Bossen Van Vlaanderen Trail * verslag

Zaterdag 21 januari, 3° editie van de Bossen Van Vlaanderen trail (43 km.) in Aalter, 3° deelname op rij.

Nummer gaan ophalen op vrijdag, dat scheelde een pak stress op zaterdag.
Helaas iets te relax naar Aalter afgezakt, alles mee behalve (koffie) m'n Garmin gps / hartslagmeter.
Dam, daar ging m'n zekerheid. Borstband dan maar terug in de bagage en puur op 't gevoel.

De eerste km. gingen vlot maar na verloop van tijd toch last van de impact op de keirhard bevroren ondergrond. Op de weiden en in karresporen was het uitkijken en opletten waar en hoe de voeten te zetten. Enkele keren voet omgeslaan, zonder erg; maar wel lichte hinder.


Even voor de 2° bevoorrading haalde Peter me in en zei hij "te snel gestart Bert", 't was duidelijk te voelen en de weg was nog lang...
Het deel na de 2° bevoorrading is mentaal meestal vrij lang, de 1° editie van deze prachtige trail mocht ik hier lange stukken wandelen ;-(.
Solo op pad en herhaling van de eerste editie: wandelen. Korte stukken en dan al huppelend terug verder. Ik gaf me over aan de pijn in de benen. Stom van het lopen ging eigenlijk best wel vlot, maar dan moest ik me sneller voortbewegen dan het strompelen nu... Helaas verbeet ik de pijn te weinig.





Na de laatste bevoorrading (waar ik vrij ruim de tijd nam om te eten en te drinken (en te grappen)) nog een zwaar stuk draaien en keren op een mtb-parcours.
Door de wijziging in het parcours was de aanloop hierheen anders en dat beviel me wel.
Uiteindelijk schoven de kilomters en referentiepunten wel vlot voor de voeten ondanks de totale onwetendheid van kilomter, tijd, hartslag, tempo,...

Het laatste stuk eerst met één medeloper gewandeld, erna met 2 en uiteindelijk met ons 3 terug aan het 'lopen' (eerder afzien, maar soit).
Eens terug op de asfaltwegen met de vaste referentiepunten (met nog 2 bruggen te gaan) kon ik me niet meer houden en liep ik 't stuk ipv. bij m'n 2 compagnons te blijven slenteren / wandelen.

Moe maar blij aan de finish na 4u48'14". Whow, 10' beter dan editie 2016 en dus een half uur beter dan de eerste editie. Mét Garmin aan dus vermoedelijk nog beter, er zit nog marge op... ;-)

Dank aan Joeri en zijn team voor de organisatie!!

Verslag Bossen van Vlaanderen Trail Aalter 2016

Voilà, om geen jaar na de feiten aan te hollen; nu alles vers in het geheugen ligt.

Na 3,5 km. | Foto Luc Van Oost

Aanloop
11 nov. 2015 zonder noemenswaardige voorbereiding (5x 50 km.) Oosteeklo-Ieper-Oosteeklo gefietst à moyenne 25 km. /u, 210 km. met 'de vrienden van 't Evenwicht' onder deskundige leiding van Luc Dossche.
Nog even wat rust ingebouwd en ook 'n te drukke agenda maar op 1 dec. ingepikt in week 9 van de 15 van het rode boek(je) 'De Marathonrevolutie' (zie verder).

Bossen van Vlaanderen Trail Aalter

Sfeerbeeld | Foto Jurgen De Bruyne

Vorig jaar op een minder zwaar parcours een 'wafel' van jewelste gehad, grote stukken gewandeld vanaf km. 27; nu mooi m'n tempo kunnen blijven lopen.

De klassieke 'pijntjes' (op km. 16 verstramde de L-kuit een beetje) waren er absoluut, doch als ik op m'n Garmin keek was ik toen iets te rap (tot anderhalve km./u.) aan 't lopen alhoewel het zo niet aanvoelde. Even inhouden en terug in 't juiste ritme en meters malen dus.

Km. 18 een eerste hagelbui; al lopend de handschoenen aangetrokken, even later mochten deze terug in de mouwen van de regenvest.






Runners High.
Km. 22 tot 25,5 was 't alsof m'n horloge om de paar seconden 'piep' zei -iedere kilometer een signaal- zalig...
Temeer deze perfect op m'n vooropgestelde maximum van 6'20 / km. waren! (maximum - niet minimum - ik wou bewust 'traag' lopen). Km. 25,5 echter controle / bevoorrading, ik moest dus wel stoppen...
Op de controle vroeg Spartathlonlegende Luc de Jaeger-braet me nog om bij hem en z'n kompaan aan te sluiten, dit deed ik bewust niet om me niet op te blazen. Een klein stukje liepen we samen maar ik liet ze bewust gaan en hield m'n tempo aan. Eén schoen zelfs nog moeten strikken en blijven de voorliggers in het vizier hebben, het voelde goed!

