Marathon Rotterdam * video

Compilatie-video van Marathon Rotterdam 2014

Marathon Rotterdam 2014

Gisteren Rotterdam Marathon gelopen, tijd 3u53'35.

 Run for the Climate in Åmål

Tevreden gezien de povere voorbereiding; wegens blessure (afgeknelde zenuw tgv. het snowboarden in de Krokusvakantie) slechts 2 weken kunnen lopen.

Vol twijfel toch maar gestart met 1 doel voor ogen: genieten...
Dankzij de knotsgekke supporterbende in NL. was dit geen probleem.

Méga 'wafel' van de man met de hamer maar de krampen verbeten en samen met Florian over de finish ;-)

Onderweg Intersport Runner Maarten nog kunnen aanmoedigen:

verslag Onderdale jogging Ursel

Afgelopen namiddag in en om het Drongengoed  (Ursel) de 1e van 4 Onderdale Joggings gelopen.
3 rondjes van 5 km. met afwisselend straat, bos, straat, boerenslag, slijk, Urselberg,... alles onder een prachtige herfstzon!
Net voor de start nog met Peter (sterk gelopen en mooi verslag!!) gesproken en op zijn aanraden toch de lange mouwen uitgespeeld en nog net op tijd aan Emilia afgegeven; vervolgens me ergens in het pak tussen de groene nummers (15 km.) genesteld.

De start was chaotisch, ik kon niet vooruit, niet naar links noch naar rechts.
Het geharrewar duurde een ruime eerste kilometer en op die manier verschoot ik ook m'n enige 'pijl'; serieus op de adem getrapt... Afgelopen week niet gelopen en dat liet zich snel merken.
De lekkere vol-au-vent van vorige week op Deinze-Bellem, het middagmaal, begon op te smijten en pijn(scheuten) in de onderrug, dat beloofde...

foto Jessie Verbeke

Dorpsgenoot Gerald snoof me na pakweg 3 km. voorbij, zijn 13/u. kon ik niet bijhouden en ik zag hem met soepele tred weglopen. Er passeerden me nog vele groepjes, enkel m'n eigen tempo aanhouden was de boodschap; even dacht ik aan opgeven, maar de 2e ronde was het gevoel al iets beter, solo afgehaspeld en zwaaiend naar Emilia & Florian net voor de finish, de derde ronde leek ik terug te komen op de 2e dame maar dat was ijdele hoop.

Samen met Florian over de finish, (30m. samen gelopen deze keer) na 1u13'00" en terug naar de kantine voor douche en de naturaprijs, een zak mandarijnen.
Afgaande op de tijd van vorige week vertelde ik deze middag aan Emilia dat ik er 1u15 zou over doen, tevreden dus; zeker met het slechte gevoel de 1e ronde; de volgende Onderdale jogging op 9 dec. staat op mijn kalender ;-)

Dank aan Jessie Verbeke voor de foto.

Deinze-Bellem foto

De eerste dag deze week dat ik niet op de site van J.C.Aalter in het foto-album staan de foto's er op ;-)
Nogmaals dikke merci!!

foto J.C. Aalter

foto J.C. Aalter

foto J.C. Aalter

Deinze-Bellem2012

Eindelijk de blog vanonder een dikke laag stof!

foto Julie

Gisteren 11/11 de klassieker Deinze-Bellem (21 km.) gelopen; zonder verwachtingen, zie foto Julie (tnx!)
Gezien de povere voorbereiding (sept. 155 loopkm. / okt. 86 km. & nov. 51,30 km.) en wat 'gesukkel' (adductoren en rug) hoopte ik op 1u45' à 2u.
Zolang ik pijnvrij kon genieten was ik tevreden.
Tot zondagmorgen nog getwijfeld om toch nog af te melden (redenen genoeg), maar blijkbaar toch de juiste benen gevonden ;-)

foto Julie

Leuk weerzien met een heel pak steratleten (& -atletes) van het enige echte Slechte Maten Comité en al heel wat afgelachen in Bellem en op de mythische 'jeneverbus'.

Enfin, in de kou nog even 'in den duik' op de foto; niet opgewarmd (anders altijd rondjes op de piste); nog getwijfeld over het al dan niet met lange mouwen te lopen,... Onverwacht Ise tegengekomen en beginnen kletsen, hierdoor stressvrij gestart en vlot opgeschoven, echter hartslag nauwlettend in de gaten houdend. M'n vrees was dat het een uur vlot zou gaan en dan ??.

Gelukkig niets van dat, Ise liep stoof me voorbij en wou haar 12/u. aanhouden, maar dat was er net over voor mij... Vlot solo van loper naar loper en van groepje naar groepje.

foto Julie

Op km. 6 voor wat animo gezorgd met topsoigneur-koukleum-seingever Nico, het bekertje water in m'n oor was m'n wake-up call, tnx. Nico!
Net voor dé brug op 13 km. de gevleugelde Koen gepasseerd "'k zien an 't vertragen" meldde hij, amai!!
Waar ik vorig jaar de brug overstoomde en er serieus kon versnellen (hartslag zakte toen 15 slagen!) was het nu net onder omslagpunt aanklampen met de loper voor me, maar eens terug langs het water kon ik van loper naar loper snellen "op & over" hoorde ik 'n fietsbegeleider zeggen.
Even later op de laatste brug met kortere tred een sympathieke kerel gepasseerd waar ik 10 km. eerder nog mee aan het lollen was: "jawatte,aan de jou sponsoring te zien ga je nogal vliegen; De Roste Muis, Hubo,..."
ik: "euh ja, maar ik moet me niet haasten, ze betalen me per uur"
Op de brug tegen z'n meefietsende vrouw "dacht dat hij per uur betaald werd?!"
ik: "ja maar straks is er een café op de rechterkant waar ik me wegsteek" en zoefde weg.

