Met zenuwen, meer dan voor een wedstrijd, en met knikkende knieën mocht ik afgelopen avond op het podium in onze parochiezaal...
...Oosteeklonaar van het jaar...
Willen of niet, ik was genomineerd; door wie weet ik niet.
Stuk voor stuk sterke kandidaten, elk met een dagelijkse en belangeloze inzet voor Oosteeklo.
Mijn nominatie kwam er omwille van de Ironman , de allereerste Oosteeklonaar die een Ironman startte (en finishte).
Mooi, evenzeer ook sterk; maar qua inzet voor ons mooie dorp, naar mijn bescheiden mening, niets vergeleken met de andere kandidaten en dus (ruim) onvoldoende deze eervolle titel in ontvangst te mogen nemen.
[Deze niet, hopelijk wel over 3 weken Sportlaureaat in Groot-Assenede, daar past de geleverde prestatie beter in het kader]
Terug naar afgelopen avond dus... spannend is het minst wat er van gezegd kon worden, uittredend Varken van het jaar, euh Oosteeklonaar (excuseer me Kurt), wist deze spanning professioneel op te bouwen (tv-carrière lonkt vriendschap... en dan nu; reclame....grr...)
Een méér dan terechte winnaar viel uit de bus: André Van de Voorde; proficiat André!!
Zoals voor alle kandidaten was de nominatie op zich al een overwinning, het gedicht van Vanessa & Wim en de karikatuur/schets/tekening van Ivan op zich zijn al héél mooie prijzen, deze krijgen absoluut een ereplaats!
Een oprechte 'dank u wel' aan iedereen die op me stemde, de talloze mensen van allerlei verenigingen die zich alweer belangeloos inzetten om ons dorp te maken tot wat het is, "een dorp dat leeft", V i v a U e s t e k l u e !
De Iron Man van Zurich heeft hij tot een goed einde gebracht,
Deze namiddag nog 45' 'los'gelopen, zonder hartslagband, wél met de Garmin om de pols; kwestie van niet verloren te lopen.
Sportief gezien was 2010 absoluut 'n grand-cru-jaar met oa. Parijs - Roubaix; de natste, koudste, zwaarste,... van mijn 5 edities!
Blijkbaar ben ik niet zo resistent meer tegen de kou, dat mocht een week voordien blijken op het B.K. triatlon in Leuven ;-(
Absolute klap op de vuurpijl was m'n eerste Ironman; blij dat het zo vlot ging, er zit nog een hoop progressie in, alleen weet ik niet wanneer het nog eens 'past'.
2011 zal sportief waarschijnlijk iets véél kalmer zijn met een paar nieuwe uitdagingen (trails), al hoop ik toch het evenwicht te vinden tussen gezin, werk & sport.
U ziet het, sport staat voor twintig-elf op de derde plaats; hopelijk kan ik het verweven tussen de 2 voorgaande...
Bij deze nodig ik de 'durvers' en de supporters uit voor de SMO-nieuwjaarsduik komende zondag om 10u.
GPS = 'Appelzakstraat' te Knokke, vandaar te voet de dijk op & naar rechts, het strand tot aan Surfers Paradise. (of kijk op de cam, we zullen zwaaien;-))))
Ik kijk er al naar uit... even opwarmen, het lichaam eens prikkelen en daarna een ganse dag het bloed voelen stromen.
Voor iedereen een fantastisch, gezond & sportief 2011 gewenst!
In de week na thuiskomst uit Zurich volgde, bij een goed glas wijn, een interview door Maarten Lippens; voor Oosteeklo Vandaag.
Naast onze dorpswebsite is Maarten dé steunpilaar voor Oosteeklo Vandaag; een maandblad dat gratis in de Oosteeklose bussen valt met allerlei interessante weetjes, artikel en wist-je-datjes.
Deze maand is 'Bert Wauters is IronMan' het hoofdartikel voor 'Wat is er van de sport'.
Merci Maarten voor de leuke babbel & het mooie en leuke artikel!
Bert Wauters is een IronMan
Zondag 25 juli nam Bert Wauters (in september 34 jaar) uit de Koning Albertstraat voor de eerste maal deel aan een Ironman triatlonwedstrijd. Hij haalde de finish na 11 u. 30 min. Een hele prestatie en reden genoeg voor een babbel.
Een Ironmanwedstrijd is een triatlonwedstrijd die als selectiewedstrijd dient voor de Ironman in Hawaï. Een triatlonwedstrijd bestaat uit 3,800 km zwemmen, 180 km fietsen en 42,200 km lopen. Bert droomde er al een paar jaar van om aan de wedstrijd in het Zwitserse Zurich deel te nemen.
Bert: "Toen ik twee jaar geleden als fotograaf de wedstrijd in Zurich volgde, was ik verkocht. Ik wou in Zurich aan de start komen."
Grote uitdagingen.