Foto Luc Van Oost

Vanaf de derde en laatste controle/bevoorrading slechts 2 lopers die me voorbijgingen (wat een verschil met editie 2015...).
Beginnen 'oprapen' van de eerste loper/wandelaar, de tweede,... de moraal zat goed; vorig jaar was het anders ;-)
Km. 39 echter het achteraf veelbesproken stuk maïsveld, lees modderbad. Waarschijnlijk was je er al zwemmend sneller door dan stappend. Lopen was er quasi uitgesloten. Tot halfweg de enkels in de modder, kleur van de trailschoenen en loopbroek onherkenbaar om onmiddellijk erna door een gracht te waden met water tot aan de knieën, alles terug 'proper' dus;-)

Parcours

De laatste 3 km. nog de 'gazze' kunnen opendraaien (vorig jaar vroeg ik me af wat ik daar in hemelsnaam aan 't wandelen was) en tot aan de finish nog zonder verpinken en vertragen tegen omslapunt (alles of niets; verkampen of parkeren zou 'over and out' geweest zijn). Zalig dus.

Bij het opdraaien van de finse piste nog getrakteerd op 'n laatste hagelbuitje, dit kon er met de glimlach bij.

Afgeklokt op 4u48'01" na 44,53 km. 20 minuten beter dan vorig jaar, beter gevoel, dik tevreden dus.

Loopschema De Marathonrevolutie

Lopendeweg groeide m'n vertrouwen in dat schema, je voelt gewoon de goede benen, ik die huiverde aan interval en versnellingen kon dat bv. 9 km. volhouden op training.

M'n volgende marathon, Zeeuws-Vlaanderen (16 april) wordt alvast terug getraind met dit schema. Voor 'n toptijd ga ik niet meer, 'vlot' de finish halen is véél belangrijker.

Normaliter zit ik nu in week 2 van de 15, eerst de benen laten herstellen, maar ik wil snel terug inpikken.

Voorts is het geen aanslag op het gezins- & sociale leven, max. 14 km; reken anderhalf uur, is geen 30+ die je heus al moet inplannen (allez, zelfs de 14 km. is planning, maar geen 3 uren en meer).

Wat mij betreft een aanrader. Ik weet zeker dat al ik nu nog trager train (hartslag) ik nog beter kan presteren. Nu op vlotte lopen soms te hoog voor wat het mag, nooit in het rood uiteraard.

Na exact één jaar stil te liggen mag ik dus niet klagen ;-)

De resultaten.
Bedankt aan Joerie en team voor de vettige en geslaagde trail ;-)

Bossen van Vlaanderen Trail (43km) * 2015

Zaterdag 17 januari 2015, eerste Bossen van Vlaanderen Trail in Aalter; volledige afstand van 43 km uiteraard.
Puike organisatie van Joeri 'Running Cremke' en zijn team; meer van zijn organisaties op '6 uur van Aalter'.

 foto 'Tims Sportpics'

Afgezien, zolen verwisseld op bevroren ondergrond met natte kousen, wandelen, vloeken & genieten; finish gehaald na 5u18'31".

Morgen 'herkansing' op idem parcours; alhoewel, meer regen, voorlopig geen ijs,...
Mentaal hopelijk sterker na 'n klote 2015; deze trail was m'n enige wedstrijd en dus terug van 'nul' opgebouwd met het 14km.-schema.

Marathon Rotterdam * video

Compilatie-video van Marathon Rotterdam 2014

Marathon Rotterdam 2014

Gisteren Rotterdam Marathon gelopen, tijd 3u53'35.

 Run for the Climate in Åmål

Tevreden gezien de povere voorbereiding; wegens blessure (afgeknelde zenuw tgv. het snowboarden in de Krokusvakantie) slechts 2 weken kunnen lopen.

Vol twijfel toch maar gestart met 1 doel voor ogen: genieten...
Dankzij de knotsgekke supporterbende in NL. was dit geen probleem.

Méga 'wafel' van de man met de hamer maar de krampen verbeten en samen met Florian over de finish ;-)

Onderweg Intersport Runner Maarten nog kunnen aanmoedigen:

interview Oosteeklo Vandaag

In de week na thuiskomst uit Zurich volgde, bij een goed glas wijn, een interview door Maarten Lippens; voor Oosteeklo Vandaag.
Naast onze dorpswebsite is Maarten dé steunpilaar voor Oosteeklo Vandaag; een maandblad dat gratis in de Oosteeklose bussen valt met allerlei interessante weetjes, artikel en wist-je-datjes.
Deze maand is 'Bert Wauters is IronMan' het hoofdartikel voor 'Wat is er van de sport'.
Merci Maarten voor de leuke babbel & het mooie en leuke artikel!