Het laatste 'kronkelbaantje van de vaart richting Bellem dorp (Mariahovelaan) me tactisch nog even ingehouden achter ingehaalde 'n loper en z'n dame, perfect uit de wind en zowaar nog 'n slokje water van de sympathieke kerel gekregen. Dat gaf me weer vleugels, de laatste km. kwam er aan en er kon me niets meer gebeuren, of toch... even verder stonden Emilia en Florian.
Florian liep mee maar was al snel moe, dan maar +/- 800m. in de nek naar de finish.

'n Pak volk stak me weer voorbij; de totaal onverwachte vlotte sub 1u45' zat er niet meer in, maar ach; vlot finishen, vol vertrouwen met Florian in de nek, dat was van IM Zurich geleden, dus who cares.
De loper en dame op fiets passeerden me vol bewondering ;-)

Leuke aankomst na 1u47'03", Florian fier als een gieter met sportdrank en extra banaan van Julie (du har en kredit).

Ik kijk allsezins uit naar de finishfoto ;-)
Prima organisatie, het weer zat ook enorm mee; hopelijk een nieuwe start; volgend jaar alles op het lopen nu enkel nog de trainingstijd (blijven) vinden.
Hasta la vista!

wedstrijdverslagen

Een dringende update... wedstrijdverslagen, 3 loopwedstrijden sta ik achter.
Trainen werd er ondertussen wél gedaan, gelukkig!

De Leopoldsloop zaterdag 19 februari;

voor de eerste keer liep ik niet de 27 km. maar testte de benen op de 12 km.

Na een stevige opwarming met trainer Dominic en clubgenoten Aäron & Joury was ik er klaar voor.
Net voor de start dacht ik een flesje Aquarius met nog een beetje in aan Emilia te geven, maar ach, waarom dat ook niet uitdrinken (voor de dorst die nog komen ging).
Dat had ik beter niet gedaan, want het 'kletsken' werd een 'klutsken' gedurende de eerst 3 km.

Al snel zat ik in een goed groepje, lopers schuilend achter elkaar voor de wind; die staat er altijd op de Leopoldslopen ;-)
Op km. 6 liep ik samen met nog een 'copain', die liet ik gaan aan de bevoorrading; ik nam er enkele seconden meer de tijd om een gelleke en water binnen te gieten, voldoende om solo strijd te leveren tegen de wind.
Een poging om toch nog bij 2 lopers te geraken lukte helaas niet; er werden nog enkele personen 'opgeraapt' onderweg, en iets wat ik op de 27 km. wél telkens kon lukte helaas niet; nog eens deftig versnellen.

Uiteindelijk klokte ik af op 54'40". Met de clubgenoten werd nog goed losgelopen; een douche en enkele telefoontjes later (iemand had z'n autosleutel meegegeven) konden we huiswaarts vertrekken.

Nog werk aan de winkel voor het hoogtepunt van het voorjaar, de halve marathon in Sluis; Zwinstedenloop.
De trainingen ten spijt werd ik ziek de week voor deze wedstrijd; Florian had me aangestoken, 7 dagen voor de wedstrijd lag ik nog op de zetel met koorts, alle hoop werd opgeborgen, zelfs de zin om te lopen was volledig verdwenen.
In de laatste week werd er alles samen 1,5u. gelopen; één keer een uur en daags voor de wedstrijd een half uurtje los.
Net de dag voor de wedstrijd sloeg het weer om in positieve zin, zonneschijn alom en plots was de hunker om te lopen er ook weer; evenwel zonder enige verwachting qua tijd, vlot uitdoen, met een tijd van 1u45 zou ik al tevreden zijn!

Daar er geen ambities waren startte ik vrij ver van achter en eens gestart liep alles behoorlijk vlot.

Het eerste lusje nog meegelopen met clubgenoot Steven, maar eens langs het kanaal liet ik deze snelle jongen gaan.

De benen voelden fris, enkel de sinussen werkten wat tegen, maar ach, alles liep vlot; heel vlot zelfs, half wedstrijd mooi de 'lap' afgeduwd op de Garmin: 47'37", dat zat goed!
In ons groepje van 4 man deed ik vrij weinig kopwerk, eerder wegsteken om me te sparen, wachtend op de 'tik' die ik verwachtte. Eens terug over het houten brugje, weglopend van Sluis, naar het laatste maar mentaal zwaarste deel met lange stukken dunde ons groepje uit naar 2; tandje bij voor mij daar de wind kwam opzetten, maar het ging nog verbazend vlot.




foto Stofke (hartelijke dank!)

 Al heel snel doemde het stadje Sluis terug op en perstte ik nog even alles uit de kast in de laatste halve km.
Resultaat, de 2e wedstrijdhelft in 47'55" in een iets hogere hartslag, 1u35'33" over de halve marathon, zonder verwachtingen gestart, reuze tevreden dus!