Toen hij vier jaar geleden de marathon van New York, de woonplaats van zijn goede vriend Gino Dossche, tot een goed einde bracht, droomde Bert ervan om ooit een volledige triatlon te doen. Drie jaar geleden begon Bert aan triatlon te doen. Hij bracht de kwarttriatlon van Brugge en Eeklo, de halve triatlon van Antwerpen en Kruiningen (Nederland), de driekwart van Stein (Nederland) en de olympische afstand van Leuven al tot een goed einde.
Bert liep ook al ieder jaar een marathon: New York, Firenze, Ieper, Deinze (Leiemarathon), Gent (met de marathonman). Als voorbereiding liep hij al heel wat halve marathons. Hij reed ook al vijf maal de volledige Paris-Roubaix voor wielertoeristen."
SMO-triatlonteam.
Bert maakt sinds dit jaar deel uit van het succesvolle SMO triatlonteam met toppers als Michael De Wilde en Peter Croes. Om zijn doel te bereiken trainde Bert, onder begeleiding van trainer Tim De Vilder, een jaar lang, zes dagen op zeven tot twintig uur per week.
Dit is een hele opgave voor een amateursporter, want in het dagelijks leven is hij verzekeringsmakelaar in het Zakenkantoor Wauters-Ingels.
De wedstrijd in Zurich was een heel sportieve wedstrijd. Er waren 2677 deelnemers uit 54 verschillende landen. Bert zwom de 3,800 km in 1 u. 20 min. en kwam als 1468ste uit het water.
Bert: "Ik kwam heel relaxed uit het water en kende nooit problemen in het onderdeel dat mij het minst goed ligt. Ik nam rustig de tijd om me goed af te drogen, volledig om te kleden voor het fietsen en te eten en te drinken."
Vervolgens reed Bert de 180 km in 5 u. 56 min. 51 sec.
Bert: "Het fietstraject bestond uit twee ronden van 90 kilometer waarvan 40 km vlak en 50 km op en neer met een nijdige klim erin. Ik hield tijdens het fietsen, waar de wind behoorlijk kwam opzetten, mijn hartslag goed onder controle en ging nooit in het rood. Dit is heel belangrijk als je nadien nog een volledige marathon moet lopen. Ik stopte wel een aantal keer om te plassen, gevolg van te gulzig zwemmen (lacht)."
Bert die een goede fietser is, kon heel wat atleten inhalen en schoof na het fietsen op naar plaats 1343.
Tot slot liep hij de 42,200 km in 4 u. 02 min. 37 sec.
Bert: "Ook tijdens de marathon had ik een heel goed gevoel. Ik kende geen zwak moment. Ik nam voldoende tijd om te eten en te drinken in de bevoorradingszones. Het deed enorm veel deugd om zoveel atleten in te halen."
Florian
Bert finishte uiteindelijk na 11 en een half uur als 1032ste van alle gestarte atleten.
Hij werd verrast door zijn vrouw Emilia. Die had hun 11 maanden oude zoontje Florian een T-shirt aangetrokken met daarop 'My daddy is an Ironman'.
Bert: "Ik was van plan om met Florian over de meet te komen, maar die T-shirt was voor mij een complete verrassing. Het was dan ook een emotioneel moment. Een afsluiter van een heel jaar intens naar deze wedstrijd toeleven."
Dit bevestigt ook zijn vrouw Emilia, die er rotsvast van overtuigd was dat haar IronMan het zou halen.
Een sporter moet heel veel doen om zo'n prestatie te leveren, maar hij moet er nog veel meer voor laten. Na de wedstrijd in Zurich bouwde Bert dan ook een complete sportieve rustperiode van veertien dagen in. Dit is nodig om zowel op fysiek en mentaal vlak te kunnen herstellen. Toch eindigt het hier niet. Bert is van plan om op 5 september de halve marathon van Evergem te lopen en op 26 september volgt nog de marathon van Gent. Bert droomt er van om ooit de Dodentocht van Bornem (100 km) te wandelen, maar ook eens te lopen.
We wensen Bert, Emilia en Florian alvast een deugddoende kermis.
De dagen voor de Ironman verliepen rustig. De voorbereiding was nagenoeg perfect, de laatste week stond er amper nog iets op het schema, lichaam en geest zijn klaar voor de strijd, afwachten en relaxen dus....
Na het loszwemmen in de Zurichsee nog even met Florian in het heldere water.
Voor de laatste zwemsessie speelde ik op veilig en zwom ik zonder wetsuit. Het water was zalig warm en dit was dan ook dé vraag voor de wedstrijd: zou er met wetsuit mogen gezwommen worden, of verplicht zonder.... "wait and see untill raceday 6 am, there's a lot that can happen" was het diplomatisch antwoord...
En inderdaad, na 2 zwoele en té warme dagen zagen we de bui hangen; 2 dagen regen, regen en niks als regen... welgekomen afkoeling!
De grote dag naderde snel, op zaterdag bike check-in; alles ging er héél gedisciplineerd aan toe!