Bert Wauters is een IronMan
Zondag 25 juli nam Bert Wauters (in september 34 jaar) uit de Koning Albertstraat voor de eerste maal deel aan een Ironman triatlonwedstrijd. Hij haalde de finish na 11 u. 30 min. Een hele prestatie en reden genoeg voor een babbel.
Een Ironmanwedstrijd is een triatlonwedstrijd die als selectiewedstrijd dient voor de Ironman in Hawaï. Een triatlonwedstrijd bestaat uit 3,800 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,200 km lopen. Bert droomde er al een paar jaar van om aan de wedstrijd in het Zwitserse Zurich deel te nemen.
Bert: "Toen ik twee jaar geleden als fotograaf de wedstrijd in Zurich volgde, was ik verkocht. Ik wou in Zurich aan de start komen."

Grote uitdagingen.
Toen hij vier jaar geleden de marathon van New York, de woonplaats van zijn goede vriend Gino Dossche, tot een goed einde bracht, droomde Bert ervan om ooit een volledige triatlon te doen. Drie jaar geleden begon Bert aan triatlon te doen. Hij bracht de kwarttriatlon van Brugge en Eeklo, de halve triatlon van Antwerpen en Kruiningen (Nederland), de driekwart van Stein (Nederland) en de olympische afstand van Leuven al tot een goed einde.
Bert liep ook al ieder jaar een marathon: New York, Firenze, Ieper, Deinze (Leiemarathon), Gent (met de marathonman). Als voorbereiding liep hij al heel wat halve marathons. Hij reed ook al vijf maal de volledige Paris-Roubaix voor wielertoeristen."

SMO-triatlonteam.
Bert maakt sinds dit jaar deel uit van het succesvolle SMO triatlonteam met toppers als Michael De Wilde en Peter Croes. Om zijn doel te bereiken trainde Bert, onder begeleiding van trainer Tim De Vilder, een jaar lang, zes dagen op zeven tot twintig uur per week.
Dit is een hele opgave voor een amateursporter, want in het dagelijks leven is hij verzekeringsmakelaar in het Zakenkantoor Wauters-Ingels.
De wedstrijd in Zurich was een heel sportieve wedstrijd. Er waren 2677 deelnemers uit 54 verschillende landen. Bert zwom de 3,800 km in 1 u. 20 min. en kwam als 1468ste uit het water.
Bert: "Ik kwam heel relaxed uit het water en kende nooit problemen in het onderdeel dat mij het minst goed ligt. Ik nam rustig de tijd om me goed af te drogen, volledig om te kleden voor het fietsen en te eten en te drinken."
Vervolgens reed Bert de 180 km in 5 u. 56 min. 51 sec.
Bert: "Het fietstraject bestond uit twee ronden van 90 kilometer waarvan 40 km vlak en 50 km op en neer met een nijdige klim erin. Ik hield tijdens het fietsen, waar de wind behoorlijk kwam opzetten, mijn hartslag goed onder controle en ging nooit in het rood. Dit is heel belangrijk als je nadien nog een volledige marathon moet lopen. Ik stopte wel een aantal keer om te plassen, gevolg van te gulzig zwemmen (lacht)."
Bert die een goede fietser is, kon heel wat atleten inhalen en schoof na het fietsen op naar plaats 1343.
Tot slot liep hij de 42,200 km in 4 u. 02 min. 37 sec.
Bert: "Ook tijdens de marathon had ik een heel goed gevoel. Ik kende geen zwak moment. Ik nam voldoende tijd om te eten en te drinken in de bevoorradingszones. Het deed enorm veel deugd om zoveel atleten in te halen."

Florian

Bert finishte uiteindelijk na 11 en een half uur als 1032ste van alle gestarte atleten.
Hij werd verrast door zijn vrouw Emilia. Die had hun 11 maanden oude zoontje Florian een T-shirt aangetrokken met daarop 'My daddy is an Ironman'.
Bert: "Ik was van plan om met Florian over de meet te komen, maar die T-shirt was voor mij een complete verrassing. Het was dan ook een emotioneel moment. Een afsluiter van een heel jaar intens naar deze wedstrijd toeleven."
Dit bevestigt ook zijn vrouw Emilia, die er rotsvast van overtuigd was dat haar IronMan het zou halen.
Een sporter moet heel veel doen om zo'n prestatie te leveren, maar hij moet er nog veel meer voor laten. Na de wedstrijd in Zurich bouwde Bert dan ook een complete sportieve rustperiode van veertien dagen in. Dit is nodig om zowel op fysiek en mentaal vlak te kunnen herstellen. Toch eindigt het hier niet. Bert is van plan om op 5 september de halve marathon van Evergem te lopen en op 26 september volgt nog de marathon van Gent. Bert droomt er van om ooit de Dodentocht van Bornem (100 km) te wandelen, maar ook eens te lopen.
We wensen Bert, Emilia en Florian alvast een deugddoende kermis.