 Achteraf nog even losgelopen met de clubgenoten en samen met Emilia & Florian huiswaarts; mijn zondag kon al niet meer stuk!

feestdagen

interview Oosteeklo Vandaag

In de week na thuiskomst uit Zurich volgde, bij een goed glas wijn, een interview door Maarten Lippens; voor Oosteeklo Vandaag.
Naast onze dorpswebsite is Maarten dé steunpilaar voor Oosteeklo Vandaag; een maandblad dat gratis in de Oosteeklose bussen valt met allerlei interessante weetjes, artikel en wist-je-datjes.
Deze maand is 'Bert Wauters is IronMan' het hoofdartikel voor 'Wat is er van de sport'.
Merci Maarten voor de leuke babbel & het mooie en leuke artikel!

Bert Wauters is een IronMan
Zondag 25 juli nam Bert Wauters (in september 34 jaar) uit de Koning Albertstraat voor de eerste maal deel aan een Ironman triatlonwedstrijd. Hij haalde de finish na 11 u. 30 min. Een hele prestatie en reden genoeg voor een babbel.
Een Ironmanwedstrijd is een triatlonwedstrijd die als selectiewedstrijd dient voor de Ironman in Hawaï. Een triatlonwedstrijd bestaat uit 3,800 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,200 km lopen. Bert droomde er al een paar jaar van om aan de wedstrijd in het Zwitserse Zurich deel te nemen.
Bert: "Toen ik twee jaar geleden als fotograaf de wedstrijd in Zurich volgde, was ik verkocht. Ik wou in Zurich aan de start komen."

Grote uitdagingen.
Toen hij vier jaar geleden de marathon van New York, de woonplaats van zijn goede vriend Gino Dossche, tot een goed einde bracht, droomde Bert ervan om ooit een volledige triatlon te doen. Drie jaar geleden begon Bert aan triatlon te doen. Hij bracht de kwarttriatlon van Brugge en Eeklo, de halve triatlon van Antwerpen en Kruiningen (Nederland), de driekwart van Stein (Nederland) en de olympische afstand van Leuven al tot een goed einde.
Bert liep ook al ieder jaar een marathon: New York, Firenze, Ieper, Deinze (Leiemarathon), Gent (met de marathonman). Als voorbereiding liep hij al heel wat halve marathons. Hij reed ook al vijf maal de volledige Paris-Roubaix voor wielertoeristen."

SMO-triatlonteam.
Bert maakt sinds dit jaar deel uit van het succesvolle SMO triatlonteam met toppers als Michael De Wilde en Peter Croes. Om zijn doel te bereiken trainde Bert, onder begeleiding van trainer Tim De Vilder, een jaar lang, zes dagen op zeven tot twintig uur per week.
Dit is een hele opgave voor een amateursporter, want in het dagelijks leven is hij verzekeringsmakelaar in het Zakenkantoor Wauters-Ingels.
De wedstrijd in Zurich was een heel sportieve wedstrijd. Er waren 2677 deelnemers uit 54 verschillende landen. Bert zwom de 3,800 km in 1 u. 20 min. en kwam als 1468ste uit het water.
Bert: "Ik kwam heel relaxed uit het water en kende nooit problemen in het onderdeel dat mij het minst goed ligt. Ik nam rustig de tijd om me goed af te drogen, volledig om te kleden voor het fietsen en te eten en te drinken."
Vervolgens reed Bert de 180 km in 5 u. 56 min. 51 sec.
Bert: "Het fietstraject bestond uit twee ronden van 90 kilometer waarvan 40 km vlak en 50 km op en neer met een nijdige klim erin. Ik hield tijdens het fietsen, waar de wind behoorlijk kwam opzetten, mijn hartslag goed onder controle en ging nooit in het rood. Dit is heel belangrijk als je nadien nog een volledige marathon moet lopen. Ik stopte wel een aantal keer om te plassen, gevolg van te gulzig zwemmen (lacht)."
Bert die een goede fietser is, kon heel wat atleten inhalen en schoof na het fietsen op naar plaats 1343.
Tot slot liep hij de 42,200 km in 4 u. 02 min. 37 sec.
Bert: "Ook tijdens de marathon had ik een heel goed gevoel. Ik kende geen zwak moment. Ik nam voldoende tijd om te eten en te drinken in de bevoorradingszones. Het deed enorm veel deugd om zoveel atleten in te halen."

Florian

Bert finishte uiteindelijk na 11 en een half uur als 1032ste van alle gestarte atleten.
Hij werd verrast door zijn vrouw Emilia. Die had hun 11 maanden oude zoontje Florian een T-shirt aangetrokken met daarop 'My daddy is an Ironman'.
Bert: "Ik was van plan om met Florian over de meet te komen, maar die T-shirt was voor mij een complete verrassing. Het was dan ook een emotioneel moment. Een afsluiter van een heel jaar intens naar deze wedstrijd toeleven."
Dit bevestigt ook zijn vrouw Emilia, die er rotsvast van overtuigd was dat haar IronMan het zou halen.
Een sporter moet heel veel doen om zo'n prestatie te leveren, maar hij moet er nog veel meer voor laten. Na de wedstrijd in Zurich bouwde Bert dan ook een complete sportieve rustperiode van veertien dagen in. Dit is nodig om zowel op fysiek en mentaal vlak te kunnen herstellen. Toch eindigt het hier niet. Bert is van plan om op 5 september de halve marathon van Evergem te lopen en op 26 september volgt nog de marathon van Gent. Bert droomt er van om ooit de Dodentocht van Bornem (100 km) te wandelen, maar ook eens te lopen.
We wensen Bert, Emilia en Florian alvast een deugddoende kermis.