Toch nog maar even checken of die spandoeken wel stevig vasthangen ;-)
De brug die we in de marathon 4x heen én 4x terug over 'mochten'.
Raceday!
Na een rusteloze nacht van draaien en keren werd ik voor de wekker wakker...
Om 4u eruit voor het ontbijt, pff...
Ironlady Nadia van Ironmanagers vergezelde ons en samen trokken we richting wisselzone, een drukte van jewelste in alle vroegte.
Alles klaarleggen bij de fiets en plots, ondanks dubbelcheck de constatatie dat ik geen koersbroek meehad... Daar ik koos voor comfort ging ik niet in ons wedstrijdpak fietsen en lopen, maar telkens wisselen van kledij.
Emilia zou zich naar het hotel haasten, maar Ironmanager Paul stond plots met een reserve koersbroek bij mij; een telefoontje van de dames deed wonderen ;-) (nogmaals merci Paul!).
Na een laatste bezoek aan het groot toilet richting de zwemstart kwam er het gevoel van 'geen weg terug' en gierden de zenuwen me door de keel.
Net toen ik in het water stapte klonk het startschot en kon ik vrij snel beginnen zwemmen. Niet de gevreesde 'wasmachine', maar opnieuw discipline onder de 'meute'.
Het was tussen de gele badmutsen even zoeken naar de grote gele Powerbar boei, maar eens die in het vizier was het 'go with the flow' richting eerste keerpunt. Daar was het wel heel even wringen, maar dat was dan ook het enige. Op het eilandje waar we tussen de 2 zwemronden overmoesten (lopen) zag ik Emilia staan en kon ik snel de duimen in de hoogte steken en nog 'fris' roepen. Ik zat inderdaad nog fris en kon vol goede moed aan de laatste zwemronde beginnen. Opnieuw heel relax en met ruimte om te zwemmen zonder trekken en duwen. Ik besloot om op veilig te spelen en legde me iets meer in de voeten.
Met nog éénmaal het eiland in het vizier werden we precies richting zwemfinish 'gezogen', yes!!!!!!
Het gevreesde zwemmen zat er op, zonder enig probleem; geen idee van tijd, maar dat deed er totaal niet toe!
Op de tonen van 'You got to keep on moving' kon ik me in alle rust omkleden en klaarmaken voor het fietsen. Met een mooie ABBA-mix door de luidsprekers verliet ik na 7'16" de wisselzone; iets té traag, maar wat zou het uitmaken op een lange dag...
Nog even zwaaien naar Emilia die ik alweer zag staan, het kon al bijna niet meer stuk!
Na 7 km. fietsen haalde ik Nadia in, een korte babbel en terug op de trappers...
Even verder zag ik 'n atleet omver gereden worden door 'n auto; het parcours was verkeersarm, maar niet verkeersvrij, alert blijven was duidelijk de boodschap.
Het voedingsplan werd ook uit het achterhoofd opgevist en op geregelde tijdstippen werd er gegeten en gedronken, heel belangrijk om de dag zonder 'klop van hamer' door te komen.
De eerste 40 km. waren zo goed als vlak, maar toen er afgedraaid werd weg van de Zurichsee leek er geen einde aan te komen. M'n harstlag was m'n enige leidraad en bondgenoot, doseren en geen trap teveel proberen geven, om nog fris aan de marathon te beginnen.
Met de kilometers die opliepen kwam ook de zon er door en er werd dus wat afgezweet. Tijdens de eerste fietsronde heb ik een vijftal keer moeten stoppen om te plassen, 'k had het gevoel van een halve Zurichsee binnen te hebben...
De tweede ronde stond er ook wat wind, dus bewust trager gaan fietsen!
Achteraf bekeken té traag en te laag in hartslag gefietst, maar ach, wat maakt het uit in 'n eerste Ironman; in het lopen heb ik genoeg snellere fietsers voorbijgestoken ;-)
Het fietsprofiel: vanaf km. 53 'the beast' en op km. 83 Heartbreak Hill
Heartbreak Hill
Heartbreak Hill, omschreven als 'die Alpe d' Huez des Ironman Zurich Switzerland' en terecht...
De massa joelt je er naar boven! Kicken!!
De eerste ronde geen Emilia, Florian of Daniëlle te zien, maar ik had er alle vertrouwen in voor de 2e ronde ;-)
Alles verliep er 'vlot', de 2 ronde van ver Emilia & Florian opgemerkt en toch even gestopt voor 'n zoen en applaus van de omstaanders, omwille van Florian ;-))
Het was er al behoorlijk wat rustiger dan in de eerste ronde, maar toch nog genoeg volk aanwezig op de 'puist'.
De 2e fietsronde zat er nu zo goed als volledig op, het was vooral stiller de 2e ronde, minder gebabbel en meer gekreun op de klimmen, toen ik de 2e keer Zurich binnenreed zat ik al met gebalde vuist "yes, 't is binnen", dit kon gewoon niet meer mislopen!