Marathon Gent

In de wandelgangen vernam ik het al eerder, nu een tipje van de sluier:









't Staat alvast in m'n agenda...

Rosalinde, smeer je kuiten maar al in ;-)

marathon met marathonman 365

Afgelopen dinsdagnacht had ik niet gedacht vandaag m'n eerste marathon van het jaar gelopen te hebben. Midden in de nacht werd ik wakker met 38,3°C koorts.
Woensdag leek alles over, maar ik trainde niet meer deze week: rust.
Eveneens woensdag meldde men de afgelasting van de LPM-marathon te Genk.
Door het winterweer in Limburg vertrokken wij zaterdag niet richting schoonouders in Stevoort.









Voor mij werd het afwachten tot deze middag of ik al dan niet zou meelopen met Marathonman 365 en voor welke afstand ik zou opteren.
De eerste rondjes Watersportbaan werden gezellige babbels met oa. Chris (& Vincent), Julie, Peter, Stijn, Tomas Mannaert & uiteraard Stefaan Engels (aka Marathonman 365).
Stefaan sprak Griet Nuytinck aan, die me tijdens onze leuke babbel aanraadde toch uit te lopen & zo geschiedde.








Telkens er 5 km. (1 ronde) op zaten nam ik de tijd om aan de bevoorrading te drinken;
het ontstane gaatje werd vlot toegelopen, behalve de laatste ronde...
Het duurde tot aan het GUSB eer ik achteraan de groep aanklampte.
Toen we in de Blaarmeersen afsloegen om zo aan de 2km. 200meter extra te komen en ons op de besneeuwde ondergrond begaven was het tandenbijten om achteraan de groep te blijven, maar het lukte. 'n Blaar onder m'n linker grote teen manifesteerde zich... warm & koud kreeg ik het bij momenten...
Terug op het reguliere parcours rond de Watersportbaan monsterde Stefaan zijn 'volgelingen', aan het staartje zag bengelend vroeg hij me "of ik door zat?" "neen, nog niet (helemaal)" was het antwoord.
Veel overschot was er niet meer bij mij; ik trachtte Stefaan's raad te volgen om midden in de groep te lopen.




Eens de laatste (lange) bocht van de Watersportbaan genomen huppelde ik terug helemaal vooraan. Stap voor stap dichter bij het blauwe Ascics tentje ter hoogte van Eetcafé Intrôvert, met als metgezel Krekenloper Luc De Jaeger-Braet, ultraloper en tweevoudig Spartathlon finisher... r e s p e c t.
Voor Luc was het vandaag eveneens 'n volledige marathon; dus mochten we met Stefaan op de foto.










Bedankt aan alle moedige lopers & -sters en uiteraard Stefaan & crew, nu wordt het rustig opbouwen richting Ironman Zurich.

Voor MarathonMan 365 nog veel loopplezier; nog veel 'leuke marathons' (met weinig 'pijn') en hopelijk tot eind september voor nog 'n volledige!!

LPM afgelast

Helaas,

het zat er aan te komen, LPM Marathon afgelast...

Emilia fluisterde al een waardig alternatief in m'n oor;

maar dan mag ik niet ziek worden tegen zondag (afgelopen nacht maakte ik koorts, dus afwachten).

LPM : we came, we ran, we come again

Beste vrienden


Helaas moeten wij tot onze grote spijt de wedstrijden afgelasten!
Vermits er zaterdag nog sneeuw verwacht wordt en wij het parcours die dag dus onmogelijk sneeuw- en ijsvrij kunnen houden, is afgelasting de enige optie. Het moet veilig blijven, niets meer, niets minder.

Wij gaan nu met het BLOSO-sportcenter onderhandelen om in maart
een geschikte datum voor de LPM te vinden.

Wij hopen eind volgende week deze nieuwe datum op de site
kenbaar te maken. De LPM vindt dus ook in 2010 plaats!

Hou dus de site in de gaten!

Nogmaals onze gemeende excuses maar een winterwedstrijd loopt
altijd het risico door gure weersomstandigheden geen doorgang te
vinden.

marathonman365

Vrijdag 1 januari 2010, Nieuwjaar, beloofde zich sportief aan te bieden!
Niet alleen voor mezelf, maar vooral voor Stefaan Engels aka 'Marathonman'.
365 dagen lang, elke dag één marathon; hoedje af!
Het start-event was alvast mooi meegenomen om 3 rondjes of 15 km. mee te lopen rond de Watersportbaan in Gent; met start om "vijf voor twaalf" .
Aan gemoedelijk tempo werd er gelopen & gebabbeld.
Zo kwam ik ook al babbelend bij Stefaan aan, en toen hij me bij naam noemde stond ik even perplex ;-))