Ironman Zurich 2010 film

Nog 2 filmfragmenten van de Ironman in Zurich:

* Richting finish langs Emilia:

Florian helaas nét wakker na een drukke dag supporteren en een beetje overweldigd door het supportersgeluid...


* Finish!



Net voor de meet mocht Florian "stappe, stappe, stap" doen ;-)

Ironman Zurich 2010 verslag

Mijn eerste Ironman, Zurich 25 juli 2010.

 

De dagen voor de Ironman verliepen rustig. De voorbereiding was nagenoeg perfect, de laatste week stond er amper nog iets op het schema, lichaam en geest zijn klaar voor de strijd, afwachten en relaxen dus....

Na het loszwemmen in de Zurichsee nog even met Florian in het heldere water.




Voor de laatste zwemsessie speelde ik op veilig en zwom ik zonder wetsuit. Het water was zalig warm en dit was dan ook dé vraag voor de wedstrijd: zou er met wetsuit mogen gezwommen worden, of verplicht zonder.... "wait and see untill raceday 6 am, there's a lot that can happen" was het diplomatisch antwoord...










En inderdaad, na 2 zwoele en té warme dagen zagen we de bui hangen; 2 dagen regen, regen en niks als regen... welgekomen afkoeling!

De grote dag naderde snel, op zaterdag bike check-in; alles ging er héél gedisciplineerd aan toe!

Toch nog maar even checken of die spandoeken wel stevig vasthangen ;-)
De brug die we in de marathon 4x heen én 4x terug over 'mochten'.

Raceday!

Na een rusteloze nacht van draaien en keren werd ik voor de wekker wakker...

Om 4u eruit voor het ontbijt, pff...

Ironlady Nadia van Ironmanagers vergezelde ons en samen trokken we richting wisselzone, een drukte van jewelste in alle vroegte.

Alles klaarleggen bij de fiets en plots, ondanks dubbelcheck de constatatie dat ik geen koersbroek meehad... Daar ik koos voor comfort ging ik niet in ons wedstrijdpak fietsen en lopen, maar telkens wisselen van kledij.
Emilia zou zich naar het hotel haasten, maar Ironmanager Paul stond plots met een reserve koersbroek bij mij; een telefoontje van de dames deed wonderen ;-) (nogmaals merci Paul!).

Na een laatste bezoek aan het groot toilet richting de zwemstart kwam er het gevoel van 'geen weg terug' en gierden de zenuwen me door de keel.
Net toen ik in het water stapte klonk het startschot en kon ik vrij snel beginnen zwemmen. Niet de gevreesde 'wasmachine', maar opnieuw discipline onder de 'meute'.

Het was tussen de gele badmutsen even zoeken naar de grote gele Powerbar boei, maar eens die in het vizier was het 'go with the flow' richting eerste keerpunt. Daar was het wel heel even wringen, maar dat was dan ook het enige. Op het eilandje waar we tussen de 2 zwemronden overmoesten (lopen) zag ik Emilia staan en kon ik snel de duimen in de hoogte steken en nog 'fris' roepen. Ik zat inderdaad nog fris en kon vol goede moed aan de laatste zwemronde beginnen. Opnieuw heel relax en met ruimte om te zwemmen zonder trekken en duwen. Ik besloot om op veilig te spelen en legde me iets meer in de voeten.
Met nog éénmaal het eiland in het vizier werden we precies richting zwemfinish 'gezogen', yes!!!!!!
Het gevreesde zwemmen zat er op, zonder enig probleem; geen idee van tijd, maar dat deed er totaal niet toe!
Op de tonen van 'You got to keep on moving' kon ik me in alle rust omkleden en klaarmaken voor het fietsen. Met een mooie ABBA-mix door de luidsprekers verliet ik na 7'16" de wisselzone; iets té traag, maar wat zou het uitmaken op een lange dag...

Nog even zwaaien naar Emilia die ik alweer zag staan, het kon al bijna niet meer stuk!
Na 7 km. fietsen haalde ik Nadia in, een korte babbel en terug op de trappers...
Even verder zag ik 'n atleet omver gereden worden door 'n auto; het parcours was verkeersarm, maar niet verkeersvrij, alert blijven was duidelijk de boodschap.
Het voedingsplan werd ook uit het achterhoofd opgevist en op geregelde tijdstippen werd er gegeten en gedronken, heel belangrijk om de dag zonder 'klop van hamer' door te komen.
De eerste 40 km. waren zo goed als vlak, maar toen er afgedraaid werd weg van de Zurichsee leek er geen einde aan te komen. M'n harstlag was m'n enige leidraad en bondgenoot, doseren en geen trap teveel proberen geven, om nog fris aan de marathon te beginnen.
Met de kilometers die opliepen kwam ook de zon er door en er werd dus wat afgezweet. Tijdens de eerste fietsronde heb ik een vijftal keer moeten stoppen om te plassen, 'k had het gevoel van een halve Zurichsee binnen te hebben...
De tweede ronde stond er ook wat wind, dus bewust trager gaan fietsen!
Achteraf bekeken té traag en te laag in hartslag gefietst, maar ach, wat maakt het uit  in 'n eerste Ironman; in het lopen heb ik genoeg snellere fietsers voorbijgestoken ;-)

Het fietsprofiel: vanaf km. 53 'the beast' en op km. 83 Heartbreak Hill

Heartbreak Hill

Heartbreak Hill, omschreven als 'die Alpe d' Huez des Ironman Zurich Switzerland' en terecht...
De massa joelt je er naar boven! Kicken!!

