amsterdam

Vorig weekend waren we te gast in Amsterdam bij clubgenoot Raf.
Wauters & Wouters, remember?

Samenvatting in 3 foto's.
Voor ons een enorm NYC-gevoel; we komen dus nog terug; al is het maar om marAnja nog eens te zien!!


De jarige mocht de flessen laten knallen op de Amsterdamse grachten! Schol & proficiat Raf.


















Zaterdagnamiddag, een stadsverkenning zonder loopje is niet compleet... op naar het Vondelpark.
Precies Central Park... sfeer, zon, ...









I am Oosteeklo... we konden het niet laten voor Oosteeklo Vlagt.
Met voorbedachte rade... het risico op een natte broek nam ik er maar bij in de wetenschap dat ik een beetje kan zwemmen.
Gelukkig moesten we niet verversen.

maranja

Woeha, Emilia vond het filmpje van 'Maranja'.
Een zoektocht van maar liefst 3 uur; gek, ja, maar toch wreed bedankt!

Het verhaal? Een Nederlandse collega van onze Beste Vriend Gino in NYC,
'n schat van een dame met de naam Anja die met ons optrekt.
Een Belg en een Hollander, waar ook ter wereld, het blijft een beetje... pesten.
Wij (spreek voor jezelf Bert!) Ik, nooit verlegen om 'n goede grap, was al meteen na de eerste kennismaking bezig @ la 'bokseur' "Maranja".
Enfin, we hebben 't al eens uitgelegd aan Anja hoe we ertoe kwamen, maar nu met beeld:
op 1'50 wordt er veel duidelijk hoop ik.

Afgelopen eindejaarsperiode kregen we een méga toffe kaart van Anja waarin ze zelf schrijft
Liefs Anja (alias marAnja).
Hoe zeggen we 't dan verder? Voilà zie...

finish

Fris in 't kopke gedurende de ganse 26,2 mijl.
Bij de familyreunion kon ik zonder aarzelen beginnen 'lollen'.












Oosteeklo Vlagt, ook in Central Park.
Bert, Luc (echtgenoot van Christella) en Gino.
























Bewa en Letman. Eindelijk ontmoette ik David, van de blog- naar de echte wereld.












Hetgene waar ik ongeloofelijke zin in had na het finishen was een bak friet met stoverij.
Van Central Park dan maar per metro naar Petit Abeille op West Broadway.
Dat het smaakte moet ik niet vertellen zeker? De Stella was nog nooit zo lekker!
De metro, trapaf en -op, en overstap waren een kleine marteling. Het hoofd zei "ja", de benen "nee".