Volg Stefaan via zijn website of nog beter, loop eens mee!
Nog een verslag bij Peter.
Alvast veel succes Stefaan!!

modderweekend

Afgelopen 2 weekends stonden -achteraf gezien- in het teken van de modder...
Vorig weekend in de Ardennen:
Op amper 2u rijden van huis, met 'n volgeladen auto, stonden in 'n andere wereld;
alles is relaxer, ongerepter, enfin; genieten geblazen;-)

Na de kaas- en wijn naar bed en na het uitslapen ontbijt en "op 't gemak" de mtb in orde zetten
(nogmaals dank aan Luc L. om m'n 'ros' mee te nemen, ik had onmogelijk de plaats...)
Op het menu een 2 à 3 u. mtb, lus 5 & 6; op stafkaart was al één & ander te zien van hoogtes, maar wat er ons na 'n weekje regen voor de wielen geschoven werd... afzien & genieten!
Het werd me snel duidelijk dat ik fietsritme mis, gewoon het gevoel in de benen;
hartslag viel mee (achteraf bleek dit perfect LSD), maar de inspanningen wogen.
Zodra ik met super-(iron)man-Mario(D.) aan de splitsing kwam van route 5 & 6 kozen Mario & ik voor de extra lus, en Stefan & Luc voor de 'korte baan' naar ons rendez-vous-café, café des sports in Barvaux (chef André is ongetwijfeld 'n broer van Robert Waseige).










Mario & ik kwam vrij snel in Bomal, de plaats waar ik als 'jonge gast' op kamp ging als monitor en waar Emilia en ik een koppel werden ;-)
Het was wel even oriënteren toen we uit 'the middle of nowhere' plots in het centrum stonden.
Al gauw ging het verder off-road en het slechtste en avontuurlijkste kwam er aan...
op gegeven moment ging ik zo traag bergop dat ik in 'n flits op m'n Garmin kon zien dat de hartslag 164 was en de snelheid... amper... 4,3 ?! een blik later amper 4,2 ? een zucht en je ligt er...
Het gevoel in de benen was navenant, het hoofd zei doorbijten en genieten...
Wat we dan ook deden, maar de krachten ebden toch langzaam weg.
Op km. 40 was het op karakter, het leek allemaal nog wel te lukken, het gevoel was niet super; noch supergoed, noch superslecht.
Het opdoemen van Barvaux-gare bracht verlossing en even later konden we Luc & Stefan vergezellen chez André (ongetwijfeld de broer van Robert Waseige!) in café des sports.
Nog maar net de fiets naast het café gezet of er kwamen 4 mtb'ers aan, zowaar 4 bekenden, waarvan 3 dorspgenoten; kom dat tegen.








Zondag stond op m'n marathonvoorbereiding 30 km. gepland, quasi onmogelijk in deze streek na de rit van 53 km. daags voordien.
Toch maar vertrokken met Claudia & Luc en de eerste 40' voelden de benen verzuurd en als lood aan. Eén uur leek me voldoende, maar we zetten door.
Na pakweg 48' keerden we terug en namen op gegeven moment een iets andere weg of in het heengaan en klokten 'fris' en monter af na '
Moe maar voldaan zeg maar, blij van de geleverde prestaties & ongetwijfeld met het gevoel:
"meer moet dat niet zijn".







Tot in september?
;-)




Vorige week verliep sportief van weer vrij rustig, maandagavond zwemmen met m'n "favoriete" wrikoefeningen ;-(
Woensdagmorgen was ik dankzij Florina wakker vóór de wekker & gaf het flesje ipv. te gaan dauwzemmen, 's avonds 1u20 zalig gelopen in de regen ;-).

Vrijdag werden de benen gespaard voor zaterdag, er stonden 34 km. op het loopmenu.
Door bezoek 's namiddags kwam het er niet van vroeg te vertrekken, even gedacht om niet meer te lopen (watje), maar uiteindelijk vertrokken om 19u52, 't werd dus snel laat.

De training werd perfect afgewerkt ondanks... modder.
Na een dik kwartier stond ik in de Oosteeklose bossen (Heide) voor 'n zwart gat...

Voor de kick dan maar in het complete donker langs de 'gesdreve' om er na 23' vast te zitten tot aan m'n enkels in de modder... Koud aan de voeten, maar toch doorgelopen.
Na 20 km. thuis voor 'n verse bidon drinken en niet van kousen/schoenen gewisseld.

Op km. 30 begon de neus wat zeer te doen van de kou, vanaf nu dus met bandana of sjaal lopen!

M'n voeten waren niet proper na 1x douchen ;-)

verslag Leiemarathon

Eindelijk mijn verslag van m'n recentste marathon, de Leiemarathon.
In functie van 'onze' zwangerschap dicht bij huis gekozen om dit jaar toch nog iets sportief te bewijzen...
Bewust nù pas, na m'n cursus & één maand na de geboorte van onze zoon Florian, dit verslag.