De eerste ronde geen Emilia, Florian of Daniëlle te zien, maar ik had er alle vertrouwen in voor de 2e ronde ;-)







Alles verliep er 'vlot', de 2 ronde van ver Emilia & Florian opgemerkt en toch even gestopt voor 'n zoen en applaus van de omstaanders, omwille van Florian ;-))

Het was er al behoorlijk wat rustiger dan in de eerste ronde, maar toch nog genoeg volk aanwezig op de 'puist'.

De 2e fietsronde zat er nu zo goed als volledig op, het was vooral stiller de 2e ronde, minder gebabbel en meer gekreun op de klimmen, toen ik de 2e keer Zurich binnenreed zat ik al met gebalde vuist "yes, 't is binnen", dit kon gewoon niet meer mislopen!
De fietstijd was 5u56'51" of 30,26 km./u. gemiddeld.
Niet slecht maar toch te laag in hartslag en iets teveel schrik gehad voor de afsluitende marathon...
Wel alles mooi kunnen indelen van eten en drinken, het voedingsplan was 'ok' (tnx Tim)

Marathon

Iets wat me op training nauwelijks lukte na het fietsen, onmiddellijk op de goede hartslag en een deftig tempo!!
Joepie, dit zat alvast goed!
In de zon vond ik het toch behoorlijk warm, de schaduw was meer dan welkom.
Opnieuw enkel de hartslag als leidraad.
De bevoorradingen 'diesel' (sportdrank) en water waren 'ok', maar toch net voor half marathon toch al overgeschakeld op Cola.
Op km. 27 (toen al) m'n caffeïne-gelletje, de hartslag zakt onder LSD en de vermoeidhied dreigde te zwaar door te wegen.
De laatste ronde snel(ler) ingezet, maar ik kon het niet volhouden. Sowieso was het genieten! Weten dat ik zou finishen met Florian en zo 'IRONMAN' zou worden....

Finish

De laatste 3 km. leken eindeloos....
Enerzijds aftellen en de kick, anderzijds lopen tussen de 'stervenden'.
Het werd al iets kalmer langs het parcours, zelfs voor de supporters was het 'n lange dag geweest.
Nog even zwaaien naar het orkest dat 'Beat it' van Michael Jackson speelde, zàlig!
Net voor de aflsag naar de finish turen naar 'Metie' om Florian aan te nemen.
Toen ik Daniëlle zag staan merkte ik op dat Florian aan het slapen was, jammer, maar hij mocht en moest mee over de streep!

Op de marathon was ik ook te weinig bezig met m'n snelheid en tijd, ik liet het op me afkomen...
4u02'37"! Was ik bij die vele bevoorradingen sneller beginnen lopen ipv. stappen bij het drinken, maar alweer: 'ach'.

De aankomst overdonderde zowel Florian als mij, maar meer dan tevreden stapten we samen over de finish, yes, 't was binnen, dit nemen ze ons niet meer af!

De droom kwam uit...

I R O N M A N






 
ik mag nu zelf de strijk doen...
 




Nog enkele 'weetjes':

* De tijden staan hier.

* Op de pastaparty was er een oproep naar elke atleet om minstens 3 van de 2600 vrijwilligers te bedanken, wel ik denk dat ik er minimum 333 bedankte tijdens de wedstrijd.

* Algemeen genomen mocht ik sneller gefietst hebben, sowieso kan ik nog progressie maken in de 3 onderdelen.

* Ik was moe van het lang 'onderweg' zijn, op van 4u 's morgen na een onrustige nacht; wonderbaarlijk fris in 't kopke en alles mooi kunnen beleven, op zich niet kapot van de 11u30 sporten.

* Achteraf geen stijve benen, ik had het erger verwacht!

Sowieso oneindig veel dank aan Emilia voor 'alles' en ook dikke merci aan Daniëlle die meereisde naar Zurich.

Tnx!

verslag van een warme kwarttrialton in Eeklo

Zondag 27 juni stond bij vele clubgenoten donkerrood aangeduid op de wedstrijdkalender:
Rhino triatlon, thuiswedstrijd in Eeklo.
Een tweetal weken terug werden het zwem- en loopparcours verkend en afgelopen vrijdag het fietsparcours, waarvoor nogmaals hartelijke dank aan clubgenoot Bart.


Het was al een heel weekend drukkend warm en dus rees er twijfel (en dus spanning & zenuwen) over het al dan niet starten met westsuit, wat toch iedereen voordeel biedt.
De ontknoping kwam er aan de inschrijving: wetsuit toegestaan!


We mochten gebruik maken van de faciliteiten van onze clubsponsor SMO en dat was op zijn minst gezegd grote luxe, waarvoor hartelijk dank!!

Heel ontspannen begaf ik me naar de start, samen met Emilia & Florian.
Florian wist zich uit te leven in m'n nek en fluisterde toen al in m'n oor dat hij 'beroepssupporter' wil worden (en dat op 9 maanden...)

Enfin, na 'n gezellige babbel met Emilia kon ik superrelax m'n wetsuit aantrekken & toen begon het 'bakken & braden'.
Net voor ik als één van de laatste atleten van wave 1 in het water wilde springen en m'n zwembrilletje wilde opzetten "knak" en de rekker van het brilletje was door...
Panikeren is het laatste wat je dan moet doen dus begon ik (al bevend?) een knoop in de vervloekte rekker te leggen. "knal", het startschot klonk en de meute trok zich op gang, met nog één atleet op het droge... Nog 'n tweede knoop en maar snel achtervolgen, het rechterglas onmiddellijk vol met water, maar er was geen tijd om dit nog te verhelpen...
De benen zowaar in 'zestakt' en eindelijk eens het gevoel van me door het water te trekken kreeg ik al snel de eerste zwemmers uit m'n wave te pakken!
Joepie, maar toch blijven focussen.
De zwemtijd bedroeg 21'13", hoeveel het met een vlotte(re) start geweest was weet ik niet; maar toch (iets) beter...
M'n wissel was op z'n minst gezegd slecht, 2'10", veel te veel tijd verloren met het uittrekken van het zwempak & het niet vlot aankrijgen van de fietsschoenen net uit de wisselzone, maar eens 'geïnstalleerd' op de fiets: knallen!
Al snel schoot ik de eerste medefietsers voorbij en werd de hartslag gecontroleerd (oké) en gedronken.



De temperatuur bij het fietsen viel mee daar er toch behoorlijk wat wind stond.

De eerste ronde was 'er eentje van inhalen en toch ook genieten.
De tweede fietsronde leek er wat meer wind te staan en leek ik iets trager te fietsen, maar alles verliep vlot.
Dik 10 km. van het einde kwam er een groep van 8 atleten me voorbij, de mannen hadden een mooi treintje opgezet (in een niet-stayer-wedstrijd).
Het laatste wat ik aan m'n broek wilde was een gele kaart en 2 minuten strafbox; dus hield ik me wijselijk op iets meer dan 10m. afstand, liet de hartslag zakken en focuste me op het leegdrinken van m'n 2 bidons.
Eens we terug op de Industrielaan in Eeklo kwamen leek de groep uiteen te vallen omdat ze mekaar wilden voorbijsteken, maar vreemd genoeg lukte hen dat niet.
Toen was het mijn moment om ze één voor één voorbij te flitsen; zalig die rustperiode en de hartslag zo even te laten zakken ;-)
Met een fietstijd van 1u08'18" over 40 km. en totaal niet opgeblazen mocht ik best tevreden zijn!








De eerste loopronde was serieus acclimatiseren (lees: verderbakken) en iedere drankpost stopte ik dan ook om een bekertje leeg te drinken. De drankpost met water was 2 grote slokken en de rest van het bekertje in de nek, om na 'n paar minuten te constateren dat het water al verdampt was...

De 2e ronde doseerde ik nog om de laatste ronde nog vlot te kunnen afwerken en zo een paar clubgenoten nog in te halen; niet dat dit m'n bedoeling was, maar het gaf een goed gevoel.
De looptraining van 32 km. de woensdag voor de wedstrijd wierp z'n vruchten al af!
Met een voldaan gevoel finishte ik dan na 2u17'00".















's Avonds sloten we de dag nog mooi af bij clubsponsor Peter in 'De Roste Muis' en was het nog steeds 'dollen' met Florian ;-)





Het verslag van winnaar Michael De Wilde lees je hier en een beeldverslag van AVS staat eveneens op de SMO-website.

Meer foto's in het SMO-fotoalbum.
Uitslagen staan hier.

Proficiat aan de winnaar, maar evenzeer aan alle finishers!

verslag 1/2 triatlon Leuven.

Veel te lang geleden dat er nog eens een echt verslag geschreven werd, maar ook veel te lang geleden dat ik aan 'n triatlonwedstrijd deelnam (van 3 augustus 2008 zowaar!).
Gisteren dus het B.K. L.D. te Leuven; voor de niet-ingewijden, het Belgisch Kampioenschap Long Distance, een halve Ironman dus.

De afstanden waren niet in verhouding, te beginnen met 2,5 km. zwemmen (ipv. 1,9km.), 80 km. fietsen (10 km. tekort) en tenslotte de correcte afstand van 21 km. ofte 'n halve marathon.Op voorhand vertrokken met de 'schrik' voor het zwemmen om zoals steeds, nadien te 'genieten' van de strijd in het fietsen & lopen.
Eens het startschot gegeven stapte ik als één van de laatsten in het water; ik was echter niet als laatste aan het zwemmen.Er was achteraan weinig chaos, geen echte 'wasmachine' en dus lag ik vrij snel in 'n goed ritme.Het was tussen de gele badmutsen wel even zoeken naar de eerste gele boei. Gelukkig had ik deze snel in het vizier en zag ik dat 'n heel pak atleten rechts aan het zwemmen waren, maar ik leek recht op het eerste oriëntatiepunt af te stevenen (zou het me dan toch ne keer lukken, 'recht' zwemmen?).
Eens de boei genomen was het weer even zoeken naar de volgende boei en dit zou telkens zo zijn voor de 2 rondjes in de plas van Rotselaar.
De les was er goed ingepeperd; ik 'zag' zwemtrainer Dirk steeds herhalen: "lange rustige slagen en goed uitduwen".Fris, zowel letterlijk als figuurlijk, stapte ik uit het water; geen problemen met de oriëntatie en met 'n bemoedigend gevoel van 'precies maar 10 minuten gezwommen' kwam ik na 49'19" uit 'de plas'; een opsteker!Zonder aarzelen nam ik de tijd in de wisselzone om me 'warm' aan te kleden, lees: 'lange mouwen'.