De fietstijd was 5u56'51" of 30,26 km./u. gemiddeld.
Niet slecht maar toch te laag in hartslag en iets teveel schrik gehad voor de afsluitende marathon...
Wel alles mooi kunnen indelen van eten en drinken, het voedingsplan was 'ok' (tnx Tim)
Marathon
Iets wat me op training nauwelijks lukte na het fietsen, onmiddellijk op de goede hartslag en een deftig tempo!!
Joepie, dit zat alvast goed!
In de zon vond ik het toch behoorlijk warm, de schaduw was meer dan welkom.
Opnieuw enkel de hartslag als leidraad.
De bevoorradingen 'diesel' (sportdrank) en water waren 'ok', maar toch net voor half marathon toch al overgeschakeld op Cola.
Op km. 27 (toen al) m'n caffeïne-gelletje, de hartslag zakt onder LSD en de vermoeidhied dreigde te zwaar door te wegen.
De laatste ronde snel(ler) ingezet, maar ik kon het niet volhouden. Sowieso was het genieten! Weten dat ik zou finishen met Florian en zo 'IRONMAN' zou worden....
Finish
De laatste 3 km. leken eindeloos....
Enerzijds aftellen en de kick, anderzijds lopen tussen de 'stervenden'.
Het werd al iets kalmer langs het parcours, zelfs voor de supporters was het 'n lange dag geweest.
Nog even zwaaien naar het orkest dat 'Beat it' van Michael Jackson speelde, zàlig!
Net voor de aflsag naar de finish turen naar 'Metie' om Florian aan te nemen.
Toen ik Daniëlle zag staan merkte ik op dat Florian aan het slapen was, jammer, maar hij mocht en moest mee over de streep!
Op de marathon was ik ook te weinig bezig met m'n snelheid en tijd, ik liet het op me afkomen...
4u02'37"! Was ik bij die vele bevoorradingen sneller beginnen lopen ipv. stappen bij het drinken, maar alweer: 'ach'.
De aankomst overdonderde zowel Florian als mij, maar meer dan tevreden stapten we samen over de finish, yes, 't was binnen, dit nemen ze ons niet meer af!
* Op de pastaparty was er een oproep naar elke atleet om minstens 3 van de 2600 vrijwilligers te bedanken, wel ik denk dat ik er minimum 333 bedankte tijdens de wedstrijd.
* Algemeen genomen mocht ik sneller gefietst hebben, sowieso kan ik nog progressie maken in de 3 onderdelen.
* Ik was moe van het lang 'onderweg' zijn, op van 4u 's morgen na een onrustige nacht; wonderbaarlijk fris in 't kopke en alles mooi kunnen beleven, op zich niet kapot van de 11u30 sporten.
* Achteraf geen stijve benen, ik had het erger verwacht!
Sowieso oneindig veel dank aan Emilia voor 'alles' en ook dikke merci aan Daniëlle die meereisde naar Zurich.
Veel te lang geleden dat er nog eens een echt verslag geschreven werd, maar ook veel te lang geleden dat ik aan 'n triatlonwedstrijd deelnam (van 3 augustus 2008 zowaar!). Gisteren dus het B.K. L.D. te Leuven; voor de niet-ingewijden, het Belgisch Kampioenschap Long Distance, een halve Ironman dus.
De afstanden waren niet in verhouding, te beginnen met 2,5 km. zwemmen (ipv. 1,9km.), 80 km. fietsen (10 km. tekort) en tenslotte de correcte afstand van 21 km. ofte 'n halve marathon.Op voorhand vertrokken met de 'schrik' voor het zwemmen om zoals steeds, nadien te 'genieten' van de strijd in het fietsen & lopen. Eens het startschot gegeven stapte ik als één van de laatsten in het water; ik was echter niet als laatste aan het zwemmen.Er was achteraan weinig chaos, geen echte 'wasmachine' en dus lag ik vrij snel in 'n goed ritme.Het was tussen de gele badmutsen wel even zoeken naar de eerste gele boei. Gelukkig had ik deze snel in het vizier en zag ik dat 'n heel pak atleten rechts aan het zwemmen waren, maar ik leek recht op het eerste oriëntatiepunt af te stevenen (zou het me dan toch ne keer lukken, 'recht' zwemmen?). Eens de boei genomen was het weer even zoeken naar de volgende boei en dit zou telkens zo zijn voor de 2 rondjes in de plas van Rotselaar. De les was er goed ingepeperd; ik 'zag' zwemtrainer Dirk steeds herhalen: "lange rustige slagen en goed uitduwen".Fris, zowel letterlijk als figuurlijk, stapte ik uit het water; geen problemen met de oriëntatie en met 'n bemoedigend gevoel van 'precies maar 10 minuten gezwommen' kwam ik na 49'19" uit 'de plas'; een opsteker!Zonder aarzelen nam ik de tijd in de wisselzone om me 'warm' aan te kleden, lees: 'lange mouwen'.