Had iemand me op voorhand gezegd méér dan vier uur over m'n marathon te lopen zou ik 'ns goed gelachen hebben.

Dat het krap zou worden voor de 3u30' dat wist ik echter wel.
Daags voordien, daags na de geboorte dus; na 'n nacht van amper 6u. slaap liep ik 's morgens om half 8 'n half uurtje los met Roefie. Zalig genieten, 't lichaam was er klaar voor; maar zweten... zweten... ondanks 'n héél rustige hartslag was het vroeg onder de morgen al héél warm.

Zaterdagavond na thuiskomst van de materniteit las ik op Facebook dat de meeste lopers al meer dan 3u. in hun bed lagen, maar er waren nog te veel zaken te doen thuis zodat de nachtrust er alweer onder leed.
Zondagmorgen snel ontbeten en uiteraard eerst naar de materniteit in Gent om daarna pas naar de start in Deinze af te zakken.
's Middags starten is sowieso laat voor 'n marathon, maar deze keer gaf het niet...
Starten zou ik sowieso, dat was ook de afspraak met Emilia & om op te geven start ik sowieso niet ;-)







Achteraf pas gezien: hier al vermoeid.










Voor de start was het 'n leuk weerzien met verschillende atleten en supporters/sters:


Het 'Ertvelds' banksken Gin'eau en Maurice.
Maurice liep 3u05'39"
r e s p e c t













Nog even 'poseren' met Koen aka 'marathonloper'
45 stuks ondertussen (of 46?)
r e s p e c t


Dank aan 'Metie' voor de foto's & taxi:

r e s p e c t












Volg de gids;
merci Chris ;-)



















eindelijk... gestart...
'k telde alle benen en deelde ze door 2:
329 'duh'










Kort na de start liep ik samen met Christophe, onze 3e marathon samen aan de start, na Firenze en Ieper.

Christophe dacht dat de 3u30 er in zat, op de wolk en de kick van de geboorte; maar voor half marathon meldde hij dat we op schema van 3u40 à 44 zaten.
Even voor halfweg na 'n korte plaspauze diende ik echter het uitgedunde groepje met Christophe laten gaan. 'k Heb zelfs niet aangedrongen om nog aan te sluiten, de vermoeidheid sloeg ongenadig toe... enkel genieten zat er nog in, althans proberen...





Joking with Aiste;
blijven lachen met andere woorden ;-)))))))
















Mister Rik op de party-boat van de organistatie.
Voor de start 'bewonderde' ik deze atleet:

r e s p e c t








Op km. 28 hoopte ik niet hetzelfde gevoel van vorig jaar te hebben; het gedacht speelde even op... toch nog alert...

Eigenlijk liep het 'lekker', behalve de snelheid dan, maar mentaal ging het behoorlijk.
Als het even moeilijk ging keek ik op rechts op m'n pak waar Emilia Florian's naam en geboortedatum op schreef ;-))
Mams afzien voor de geboorte, dat stimuleert paps om af te zien.
De warmte eiste haar tol, eens voorbij de 30 km. leken de lopers te vallen als vliegen, de Rode Kruisposten hadden de handen vol en de medewerkers fietsten zich de benen vanonder hun lijf.
Op km. 32 realiseerde ik me dat ik niet aan 't lopen was, maar me aan 't voortbewegen; maar zolang 't "liep"...
Eveneens was het al duidelijk dat zelfs de 4u er niet zou halen, maar het deerde niet meer.



Eén van de weinige personen langs de kant die wél lawaai maakte, supporters in België staan er bij en kijken er naar; brave burgers zeker??

Deze kranige man zat trompet te spelen en bleef op post zitten, petje af dus, letterlijk!
'n wederzijdse blik van respect, tnx & ...

r e s p e c t







Voor de laatste kilometers kreeg ik gezelschap van 'n 'local' die nog niet zolang liep en z'n schoonbroer achterliet die de man met de hamer tegengekomen was.

Op km. 39,5 schoot er 'n kramp in m'n rechterbeen en dacht ik dat het 'over & out' was, maar gelukkig niet dus.