Eens op de fiets kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen.
De wind en wolken voorspelden niet veel goeds en tegen het Ladeuzeplein een eerste maal bereikt was ik al doorweekt...Per fietsronde 'n regenbui of was het per regenbui 'n fietsronde??

Op het einde van m'n eerste ronde zag ik Peter, de vader van vriend-coach-traingsmodeleerder Tim staan. 

Merci voor de foto Peter!

Het tempo lag goed, zelfs tegenwind, tot de laatste ronde; geen regen, maar wind....
Vanwaar die bleef komen?! De benen hadden geen antwoord meer en de mentaal was het even op de tanden bijten.
Wijselijk besloten van niets te forceren en de benen te sparen voor de halve marathon.
De hartslag zat goed, maar het tempo was er uit; het goede gevoel maakte plaats voor kou, m'n tenen leken bevrozen.Blijven letten op eten en drinken; qua drinken smeet de maag wat op, misschien iets teveel sportdrank binnen, zo leek het.
Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.

Na 2u37'43" bereikte ik de wisselzone op het Ladeuzeplein.

Eens de fiets aan de haak nam ik de tijd om de voeten af te drogen en verse kousen aan te doen; dju dit ging moeizaam.

Het duurde 6 km. eer m'n voeten en benen warm hadden en het gevoel acceptabel was. Helaas kende ik het parcour

s niet, dit herinnerde me aan de kwart van Brugge, typische smalle steegjes en kasseien.
Maar ook de natte kasseien steil bergaf en de atleten op de terugweg, kreunend bergop; even later 'n stukje door het bos,... dit zou niet van de poes lijken; doseren dus!!Door de kou had ik nog m'n vestje met lange mouwen aan, dit bleek al snel te warm. 

Aan het begin van de 2e ronde kon ik dit naar de supporterende Roos werpen; dit liep al iets comfortabeler (merci Roos & Pieter voor de goede zorgen ;-)).

Nogmaals dank aan Peter voor de foto.

Even later alweer 'n hevige stortbui, 'showers', ik dacht nog 'stom van m'n vestje weg te gooien' maar gelukkig bleek de zondvloed van korte duur.
Al bij al kon ik constant lopen, het stuk kasseien bergop werd zowaar nog leuk en na 1u41'46" kon ik finishen in 'n eindtijd van 5u08'48".

Een heuse opsteker naar de Ironman in Zürich over minder dan 2 maanden is het zwemmen, het fietsen was niet goed (genoeg); maar achteraf hoorde ik iedereen klagen over weer & wind op dit technische parcours. Het lopen was niet slecht voor mij, maar uiteraard kan dit nog beter!

Dikke merci aan alle supporters (en -sters), zowel van SMO als van de vrienden van Ironmanagers; m'n trouwste supporters Emilia & Florian dienden verstek te geven wegens oorontsteking van Florian.
Regelmatig klonk het "allez SMO" of m'n naam, het geeft je toch telkens wat moed ;-)

Een video verslag hier en nog meer foto's in het SMO-album.

Op naar de 2-jaarlijkse hoogdag volgende week: Parijs-Roubaix.
Nog even reclame maken voor de mooie Boerekreektriatlon komende zaterdag, daar ik 's nachts vertrek voor de kasseiklassieker ga ik als medewerker (fotograaf) helpen op de SMO-organisatie en dus niet deelnemen.

SMO Jeugdwerking

Voor Florian is het nog een paar jaar te vroeg, maar met plezier maak ik reclame voor de jeugdwerking van het SMO-triatlonteam.
Meer info via de flyer & de onthaalbrochure.

wensen

planning

Voilà,
de 2 komende sportieve data zijn gepland.
Deze stonden al even in de kalender, maar ik diende nog in te schrijven, betalen en plannen.

Na de cursus, van begin dit jaar tot 2 weken terug; en Japans bezoek (food, food, food), Florian's nachten, enfin een & ander... werd het hoogtijd om er 't stof af te blazen; lees: trainen alvorens te ontploffen ;-)
November belooft 'n drukke culinaire maand te worden (nieuwe hobby al dat eten?) en ik wil me 'wapenen'.

Eerste doel, de halve marathon Deinze - Aalter op 11 november.
'n scherpe tijd verwacht ik N-I-E-T




Tweede doel is gesteld om 'n rustige sportieve winter te hebben & zo volgend jaar enkele keren te pieken (Parijs-Roubaix & Ironman Zurich): LPM-marathon op 10 januari.

Net nog 'n kalender van 2009 uit het oud papier gevist en de planning als vanouds gedaan.
Tot 11 november 'n schema van 4x/week lopen en hopelijk ondertussen ook terug zwemmen.
Na de halve marathon loopschema van 5x/week met zwemmen & fietsen.



Rustige winter zei ik??