Eens op de fiets kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen. De wind en wolken voorspelden niet veel goeds en tegen het Ladeuzeplein een eerste maal bereikt was ik al doorweekt...Per fietsronde 'n regenbui of was het per regenbui 'n fietsronde??
Het tempo lag goed, zelfs tegenwind, tot de laatste ronde; geen regen, maar wind.... Vanwaar die bleef komen?! De benen hadden geen antwoord meer en de mentaal was het even op de tanden bijten. Wijselijk besloten van niets te forceren en de benen te sparen voor de halve marathon. De hartslag zat goed, maar het tempo was er uit; het goede gevoel maakte plaats voor kou, m'n tenen leken bevrozen.Blijven letten op eten en drinken; qua drinken smeet de maag wat op, misschien iets teveel sportdrank binnen, zo leek het. Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.
Na 2u37'43" bereikte ik de wisselzone op het Ladeuzeplein.
Eens de fiets aan de haak nam ik de tijd om de voeten af te drogen en verse kousen aan te doen; dju dit ging moeizaam.
Het duurde 6 km. eer m'n voeten en benen warm hadden en het gevoel acceptabel was. Helaas kende ik het parcour
s niet, dit herinnerde me aan de kwart van Brugge, typische smalle steegjes en kasseien. Maar ook de natte kasseien steil bergaf en de atleten op de terugweg, kreunend bergop; even later 'n stukje door het bos,... dit zou niet van de poes lijken; doseren dus!!Door de kou had ik nog m'n vestje met lange mouwen aan, dit bleek al snel te warm.
Aan het begin van de 2e ronde kon ik dit naar de supporterende Roos werpen; dit liep al iets comfortabeler (merci Roos & Pieter voor de goede zorgen ;-)).
Nogmaals dank aan Peter voor de foto.
Even later alweer 'n hevige stortbui, 'showers', ik dacht nog 'stom van m'n vestje weg te gooien' maar gelukkig bleek de zondvloed van korte duur. Al bij al kon ik constant lopen, het stuk kasseien bergop werd zowaar nog leuk en na 1u41'46" kon ik finishen in 'n eindtijd van 5u08'48".
Een heuse opsteker naar de Ironman in Zürich over minder dan 2 maanden is het zwemmen, het fietsen was niet goed (genoeg); maar achteraf hoorde ik iedereen klagen over weer & wind op dit technische parcours. Het lopen was niet slecht voor mij, maar uiteraard kan dit nog beter!
Dikke merci aan alle supporters (en -sters), zowel van SMO als van de vrienden van Ironmanagers; m'n trouwste supporters Emilia & Florian dienden verstek te geven wegens oorontsteking van Florian. Regelmatig klonk het "allez SMO" of m'n naam, het geeft je toch telkens wat moed ;-)
Een video verslag hier en nog meer foto's in het SMO-album.
Op naar de 2-jaarlijkse hoogdag volgende week: Parijs-Roubaix. Nog even reclame maken voor de mooie Boerekreektriatlon komende zaterdag, daar ik 's nachts vertrek voor de kasseiklassieker ga ik als medewerker (fotograaf) helpen op de SMO-organisatie en dus niet deelnemen.
Gisteren even voor de start van de Ironman in Florida, waar 6 clubgenoten deelnamen; kwam een mail binnen waarin te lezen stond dat ik deel mag uitmaken van het SMO-Triatlon Team Meetjesland.
Euforie ;-) mijn zaterdag kon al niet meer stuk!
De clubleden in Florida deden het goed! 5 kersverse Ironmen en Serge, die al 2x een IM finishte diende helaas met pech op te geven tijdens het fietsen.
Voilà, de 2 komende sportieve data zijn gepland. Deze stonden al even in de kalender, maar ik diende nog in te schrijven, betalen en plannen.
Na de cursus, van begin dit jaar tot 2 weken terug; en Japans bezoek (food, food, food), Florian's nachten, enfin een & ander... werd het hoogtijd om er 't stof af te blazen; lees: trainen alvorens te ontploffen ;-) November belooft 'n drukke culinaire maand te worden (nieuwe hobby al dat eten?) en ik wil me 'wapenen'.
Eerste doel, de halve marathon Deinze - Aalter op 11 november. 'n scherpe tijd verwacht ik N-I-E-T
Tweede doel is gesteld om 'n rustige sportieve winter te hebben & zo volgend jaar enkele keren te pieken (Parijs-Roubaix & Ironman Zurich): LPM-marathon op 10 januari.
Net nog 'n kalender van 2009 uit het oud papier gevist en de planning als vanouds gedaan. Tot 11 november 'n schema van 4x/week lopen en hopelijk ondertussen ook terug zwemmen. Na de halve marathon loopschema van 5x/week met zwemmen & fietsen.
Rustige winter zei ik??
Komende zondag wordt het alvast spannend uitkijken én duimen voor de vrienden 'over den plas', op de NYC-marathon.
Op m'n to-do lijst staat nog steeds "hotel boeken Ironman Zurich"...