De laatste kilometer leek quasi onwezenlijk in de hitte, geen finish in zicht, nog 'n laatste brug langs de Leie en het gedacht "ik moet die toch ook niet meer over...".
Gelukkig viel dat allemaal mee & dook aan de einder de finish wél op.
Moe, doodmoe aangekomen, zin om de emotie de vrije loop te laten; maar dat ging niet meer.
Alles op 'n rijtje, maar de gedachten gingen snel terug naar vrouw en kind. Zo snel zelfs dat ik vergat m'n Garmin af te drukken...
Later op de week verscheen de uitslag on-line: 4u09'22" 215° op 305 finischers, 24 DNF's en enkele ervaren lopers gesproken die de omstandigheden als 'beestig' omschreven.
Zelf ben ik reuzeblij met deze ervaring, ik kon er al immens veel energie uit putten achteraf.
Energie die hier nodig is om Florian en Emilia zo veel mogelijk in de watten te leggen ;-)










hiervoor doen we 't hé ...

voor mams:
r e s p e c t

X

Florian

Supertrots meld ik hier de geboorte van Florian.
'n Heuse atleet van 3.960 gram, geboren 18.09.09 te Gent

Afspraak met Emilia voor de marathon was:
"inschrijven = meelopen"
=> Dit wordt kicken morgen!!!! <=

Vanmorgen een half uurtje losgelopen met 'n super-gevoel ;-)
Vermoeide benen na 'n lange vermoeiende en emotionele dag gisteren,
maar mentaal zet je je daar zò over, héhé.
't Zal alleszins héél warm worden, 't was nu net gepast...
Maar de voldoening zal ongekend zijn;
'n tijd stel ik nu al helemaal niet meer voorop, G E N I E T E N

Evenwicht tussen beeld en reden

"Evenwicht tussen beeld en reden."

dat is wat Kurt deze voormiddag zag en vastlegde.
Ik werd beschoten tijdens de training door Kurt en zijn Canon ;-))

Kurt's zien, voor mij ging het toen nog super, zou ook jammer zijn na 4 km. maar 13 km. later begon de last in de adductoren... vermoeidheid, of zo voelt het toch aan...

Toch doorbegeten daar het niet echt pijn was en ik nog op snelheid kon lopen, zij het iets hoger in hartslag of voorzien, een ietsiepietsie maar... acceptabel.
Toch volgehouden tot km. 32!

Voilà, Kurt deze morgen aan 't bekomen; ik nu ;-))

Tnx maat!

update

Eindelijk een update!
Ik leef nog... 'k bedoel dat 'sportief' hé...

Door de cursus is het er voor dit seizoen niet van gekomen deftig te trainen.
Laat ev. het woord 'deftig' nog weg uit vorige zin...
Niet meer gefietst sinds 1 mei, dat zegt genoeg zeker?
Ongeveer evenlang niet meer gezwommen, wat schiet er dan nog over?
Een beetje gelopen, gemiddeld 3 keer per week een uurtje met Roefie, maar dan eerder als mentale verstrooiing.
Komend weekend is er de 3/4 in Stein, vorig jaar één van de hoogtepunten van het sportseizoen, en mocht ik die vlot doen zou dit de laatste knoop zijn voor deelname aan de Limburg 226.
Vermoedelijk geraak ik er zelfs niet om foto's te nemen & te supporteren ;-(

Alle triatlonprojecten dus in 't vriesvak tot nader order.... [in de frigo was er geen plaats meer]

Van Emilia kreeg ik toestemming om de Alpro Leiemarathon te lopen op 20 september; onder 1 voorwaarde: inschrijven = meedoen!
"Ja schat".
We hopen dat onze eerste Spruit wacht tot de uitgerekende datum eind september en niet eerder op de wereld wil komen; maar voor de geboorte laat ik toch alles vallen hoor ;-) !

De afgelopen weken kon ik door het bijna totale gebrek aan sport bepaalde zaken anders 'zien' en anders relativeren.
't Kriebelde meer voor Parijs-Roubaix dan voor 'n Ironman & ik zag me wél finishen; maar niet trainen; dat klopt dus niet....

Niet getreurd, er zijn belangrijker dingen in 't leven of triatlon; zelfs voor volgend seizoen durf ik niet te voorspellen of ik 'n wedstrijd doe, laat staan 'n volledige Ironman afstand.
Anderzijds zijn er nog vele mooie sportieve uitdagingen.

Groeten.

iff-marathon-verslag

Met alweer de excuses voor het laattijdige bloggen;
ik zou 's zondags nà de marathon bloggen, maar de tijd was alweer m'n vijand...






Enfin, die zondagmorgen; 14 september goed uitgerust richting Ieper vertrokken. 's Morgens bij het dichtritsen van m'n clubpak begaf de 'tirette' het, was dit een voorteken? Zonder zorgen m'n 2e pak aangedaan, hetzelfde als in Firenze...
Fiets in de auto, Emilia was fietsbegeleidster van dienst.
Iets voor 8 stonden we op de Markt van Ieper, waar weinig verraadde dat de aankomst van de marathon daar was...
De website had ik blijkbaar niet goed gelezen, het vertrek van de bussen richting start in Ramskapelle was aan 't station & niet op de Markt.
Emilia dan maar met de fiets richting station om te melden dat ik er aan kwam, zelf in looppas met 2 rugzakken richting 'de statie', van een opwarming gesproken!
De verantwoordelijk aan de bus grapte dat ik 500m. vòòr de start mocht vertrekken, maar dat zou ik pertinent weigeren.