Komende zondag wordt het alvast spannend uitkijken én duimen voor de vrienden 'over den plas', op de NYC-marathon.

verslag Leiemarathon

Eindelijk mijn verslag van m'n recentste marathon, de Leiemarathon.
In functie van 'onze' zwangerschap dicht bij huis gekozen om dit jaar toch nog iets sportief te bewijzen...
Bewust nù pas, na m'n cursus & één maand na de geboorte van onze zoon Florian, dit verslag.

Had iemand me op voorhand gezegd méér dan vier uur over m'n marathon te lopen zou ik 'ns goed gelachen hebben.

Dat het krap zou worden voor de 3u30' dat wist ik echter wel.
Daags voordien, daags na de geboorte dus; na 'n nacht van amper 6u. slaap liep ik 's morgens om half 8 'n half uurtje los met Roefie. Zalig genieten, 't lichaam was er klaar voor; maar zweten... zweten... ondanks 'n héél rustige hartslag was het vroeg onder de morgen al héél warm.

Zaterdagavond na thuiskomst van de materniteit las ik op Facebook dat de meeste lopers al meer dan 3u. in hun bed lagen, maar er waren nog te veel zaken te doen thuis zodat de nachtrust er alweer onder leed.
Zondagmorgen snel ontbeten en uiteraard eerst naar de materniteit in Gent om daarna pas naar de start in Deinze af te zakken.
's Middags starten is sowieso laat voor 'n marathon, maar deze keer gaf het niet...
Starten zou ik sowieso, dat was ook de afspraak met Emilia & om op te geven start ik sowieso niet ;-)







Achteraf pas gezien: hier al vermoeid.










Voor de start was het 'n leuk weerzien met verschillende atleten en supporters/sters:


Het 'Ertvelds' banksken Gin'eau en Maurice.
Maurice liep 3u05'39"
r e s p e c t













Nog even 'poseren' met Koen aka 'marathonloper'
45 stuks ondertussen (of 46?)
r e s p e c t


Dank aan 'Metie' voor de foto's & taxi:

r e s p e c t












Volg de gids;
merci Chris ;-)



















eindelijk... gestart...
'k telde alle benen en deelde ze door 2:
329 'duh'










Kort na de start liep ik samen met Christophe, onze 3e marathon samen aan de start, na Firenze en Ieper.

Christophe dacht dat de 3u30 er in zat, op de wolk en de kick van de geboorte; maar voor half marathon meldde hij dat we op schema van 3u40 à 44 zaten.
Even voor halfweg na 'n korte plaspauze diende ik echter het uitgedunde groepje met Christophe laten gaan. 'k Heb zelfs niet aangedrongen om nog aan te sluiten, de vermoeidheid sloeg ongenadig toe... enkel genieten zat er nog in, althans proberen...





Joking with Aiste;
blijven lachen met andere woorden ;-)))))))
















Mister Rik op de party-boat van de organistatie.
Voor de start 'bewonderde' ik deze atleet:

r e s p e c t








Op km. 28 hoopte ik niet hetzelfde gevoel van vorig jaar te hebben; het gedacht speelde even op... toch nog alert...

Eigenlijk liep het 'lekker', behalve de snelheid dan, maar mentaal ging het behoorlijk.
Als het even moeilijk ging keek ik op rechts op m'n pak waar Emilia Florian's naam en geboortedatum op schreef ;-))
Mams afzien voor de geboorte, dat stimuleert paps om af te zien.
De warmte eiste haar tol, eens voorbij de 30 km. leken de lopers te vallen als vliegen, de Rode Kruisposten hadden de handen vol en de medewerkers fietsten zich de benen vanonder hun lijf.
Op km. 32 realiseerde ik me dat ik niet aan 't lopen was, maar me aan 't voortbewegen; maar zolang 't "liep"...
Eveneens was het al duidelijk dat zelfs de 4u er niet zou halen, maar het deerde niet meer.



Eén van de weinige personen langs de kant die wél lawaai maakte, supporters in België staan er bij en kijken er naar; brave burgers zeker??

Deze kranige man zat trompet te spelen en bleef op post zitten, petje af dus, letterlijk!
'n wederzijdse blik van respect, tnx & ...

r e s p e c t







Voor de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van 'n 'local' die nog niet zolang liep en z'n schoonbroer achterliet die de man met de hamer tegengekomen was.

Op km. 39,5 schoot er 'n kramp in m'n rechterbeen en dacht ik dat het 'over & out' was, maar gelukkig niet dus.









De laatste kilometer leek quasi onwezenlijk in de hitte, geen finish in zicht, nog 'n laatste brug langs de Leie en het gedacht "ik moet die toch ook niet meer over...".
Gelukkig viel dat allemaal mee & dook aan de einder de finish wél op.
Moe, doodmoe aangekomen, zin om de emotie de vrije loop te laten; maar dat ging niet meer.
Alles op 'n rijtje, maar de gedachten gingen snel terug naar vrouw en kind. Zo snel zelfs dat ik vergat m'n Garmin af te drukken...
Later op de week verscheen de uitslag on-line: 4u09'22" 215° op 305 finischers, 24 DNF's en enkele ervaren lopers gesproken die de omstandigheden als 'beestig' omschreven.
Zelf ben ik reuzeblij met deze ervaring, ik kon er al immens veel energie uit putten achteraf.
Energie die hier nodig is om Florian en Emilia zo veel mogelijk in de watten te leggen ;-)










hiervoor doen we 't hé ...

voor mams:
r e s p e c t

X