... gelukkig deed ik dit nog niet, de datum is gewijzigd; 1 week vroeger:
Due to several construction sites, the transfer of the “Züri-Fäscht” (Zurich feast) on the competition site “Landiwiese Zurich” and other unexpected difficulties in relation with the 1st of August (national holiday), the organizer had to reschedule the date of the competition of the 14th IRONMAN SWITZERLAND, powered by ewz, to the 25th of July, 2010 (instead of August 1st, 2010).
The president of the organisation committee and director of the organizing agency of sports and events, BK Sportpromotion AG in Schlieren/Zurich, is not unhappy with this new date: “We knew we had to postpone our event in 2010 due to the football championship and the “Züri-Fäscht” of beginning July and mid-July, respectively. In that moment, only the 1st of August was an option – the occupation of the Landiwiese (start/arrival area in the centre of Zurich) didn't give us the choice for another date. The “Züri-Fäscht” takes place every three years and has priority in the city of Zurich with 1,5 million visitors. The “Züri-Fäscht” doesn't take place for two weeks on the Landiwiese, as initially planned, but only for one week. Because of this fact and due to security aspects, considerations on the infrastructure as well as the presence of circuit security personnel and volunteers, we had to decide ourselves for the rescheduling to July 25, 2010. To us, a smooth organization and a very high security standard are of utmost importance and finally, it is a benefit for everyone.”
Also the Züri Triathlon as well as the Schweizer Firmen-Triathlon had to be reschedule the date of the competition to the 24th of July, 2010.
For more information please visit: www.ironman.ch www.zueritriathlon.ch www.firmentriathlon.ch
There are still a few starting slots available for the IRONMAN SWITZERLAND 2010.
Organizer: BK Sportpromotion AG, Steinwiesenstrasse 3, 8952 Schlieren/Schweiz info@sportpromotion.ch
Dit berichtje was bedoeld om afgelopen zaterdag te plaatsen...
't Was toen de 1e augustus, het rustig aftellen kan beginnen; nog 1 jaar voor m'n Ironman d-day, 't moét er van komen!
Helaas kwam het er niet van te bloggen, trainen en 'n feestje; korte nacht slapen en gisteren, zondag, vroeg uit de veren voor 'n lange dag: eerst 28 km. lopen, dit werden er samen met Roefie 31,10 in de gietende regen... Het allerbeste was er af na 27 km., maar dat was enkel het gevoel, ongetwijfeld wat vermoeidheid van 'n nachtje van max. 5 uurtjes slaap en de uitgedronken Tsjeutjes ;-))
De cijfertjes op de Garmin bleken aan te geven: alles perfect in LSD, wat de bedoeling was; volhouden tot thuis dus. Een douche, recovery-shake en pot koffie later vertrokken we naar de Antwerp Ironman 70.3; het leek of we van slecht naar nog slechter weer reden; Emilia dacht even dat we terug aankwamen in Zürich vorig jaar, dat was al even grijs & regenachtig...
Het kriebelde terug tijdens de wedstrijd, zeker nu er terug power in de benen zit... Gaandeweg de dag verbterde het weer en kregen de atleten zowaar de zon te zien! Achteraf bij 'n pasta smeet ik even op dat het dom was van toch te trainen in de gietende regen; maar ik heb er geen spijt van, de training kon me niet afgepakt worden!!
Op naar meer... ... véééééééél meer, maar liefst in alle rust.
Zo erg is het niet; het einde van onze verhuis is eindelijk in zicht (momenteel de wijn aan 't verhuizen). Ik snak terug naar de trainingsschema's; op 'n zacht vuurtje terug sudderen 'in eigen nat'.
'k Ben reuzebenieuwd welk effect de 3,5 maand niet trainen op me gaan hebben... Niet trainen betekende echter niet 'stilzitten'; integendeel, afwachten en op 't gemak terug in actie schieten. Zo snel mogelijk toch eens langs een 'kraker' gaan voor m'n onderrug.
De planning ligt verre van vast; maar 't zal "de weg van de minste weerstand" worden richting Ironman Zurich. Enkele kleine piekjes ervoor, maar geen al te grote zoals afgelopen jaar voor de 3/4 van Stein. Geen paniek; tijd genoeg. De club plant 2 stages; Spanje & Vittel; helaas weet ik hierover nog geen definitief antwoord. Nieuwe job, dus opleiding; een nieuwe uitdaging waar ik me met plezier en vol overgave wil op storten & dus de consequenties op dat vlak ook zal dragen. Door het trainen moet en zal dit draaglijk blijven; de cirkel is weer rond ;-)
Maar oefen véél geduld op om stap voor stap ons huis in orde te krijgen, daardoor géén fysiek naleven van welk schema dan ook. Op het schema staat werken, werken & nog eens werken,... helaas ben ik nog niet op 't schema van Tim kunnen vliegen, 't zou 'n welkome verademing geweest zijn, maar het is nu eenmaal zo (punt).
Vol (on)geduld ook aftellen naar morgen: absolute D-Day voor 31 clubgenoten die momenteel in Florida vertoeven voor hun allereerste Ironman [correctie: voor de Veldemannen de 2e; voor Olivier de 'zoveelste']. Morgen supporteren we van bij clubgenoot Super Mario; alles te volgen via ironmanlive.
Voor meer info uit de eerste hand; klik eens rechts bij de links van 'Ironmanagers'. Er staan een paar nieuwe bloggende atleten bij; zéér leuke verslagen, mijn sporthart is serieus aan het bloeden dat ik er niet bij ben; maar het doel is dan ook Zürich ;-)
Gisteren was er persvoorstelling van de supportersclub en website van Frederik Willems; dit werd gesmaakt met 'n overheerlijk diner!!
Eindelijk. Dit verslag is in m'n hoofd al 100 keer geschreven, de tijd (& soms de courage) ontbrak om dit te typen en posten...
Vrijdagnacht vertrokken van bij Emilia's ouders richting Zürich. In de vooravond nog een groot uur naar de binnenkant van m'n ogen gekeken, maar écht slapen was dit niet. Met de motivatie als zou ik zelf de Ironman doen gingen we op pad. De eerste afrit die we tegenkwamen langs de E314 op Nederlands grondgebied was de gekende afrit 'Stein', waar de liters zweet al verdampt & weggespoeld waren door enkele regenbuien. Er kon zowaar een glimlach af bij me en de herinneringen aan het afzien kwamen weer op. Achteraf geniet ik er toch telkens weer van. De rit verliep vlot, de Red Bull hield me klaarwakker. Het laatste uur door de Zwitserse bergen hield Emilia me wakker, 't was alert te zijn en we zaten in met het slechte weer. Aangekomen in Zürich konden we onmiddellijk in ons gasthuis en belden we Tim. Even rusten; van slapen was (alweer) geen sprake.
's Namiddags verkenden we de plaats van gebeuren en haalde ik m'n media-accreditatie af. De wandeltocht van een goed half uur deed me het ergste vrezen voor daags nadien omwille van de regen... het zag er grijs uit; regen viel met bakken uit de lucht en de moed zonk me zowaar in de schoenen. Tot we een heel deel moedige atleten (& atletes) aan het werk zagen voor de halve- (vermoed ik) & tri-triatlon. Oef, toch sporters en de moral ging ook weer de lucht in. "Als dat morgen zo gaat zijn..."; Emilia & ik hadden er geen goed oog in.
Even later liepen we Tim en zijn entourage tegen het lijf. De mannen gingen mee de fiets in de wisselzone brengen, de dames shoppen; ieder zijn meug ;))
Met de media-badge mocht ik mee binnen en kon zo helpen de plastic zak over de fiets trekken, helaas was het nodig.
's Avonds zochten we de Italiaan op; pasta voor de atleten, pizza en wijn voor de supporters. Op tijd in bed voor de atleten; nog een afzakkertje voor ons met clubgenoten Mario & Gino en de dames.
We zaten niet laat in bed, maar gezien de nachtelijke verplaatsing véél te laat... Mijn wekker stond op 4u30 zodat ik rond 5u15 aan de wisselzone zou zijn, samen met Tim en de Veldeman'nen. Toen ik wakker schoot kon ik m'n ogen niet geloven: 6u30; dit kon niet waar zijn?! Snel in de kleren, motovest aan, fototas op de rug, helm aan de rugzak en proberen een spurtje trekken van minder dan een half uur in de gietende regen. Toen ik zeiknat (excuseer het woord) en afgepeigerd aan de zwemstart kwam hoorde ik afroepen "4 minutes to go before the start". Merde; bootje letterlijk gemist, de mogelijkheid om vanop het water foto's te nemen en de start van dichtbij mee te maken mocht ik dus al vergeten. Eerst naar het mediacenter dan maar om te weten met welke moto ik mee kon. Enkel de 2e ronde & snel m'n motard opgezocht. Langs de kant van het meer liep ik Mario en Yannick tegen het lijf; de foto's leken meer op zwart-wit dan kleur, het zag er niet goed uit boven de bergen...
Toen Tim en bijna gelijktijdig de Veldies uit het water waren liep ik mee richting wisselzone.
Daar zou ik nog geruime tijd wachten op clubgenoot Luc Boedt die ook meedeed; maar het duurde me iets té lang. Dan maar op 't gemak richting motopark, waar tot mijn grote verbazing de motard meedeelde dat er niemand kwam opdagen voor de eerste ronde en we onmiddellijk konden vertrekken... aanvalleuuuuuuuuu!
Ideaal was het dus niet om foto's te nemen, gelukkig had ik een propere zakdoek bij om m'n lens af en toe af te drogen, het beloofde weinig goeds. De eerste ronde was een beetje verkennen en Belgen zoeken. Af en toe met open mond gapen naar de atleten op de klims, meebibberen met de mensen in korte kledij en bewonderend afvragen hoe ze het deden! Toen we Zürich stad terug binnenreden zag ik Tim ons kruisen en kort daarna de Stijn en Stefaan. Ik zou ze dus toch nog te pakken krijgen, het gaf zowaar een warm gevoel. We dienden nog een kleine lus af te leggen richting Heartbreak hill.
Op het eerste zicht een behoorlijk steile klim, maar wat een massa volk, precies een col in de Tour, ongelofelijk. De tweede ronde vroeg ik aan de motard om de gaskraan open te draaien en zich naar voor te haasten, wat hij met plezier deed. Al snel kwamen we bij de Veldies, iets later bij Tim.
Van geconcentreerd voor zich uitkijkend tot lachend... " 'k Ben bezig aan je eindejaarskaartjes Tim" "??" "Awel ja, een foto met een bergske op de achtergrond..." "smile"
Toen we iets verder op een volgende klim stopten realiseerde ik me pas hoe stijf we gezeten waren op die moto; dan toch maar liever op de fiets ?! Na de passage van Tim, Stijn & Stefaan nam motard "ze shortcut" richting Zürich-stad en verder naar Heartbreak Hill.
Ambiance alom en zowaar een klein beetje opklaring. Ideale positie om onze atleten te portetteren, doch ik miste ei zo na Tim; chance dat hij me zelf aansprak en knipoogde...
Hierna richting de wisselzone en van hot naar her voor het looponderdeel. Mee met Mario & Gino; mee met Emilia en de Veldie-clan; mee met Tim's ouders en mental coach Sara,... roepen en tieren voor de atleten in de marathon; uitkijken naar de Belgen.
Alles leek vlot te verlopen voor de Ironmans-to-be. Uiteindelijk richting aankomst voor de eerste man na 8u16'05", aan Ronnie Schildknecht was niets te zien, nummer 2, Stefan Riesen was al iets dieper gegaan, maar de derde man, Frank Vytrisal was blijkbaar héél diep gegaan; dit beloofde spektakel voor om 'gewone stervelingen' te zien finishen.
Ik kon er echt van genieten en begon al te dromen en te plannen om mijn eerste ooit te finishen. Liever half levend dan half dood. Volgens sommigen kan het niet, een Ironman half levend finishen; awel, het kan zeker en vast!
Als eerste liep Stefaan Veldeman stralend over de meet in een prachtige tijd van 9u27'21"1.
Amper 2' later Tim in een al even mooie tijd van 9u29'54"6. Het eerste wat Tim me zei nadat ik hem proficiat wenste was "ik ben dus niet kapot hé" en zo zag hij er ook uit!
Nog een kleine 3' later was het de beurt aan Stijn om te finishen: 9u32'50"0; amai wat een tijden!!
Hierna hield ik me recht met RedBull, sinds de vorige avond niet meer gegeten; het ersatz-maal beviel me ;)) Na de finish van de 3 Belgische topatleten werd het vooral uitkijken naar de finishende Belgen. Sowieso was het een niet te beschrijven spektakel om de atetleten, zowel mannen als vrouwen te zien finishen. Een man met hond; dit kan je niet menen, bleek een Belg te zijn. Een andere Belg, dolgelukkig, wenste ik proficiat met z'n aankomst; het leek z'n eerste keer te zijn; "dit pakken ze je niet meer af!" "wha, maar 't is al mijne derde". Knap, nog steeds het enthousiasme als was het 's mans eerste keer! P R A C H T I G ! ! ! !
Iemand die na 12 uur afgepeigerd aankomt geniet soms nog meer dan iemand die de klus klaart in 10 uur, dit geeft me een ongelofelijke boost en m'n besluit staat vast: Ironman Zürich 2009 wordt m'n eerste volle Ironman!
Daar ik iedere atleet die finisht bewonder besluit ik langer dan voorzien te wachten op de dappperste onder de Belgen. Nog 'n extra RedBull en nog een extra portie geduld. Helaas dien ik toch forfait te geven en wil ik m'n afspraak & diner met Emilia en de Leffestoempers niet in het water laten vallen (regen genoeg gezien dat weekend) en vertrek ik richting media-center om de persverantwoordelijke te bedanken. De vriendelijke dame bedankt me ook en vraagt me of ik volgend jaar terugkom. "Ja, maar vermoedelijk alt atleet", wat ze natuurlijk super vond!
Nog een mooie avond gehad met al even mooie verhalen en maandagmiddag vertrokken we terug huiswaarts met zowaar... zonneschijn.
Hartelijke dank aan Emilia, aan de supporters van de club voor de -alweer- ongeloofelijke ambiance en nogmaals dikke proficiat & eeuwig respect aan de atleten, vooral dan Stefaan, Tim & Stijn.
kwam ik ook snel in het ritme, eten + drinken en richting Leuven stomen.
Nog 'n constante per fietsronde: 'n plasje... voor het lopen zou dit later idem verlopen.