Aan de start verliep alles rustig en ontspannen; heel tof, raar eigenlijk, een marathon zonder expo, accordeonmuziek, ...
Eén minuut stilte voor de overleden ontmijner in Libanon; er liepen enkele collega's van zijn club mee. Ondertussen een klapke met clubgenoot Kris die z'n eerste marathon voor de boeg had.
Snel nog kennismaken met blogger Koen, die startte voor zijn 10e marathon dit jaar; alstublieft...
Zijn 27e in totaal; chapeau!!!!
Vlak voor de start merkte ik Christophe op, daags voor z'n verhuis naar Japan en amper een week na z'n Jungfrau-marathon; dus samen gestart en 1 kilometer samen gelopen.

Al snel viel ik in een groepje waarvan de éminence grise het tempo aangaf, voor 3u30, mooi ritme en hartslag perfect onder controle; ik liep op m'n plaats.
Na 2 plaspauzes kon ik telkens probleemloos terug aansluiting vinden met de groep.
Vanaf km. 6 à 7 zou de wind in ons voordeel staan, maar daar was niet steeds iets van te merken.
Rond km. 12 stonden de fietsbegeleiders klaar, verse bevoorrading en melden dat alles 'OK' was.
Even wringen toen we een groot peloton inhaalden, maar alles verliep sportief; ons groepje zat snel weer samen.
Na een km. of 25, toen we afsloegen naar het kanaal Ieper-Yzer en alweer een plaspauze kon ik de aansluiting met de groep niet meer waarmaken.
Op veilig gespeeld; dus op hartslag verder; het was immers nog lang en ver naar de finish; zeker in de wetenschap dat het ergste nog moest komen.
Verstand blijven gebruiken en tijdig eten & drinken; veel meer zat er niet in.
De benen wilden niet meer mee; 't was alsof ze niet meer draaiden aan de romp; enorme last aan de adductoren (lies) en af en toe een vloek...
Emilia bleef constant bij me, echt uit de wind zetten was dit niet, maar 't gaf me zekerheid.
De kilometers gingen eigenlijk mentaal vlot, de man met de hamer had me alweer gemist.
Vanaf km. 34-35 zagen we de eerste onfortuinlijke lopers te voet afzien.
Even verder de kopman van het groepje, blijkbaar ook uitgewaaid, ai ai.
Op die manier kon ik er de moral nog een heel klein beetje inhouden.
Hoe meer we naar de eindstreep kwamen; hoe meer supporters; maar allemaal in een heuse begrafenissfeer, ongeloofelijk! Jammer, dat beetje extra, die ene opkikker; het bleef uit.
Enkel de seingevers die er de moed inhielden "nog een bètje, ge ziet er verre".
M'n appreciatie naar hen, die er belangeloos stonden was enorm en ik liet het hen ook merken.
Met Emilia had ik het over het gebrek aan enthousiasme bij de 'kijkers'. Haar licht ging branden waarom we ze er zo graag bijhebben op wedstrijden!!
Het wachten op aanmoedigingen bleef ook uit tot aan de Markt.
Net voorbij de Menenpoort zei de laatste seingeefster " nog 1 bochtje, en dan de laatste rechte eind" waarop ik teruggrapte "jaja, maar nen eind van een kilometer zeker".
Na de finish was het wachten in de tent voor massage, maar helaas is die er niet gekomen.
De hulpdiensten hadden het te druk met het behandelen en afvoeren van enkele minder fortuinlijke lopers die te diep gegaan waren; geen propere taferelen en dus maar snel richting douche.
Snel is misschien niet het juiste woord, vastberaden is gepaster.
Schade opmeten aan de voeten; dit viel enorm mee; 1 teen bebloed, de tape lag op de juiste plaatsen!
Na 'n aperitief, eten en een Hommelbier kon ik moe naar huis.
Tevreden was ik niet echt; amper 1 minuut (19") beter dan Firenze (3u33'58 vs. 3u34'17") & met de kaap van de 3u30 zò dichtbij...
Achteraf realiseer ik me pas dat door de wind het geen evidentie was, 'k had het zelfs voorspeld dat tegenwind een serieus nadeel voor me zou worden.

's Maandags geen stramme spieren gehad, wel last in de adductoren; dit wordt werk voor 'n kraker, het zou immers voortkomen van m'n rug.

Sowieso een mooie afsluiter van het sportseizoen; ik ben al aan 't broeden op m'n sportjaaroverzicht en met de sportieve gedachten zit ik al bij de Ironman in Zürich; zeker met de Ironman in Florida in het verschiet, die staat immers vlakbij voor vele clubgenoten.