, het was hectisch!
Nog een strook of 3 die er zo vies - vuil & vettig bijlagen, maar er zat toch beterschap in!
Vanaf pakweg strook 5 kregen we ook droge stroken onder de wielen.
Op die stroken kon ik voluit gaan, weinig op de rug, daar er minder snelle fietsers opzaten.
't Was zelfs niet altijd nodig de achterveer open te zetten, zalig dus.
Na de kasseien wachtten we telkens op onze groep, Samen uit Samen thuis!

Meestal hoefde ik Kurt maar te horen zeggen hoeveel meter het was en ik kon de gas volledig opendraaien. Hoe slechter en hoe langer hoe liever. GENIETEN...
Het weer van 's morgens, mistig en schijnbaar overtrokken sloeg om naar zonnig, wat konden we nog meer wensen?

De controle net voor 'het Bos', de 'Pavé de la Tranchée d'Arenberg' (2400 m.) besloten Jürgen & ik niet te wachten en onmiddellijk richting ons vrouwtjes en Jürgens zoon Mathias te rijden.
Daar ze ons niet zo snel verwacht hadden keerde ik 'n stuk terug zodat Emilia me kon filmen:

Daar vloog ik 'ijzeren Styn' voorbij...

Heel snel nog 'n foto met onze vlag:














Na 't Bos volgen de kasseien in sneltreinvaart, die vaart wilden we er ook achter zetten, maar dat was buiten een achttal platte banden gerekend.
Zelf heb ik niet in de vreugde gedeeld, gelukkig maar.
De tijd die we ermee verloren waren voor mij ideaal om te eten, drinken & recupereren.
Geen enkel moment van de lange dag het ik ook maar iets gevoeld van ongemak, pijn, ....
De moral kon niet meer stuk en de kasseien konden er niet snel genoeg aankomen!

Voorbij Camphin-en-Pévèle zou Bertrang nog eens alles geven en een treintje opzetten.
Héél even kon ik men inhouden en zijn spoor volgen; maar 't was sterker dan mezelf en ik zat nog vrij fris, dus heb ik zelf maar 'aan de boom geschud'. Zàlig!

Na de kasseien in groep naar de piste.
Voor de meeste was het de eerste keer en 't kriebelde enorm bij hen.
Even gingen Jordy en Bertrand, of althans ze deden alsof ;)
't Was écht nog te vroeg om een sprintje te overwegen, we dienden in Roubaix nog even geduldig te wachten aan enkele verkeerslichten. Eens op het laatste strookje, 'Pavé Charles Crupelandt', 300 m. kinderkopjes was het voor de allerlaatste maal alles geven en gas open!
Kicken en adrenaline; zo snel en zo hoog mogelijk op de piste...



Verheugd dat we alweer de finish haalden, maar ik stond ervan versteld dat ik zo fris aankwam.
Niets verzuurd, enkel algemene vermoeidheid, ik was immers wakker van zaterdag om 7u.

Dank & proficiat aan 'de Flandriëns van Oosteeklo':
Bertrand, Marijn, Kurt, Jordy, Remi, Stijn, Koenraad, Marnix & Jürgen;
hopelijk tot over 2 jaar!

parijs-roubaix08-voorbeschouwing

De flensjes zijn gebakken!

10.000 X dank Emilia!!

Zo ver, niet zo goed...

Gisterenavond moeilijk in slaap geraakt... zenuwen, 't gebeurt me niet vaak....
Aan 't dromen van een natte Hel... 3x een droge Parijs-Roubaix beleefd, een natte kan me écht niet deren, enkel; de rest van m'n seizoen mag niet in het gedrang komen.
Over 2 weken de 3/4 in Stein dus, belangrijk genoeg zeker?!

Vanmorgen lactaattesten in het Putbos.
Begonnen in de regen, vrij warm; geen klagen dus.
3x 2.000 meter en 1x 600 meter voluit.
Die 600 meter voluit liggen me sowieso niet; maar deze keer g*dv*rd*mm*...
Bij het uitkomen van de laatste bocht op de piste liep ik vrij té dicht bij de rand en ging ik er met m'n linkervoet over.
Niet erg, even afzetten op links maar de landing op m'n rechter was minder en ik sloeg die voet om.
Toch maar doorgebeten en de 600 uitgelopen, het pijnlijke gevoel achteraf is niet overgegaan.
Nu ik wat moe ben komt het feller op.

Wat dat morgen gaat geven wordt dus afwachten...
Voor de rest was het een totaal andere voorbereiding; Tilff-Bastogne-Tilff, géén kasseistroken gedaan, géén powerball, ...
De basisconditie is sowieso beter als nooit voorheen, de moral 99,9%.
Snel nog 20' pitten en eten.

Hij die gaat dokkeren groet U!

Nummer 3

Van à1 van à2

Iemand mailde me en vroeg of ik het meende van Parijs-Roubaix of dat geen grapje was?
Echt niet, als er nu 2 trofeeën zijn waar ik echt trots op ben zijn 't wel deze 2!

Parijs-Roubaix voor amateurs wordt maar elke 2 jaar georganiseerd.
Binnenkort dus mijn 3e keer.
Ik "hoop" om ooit aan 10 keer te komen, dat wordt dan een grote kassei-trofee!
Als ik dat kan doen na elkaar is dat over een periode van 20 jaar,
hoop doet leven zeker?!

De eerste:


De tweede: