Roefie

M'n vaste looppartner, onze Roefie.

Z'n recordafstand staat op 25 km!

Leeft als 'n echte atleet; eten (enkel aangepaste dosis korrels), drinken (enkel water), trainen (zoveel lopen als 't baasje) & rusten (bij voorkeur languit in de volle zon).

Tussendoor sprintjes achter de tennisbal...

Zodra ik m'n Garmin aanzet en hij de piep hoort, de sportkast opentrek, in loopkledij of loopschoenen verschijn is 't concert :

succes

Proficiat aan al degenen die gisteren de Nacht van Vlaanderen tot een goed einde brachten.
(vooral voor 'haze' Katrien & Nico)

Succes aan de triatleten (M/V) die vandaag starten in Brugge (da's ook al 2 jaar geleden)
& 3x zoveel succes aan de triatleten die morgen in Stein starten voor de 3/4!
'k Hoop van harte dat het niet zo warm is voor 't lopen als vorig jaar;
supporteren zal vanop afstand (thuis) gebeuren.

Toi toi toi!

update

Eindelijk een update!
Ik leef nog... 'k bedoel dat 'sportief' hé...

Door de cursus is het er voor dit seizoen niet van gekomen deftig te trainen.
Laat ev. het woord 'deftig' nog weg uit vorige zin...
Niet meer gefietst sinds 1 mei, dat zegt genoeg zeker?
Ongeveer evenlang niet meer gezwommen, wat schiet er dan nog over?
Een beetje gelopen, gemiddeld 3 keer per week een uurtje met Roefie, maar dan eerder als mentale verstrooiing.
Komend weekend is er de 3/4 in Stein, vorig jaar één van de hoogtepunten van het sportseizoen, en mocht ik die vlot doen zou dit de laatste knoop zijn voor deelname aan de Limburg 226.
Vermoedelijk geraak ik er zelfs niet om foto's te nemen & te supporteren ;-(

Alle triatlonprojecten dus in 't vriesvak tot nader order.... [in de frigo was er geen plaats meer]

Van Emilia kreeg ik toestemming om de Alpro Leiemarathon te lopen op 20 september; onder 1 voorwaarde: inschrijven = meedoen!
"Ja schat".
We hopen dat onze eerste Spruit wacht tot de uitgerekende datum eind september en niet eerder op de wereld wil komen; maar voor de geboorte laat ik toch alles vallen hoor ;-) !

De afgelopen weken kon ik door het bijna totale gebrek aan sport bepaalde zaken anders 'zien' en anders relativeren.
't Kriebelde meer voor Parijs-Roubaix dan voor 'n Ironman & ik zag me wél finishen; maar niet trainen; dat klopt dus niet....

Niet getreurd, er zijn belangrijker dingen in 't leven of triatlon; zelfs voor volgend seizoen durf ik niet te voorspellen of ik 'n wedstrijd doe, laat staan 'n volledige Ironman afstand.
Anderzijds zijn er nog vele mooie sportieve uitdagingen.

Groeten.

Drongen-Valenciennes-Drongen

1 mei, traditioneel feestdag op de fiets...
Naar jaarlijkse gewoonte terug Drongen-Valenciennes-Drongen.
Vorig jaar was er nog het Ironmanagers 1 mei-weekend, dit jaar helaas niet.
Terug naar de fietsroots dus.
's Morgens de wekker gezet en nog even verder 'gesnoozed' en wakker geschoten 7 na 7, meer dan een uur te laat dus.
Een diepe zucht, maar ook het besef dat ik méér dan nood aan die extra rust heb/had.
Toch nog maar even blijven liggen en overgeschakeld op plan B (plots was er zelfs 'n plan C!).
Het alternatief bestond er in mee te fietsen met 'n klein groepje van de club vanuit onze uitvalsbasis in Gent.
Genietend op de fiets richting Gent Meeting Center (GMC) en de frisse graslucht gretig binnenhappend voelde ik de benen amper op de trappers.
Hoge trapfrequentie op het binnenblad tot ik toch op de hartslagmeter keek en zag dat ik me zowaar nog mocht opjagen om tijdig aan GMC te zijn... De grote molen dan maar laten draaien en ook dat vlotte.
Iets na het afgesproken uur en net voor GMC zag ik zowaar 3 club-musketiers, toen waren ze dus met 4!
Doel was rustig langs de Schelde richting Oudenaarde te fietsen, daar 'n grote lus terug; zonder noemenswaardige hellingen. Tempo: sightseeing, 4 à 5 uren in 't zadel, geen aantal kilometers voor ogen; genieten in 't zonnetje... Leuke training dus!
Dit zou me ideaal uitkomen om daags nadien richting Stevoort te fietsen, na Drongen-Valenciennes-Drongen, goed voor 210 km. zou dit niet meer zo fris lukken.
Enfin, fietstocht met de clubgenoten dus.
De tocht heen richting Oudenaarde kwamen we niet in de verleiding van de treintjes en peletons die voorbijraasden (sommige renners zelfs zonder helm?!).
Op de terugweg pikten we wél in en werden alle versnellingen moeiteloos verteerd.
Terug aan GMC namen we afscheid van Bjorn, even later zetten we Stevie thuis af en samen met Steven deed ik nog 'n lus over St.-Martens-Latem naar Deinze en zo langs de 'vaart' richting Zomergem.
Vanaf Bierstalbrug keerde ik alleen huiswaarts over Waarschoot & Lembeke.
Leuke trip, goed voor 144 km. in de zon, en veel fun; tnx. mates!!


De trip op zaterdag richting Stevoort werd omwille van minder weer afgeblazen.
Onderweg met de wagen zagen de klaar en donker, 't gaf dus niet...

... saloncoureur....

Berchem

Door de cursus verzekeringsmakelaar schiet er helaas weinig tijd over om stevig te trainen...
Het vreet aan een mens, maar ik heb me er al bij neergelegd, het is te belangrijk om dit te laten schieten.

Nu het weer beter wordt sta ik met plezier om 6u. op om ten laatste 6u30 per fiets te vertrekken richting Berchem.
Van Oosteeklo naar Zelzate (brug) en dan vanaf Wachtebeke bijna in rechte lijn naar de Kennedy-fietserstunnel. In Antwerpen langs de Bolivarplaats naar de Wezenberg en zo verder naar de Grote Steenweg in Berchem.
De eerste en laatste kilometers zijn wat ambetant omwille van de verkeerslichten; maar 't is en blijft 'n leuke trip, 65 km. enkel.
De trips huiswaarts zijn 'alles of niets' wat betreft de wind; zowel al pal op kop als serieus in de rug gehad.
Gewapend met 'n zware rugzak (en barstensvol hoofd) geeft dat 'n extra training!

Afgelopen vrijdag was weer zo'n dag waarop er veel in 't kopke gestampt werd en ik met de zon en rugwind huiswaarts mocht keren.
Vlammen was 'n beter woord, want bij momenten snelheden tegen de 40km/u. en dus zicht op 2O minuten vroeger thuis, doel was 19u10...

... tot...

...ik op 6 kilometer van huis aan de levensgevaarlijke expressweg N49-E34 helaas getuige was van 'n zwaar verkeersongeval.
Daar gingen de plannen voor m'n avond, maar anderzijds tijdens het ijsberen alvorens te mogen getuigen relativeer je toch een & ander.

De 2 personen die levend en wel door de brandweer uit hun wrak gehaald werden mogen hun handjes samenleggen en hun beschermengel danken!





Zelf was ik maar om 21u30 thuis, gelukkig bracht Emilia me al 'n training, wat eten en verloste ze me van m'n fiets en rugzak.
De vriend-politieman die me na verhoor aanporde om 'nu naar huis te lopen' heb ik vriendelijk bedankt met de woorden " 't zoe wel goan; moar de goeste es over".

Deze week geen les in Berchem, maar in Gent en da's wat te kort, amper 20 km. fietsen.
Lopen zou 'n beter optie zijn, maar dan is er weer 'n gebrek aan wasgelegenheid...

Hopelijk lukt het me om 's morgens te lopen, de Facebookers die dit lezen en me al gek verklaarden mogen me nu nog gekker verklaren ;-)

verslag halve marathon Sluis

6 weken na datum eindelijk m'n korte verslag van de Zwinstedenloop in Sluis.
Sluis leek die zondag wel 'n Belgische enclave;l zonovergoten en meer Vlaams dan Nederlands te horen.
De looptrainingen waren absoluut niet voldoende, dus was het afwachten wat de dag zou brengen.
Tot km. 14 verliep alles zeer vlot, 2x bevoorrading tot dan & leuk tempo in 'n klein groepje.
Toen begon ik, door de brandende zon op m'n zwart loopshirt, als het ware op te branden.
Niet getreurd dacht ik, nog 1 km. en terug water; maar die ene kilometer werden er meer dan 3.
Ondertussen werd ik gepakt door de man met de hamer, 'n serieuze klop in de zon en met 'n behoorlijke tegenwind, waartegen ik geen antwoord wist.
Zoiets wijst alleen maar op (veel) te weinig training.
Bij momenten had ik meer zin om te wandelen maar dat kon & mocht ik niet maken...
Op km. 18 leek Sluis wel verdwenen, nergens een gebouw noch toren te bespeuren; enkel de wijdse vlakten, en volledig op mezelf aangewezen. Een beetje loper was natuurlijk allang 'binnen'.
Vragen, 1.000 vragen; echter maar 1 antwoord; (ontzettend veel) méér trainen; of toch de tijd ervoor vinden ;-(
In de laatste rechte lijn zat er zelfs geen kleine versnelling meer voor me in, iets wat vroeger evident was.

Vrij ontgoocheld, maar met 2 voeten op de grond dus terug in Sluis na 21 km. ofte 1u51'48"; wat 'n contrast met vorig jaar de 1u31 op m'n eerste halve triatlon in Kruiningen...
De form zat en zit nog ver weg...
Hopelijk kan ik er volgend jaar revanche nemen (magere troost)!

clinic sportverzorging

Vanavond was er een -op het eerste zicht- interessante clinic sportverzorging in de gebouwen van SMO te Eeklo; ingericht door het SMO-triatlonteam.

Op het programma eerst een uiteenzetting van de manager van Medi Belgium, over het nut en onzin van compressiekledij.

De firma Medi Belgium brengt vanaf 2009 de nieuwe compressiekledij van Cep op de Belgische markt. Kan compressiekledij bijdragen tot blessurepreventie en een sneller herstel? Of is het een modeverschijnsel?

Naar mijn mening is niemand ook maar iets wijzer geworden over bovenstaande zaken, behalve misschien het laatste...
'Nice try'.

Toch wil ik van Olivier Cornelis' bevindingen van compressiesokken eens vernemen...

Het tweede deel was gelukkig nog zo interessant als het eerste (oef)!

De zaakvoerder van Qoleum International gaat verder in over de verzorgingsproducten en preventieve maatregelen voor een goede verzorging, gericht op triatleten en sporters.

Een man die héél boeiend kan vertellen en die zijn producten aan de man weet te brengen; mijn verlanglijstje is al opgesteld ;-)

De producten met de nummertjes; Emilia kreeg op het BK veldrijden 2006 in Tervuren van Lucien Wellens een staaltje om haar handen op te warmen en het mistte zijn effect niet.
Op naar meer dus.

kraker

Gisteren is het er eindelijk van gekomen!
Na een telefoontje van amper 3' mocht ik dezelfde avond langsgaan in Eeklo bij 'n man met gouden handen, de ostheopaat (kraker in 't schoon Vlaams).
Het moest al gebeuren van na de IFF-marathon vorig jaar september, maar wegens de verhuis en duizend andere zaken bleef ik dit uitstellen, schande!

Korte analyse van rug & bekken; even losmaken op de tafel en in- & uitademen.
Bij het uitademen ne ferme krak, totaal niet pijnlijk; maar 'k wist niet goed wat me overkwam.
Geen pijn, 'n vreemd edoch goed gevoel in de rug.
Gisteren hééééél goed geslapen, vandaag voel ik verschil in m'n houding; rug rechter vooral.
Op naar de trainingsarbeid, en bij herhaling zal ik nu wél sneller laten ingrijpen.

student

Tja, 't is me wat de afgelopen maanden...

Dagcursussen, 4 dagen per week; telkens 3,5 dagen en de laatste halve dag (maandag- of dinsdagnamiddag) examen.

Weekendjes worden opgeofferd aan samenvatten en blokken...

Lopen is eerder mentaal dan echt trainingsgewijs opbouwen. 

De fiets staat op stal, 's avonds te vroeg donker en 's weekends zie hoger.

Zwemmen, het begint te komen,... maar slechts 1x per week, 't is nog zoeken naar 'n 2e keer. 

Omwille van de cursus ook voor het eerst in jaren géén Spaanse stage, snif snif. 

Net nu in hét sportieve jaar, het jaar van de triatlon full distance, want -alweer- omwille van de cursus mag ik m'n deelname aan de Ironman Zurich op m'n *euh* wetsuit schrijven. 

V*erd****

Ach ja, voorlopig nog geen paniek, 'k moet dringend de osteopaat eens bezoeken voor m'n rug; maar dat zeg & denk ik al màànden...

Conclusie: ik leef nog maar wil het trainingsvolume opdrijven. 

Waar een wil is, is een weg!! 

druk

'k Heb het vreselijk druk de laatste weken...
Overdag cursus en 's avonds de materie bijhouden.
Mentaal moe & op, dan komt 'n loopje goed van pas; weer of geen weer.

Afgelopen dinsdag & woensdag mocht ik op tweedaags seminarie MBTI.
Het eerste wat in m'n valies zat waren loopschoenen en hartslagmeter.
De eerste avond werd het 'n kort loopje met docente Heidi, de tweede dag werd na 'n korte nacht gestart met 'n vetloopje van 'n klein uurtje in & rond Edegem; pluk de dag!

Komend weekend blokken voor het volgend examen, tussendoor lopen en hopelijk de MTB eens uit de garage halen... we zien wel.

zwemmerzwem

Wat begin december helaas niet lukte is gisteren wél gelukt.
'Gaan' zwemmen; eindelijk, 't moet zowat van eind augustus - begin september geleden zijn...

Afwachten wat het ging geven dus; in het begin leuk, 'k had het erger verwacht;
de theorie van de techniek spookte door m'n hoofd.
Moeiteloos de 200'en meters aaneengezwommen tot ik 't toch begon te voelen in m'n armen.

Zweminstructeur Peter zag met z'n scherp & (terecht) kritisch oog dat het niet goed was.
M'n watergevoel was 'behoorlijk' en als ik vooruitkijk naar hét doel; de Ironman, interesseert me enkel om op een zo vlot, comfortabel & economische manier m'n 3,8 (maak er maar 4 van) kilometer te zwemmen.
Snelheid en dus tijd interesseren me minder (omzeggens niet).

Maar daarvoor zijn dat alle opmerkingen terecht:
insteken, lange glijfase, hoge elleboog, rollen ook langs de niet-ademkant, ....

Hier en daar gevloek; één atleet vroeg zich luidop af waarom hij voor triatlon koos;
ik dacht het alleen ;-)
De zwemtrein is dus terug vertrokken; alweer een stap dichter bij Zurich.

Vanmiddag botste ik op 3coach.be op volgend filmpje.
Nu zal ik nog beter op 'n hoge elleboog letten; een goed zwemmer zal ik echter nooit worden...

Brasschaat

Afgelopen zondag, héél vroeg opgestaan om de banden van m'n mtb, die er nog oplagen van Parijs-Roubaix, te vervangen door de dikke winterbanden.
Afspraak in Brasschaat met Ironmanagers Pieter & Super-Mario.
Doel was 'n 2,5 uur mtb op 't gemak en brunch achteraf.

Door de bandenwissel niets kunnen testen en achteraan maar een kleine 3 bar wind gestoken.
Dit zorgde voor extra training, met in de bochten af en toe het gevoel dat de achterband van de velg zou schieten.
Met een te klein ontbijt (3 stukken fruit) achter de kiezen en maar 1 zakje vloeibare voeding tussendoor was het gevoel na pakweg 35 km. niet meer ideaal.
De wind en ons tempo zaten er ook voor een deel tussen; wijselijk besloten we dan maar niet onze geplande grotere lus te doen, maar terug te keren.
1 Veldwegel (voor de Koekoekstraat) was er teveel aan voor de achterband; een leegloper werd verholpen met 'n bommetje en terug op weg.
Wat 'n verschil met ervoor, het fiesten ging vanzelf; volgende keer toch genoeg druk op de banden ;-)

Dank aan Pieter & Mario voor de compagnie en aan de dames voor 't voedsel (en de drank).

Bibbertriathlon

Even reclame maken voor 'n evenement in organisatie van onze club komende zaterdag:
de bibbertriathlon.

Vorige editie (2007) was nog 's zondags; helaas is deelname dit jaar dus uitgesloten voor mij ;-(
Of er vòòr 't kajakken 'n ijsbreker ingezet wordt valt te betwijfelen ;-)
Nog even 't verslag van 2007 én de filmpjes opsnorren.

Meer info in deze pdf.

FaceBook

Kort & bondig:

2009

Prettige feesten;

aan iedereen een gezond, hoopvol & sportief 2009.

woon-werk

Als afsluiter van 'n hoogstaand sportief jaar nog 1 afbeelding.
Het loopje van eergisterenmiddag; van huis naar de winkel.
Nog vòòr 't fijnstof alarm.
Smog of niet; deze avond 't zelfde maar meer.
In omgekeerde volgorde naar huis; maar met 'n serieuze omweg.
Wat of hoe weet ik niet; maar 'k moet nog even ontstressen en 2008 sportief afsluiten.
De motivatie voor de Ironman in 2009 is enorm; al genoeg prikkels gehad om bij wijze van spreken morgen al ten aanval te trekken.

Tot volgend jaar & prettige feesten!!

verslaving

Jipieéééé; de eerste loopkilometers zitten er op.
Opnieuw zalig genieten.

Gisteren bij het uitpakken van enkele valiezen met (sport-)kledij kwam de kriebel boven...
Loopkledij werd al snel teruggevonden, schoenen en hartslagmeter evenwel niet.
Ik had tijd, dus op zoek naar 'n paar oude loopschoenen; die gelukkig wél opdoken.
Een nieuw parcours op bekend terrein & op gevoel.
Meestal na korte periodes zonder training is het gevoel van de eerste 3 à 4 trainingen wat vreemd; maar niets was minder waar na 3 maanden zonder training!

Deze middag liep ik hetzelfde parcours; met hartslagmeter, muziek én 'n prachtige zon.
Van de kou geen last gehad, enkel maar genoten.
De drang is er om deze avond opnieuw 35' te lopen; gelukkig ontbreekt de tijd; want ik wil op een rustige manier terug opbouwen.

Tot een volgende, we zijn weer vertrokken!

verhuis

Het einde is in zicht....!

Run....

Zo erg is het niet; het einde van onze verhuis is eindelijk in zicht (momenteel de wijn aan 't verhuizen).
Ik snak terug naar de trainingsschema's; op 'n zacht vuurtje terug sudderen 'in eigen nat'.

'k Ben reuzebenieuwd welk effect de 3,5 maand niet trainen op me gaan hebben...
Niet trainen betekende echter niet 'stilzitten'; integendeel,
afwachten en op 't gemak terug in actie schieten.
Zo snel mogelijk toch eens langs een 'kraker' gaan voor m'n onderrug.

De planning ligt verre van vast; maar 't zal "de weg van de minste weerstand" worden richting Ironman Zurich. Enkele kleine piekjes ervoor, maar geen al te grote zoals afgelopen jaar voor de 3/4 van Stein.
Geen paniek; tijd genoeg.
De club plant 2 stages; Spanje & Vittel; helaas weet ik hierover nog geen definitief antwoord.
Nieuwe job, dus opleiding; een nieuwe uitdaging waar ik me met plezier en vol overgave wil op storten & dus de consequenties op dat vlak ook zal dragen.
Door het trainen moet en zal dit draaglijk blijven; de cirkel is weer rond ;-)

geduld

Jàààà, ik leef nog!

Maar oefen véél geduld op om stap voor stap ons huis in orde te krijgen,
daardoor géén fysiek naleven van welk schema dan ook.
Op het schema staat werken, werken & nog eens werken,...
helaas ben ik nog niet op 't schema van Tim kunnen vliegen, 't zou 'n welkome verademing geweest zijn, maar het is nu eenmaal zo (punt).

Vol (on)geduld ook aftellen naar morgen:
absolute D-Day voor 31 clubgenoten die momenteel in Florida vertoeven voor hun allereerste Ironman [correctie: voor de Veldemannen de 2e; voor Olivier de 'zoveelste'].
Morgen supporteren we van bij clubgenoot Super Mario; alles te volgen via ironmanlive.

Voor meer info uit de eerste hand; klik eens rechts bij de links van 'Ironmanagers'.
Er staan een paar nieuwe bloggende atleten bij; zéér leuke verslagen, mijn sporthart is serieus aan het bloeden dat ik er niet bij ben; maar het doel is dan ook Zürich ;-)

Gisteren was er persvoorstelling van de supportersclub en website van Frederik Willems;
dit werd gesmaakt met 'n overheerlijk diner!!

Hasta la vista; tot de volgende blogmaand.

iff-marathon-verslag

Met alweer de excuses voor het laattijdige bloggen;
ik zou 's zondags nà de marathon bloggen, maar de tijd was alweer m'n vijand...






Enfin, die zondagmorgen; 14 september goed uitgerust richting Ieper vertrokken. 's Morgens bij het dichtritsen van m'n clubpak begaf de 'tirette' het, was dit een voorteken? Zonder zorgen m'n 2e pak aangedaan, hetzelfde als in Firenze...
Fiets in de auto, Emilia was fietsbegeleidster van dienst.
Iets voor 8 stonden we op de Markt van Ieper, waar weinig verraadde dat de aankomst van de marathon daar was...
De website had ik blijkbaar niet goed gelezen, het vertrek van de bussen richting start in Ramskapelle was aan 't station & niet op de Markt.
Emilia dan maar met de fiets richting station om te melden dat ik er aan kwam, zelf in looppas met 2 rugzakken richting 'de statie', van een opwarming gesproken!
De verantwoordelijk aan de bus grapte dat ik 500m. vòòr de start mocht vertrekken, maar dat zou ik pertinent weigeren.

Aan de start verliep alles rustig en ontspannen; heel tof, raar eigenlijk, een marathon zonder expo, accordeonmuziek, ...
Eén minuut stilte voor de overleden ontmijner in Libanon; er liepen enkele collega's van zijn club mee. Ondertussen een klapke met clubgenoot Kris die z'n eerste marathon voor de boeg had.
Snel nog kennismaken met blogger Koen, die startte voor zijn 10e marathon dit jaar; alstublieft...
Zijn 27e in totaal; chapeau!!!!
Vlak voor de start merkte ik Christophe op, daags voor z'n verhuis naar Japan en amper een week na z'n Jungfrau-marathon; dus samen gestart en 1 kilometer samen gelopen.

Al snel viel ik in een groepje waarvan de éminence grise het tempo aangaf, voor 3u30, mooi ritme en hartslag perfect onder controle; ik liep op m'n plaats.
Na 2 plaspauzes kon ik telkens probleemloos terug aansluiting vinden met de groep.
Vanaf km. 6 à 7 zou de wind in ons voordeel staan, maar daar was niet steeds iets van te merken.
Rond km. 12 stonden de fietsbegeleiders klaar, verse bevoorrading en melden dat alles 'OK' was.
Even wringen toen we een groot peloton inhaalden, maar alles verliep sportief; ons groepje zat snel weer samen.
Na een km. of 25, toen we afsloegen naar het kanaal Ieper-Yzer en alweer een plaspauze kon ik de aansluiting met de groep niet meer waarmaken.
Op veilig gespeeld; dus op hartslag verder; het was immers nog lang en ver naar de finish; zeker in de wetenschap dat het ergste nog moest komen.
Verstand blijven gebruiken en tijdig eten & drinken; veel meer zat er niet in.
De benen wilden niet meer mee; 't was alsof ze niet meer draaiden aan de romp; enorme last aan de adductoren (lies) en af en toe een vloek...
Emilia bleef constant bij me, echt uit de wind zetten was dit niet, maar 't gaf me zekerheid.
De kilometers gingen eigenlijk mentaal vlot, de man met de hamer had me alweer gemist.
Vanaf km. 34-35 zagen we de eerste onfortuinlijke lopers te voet afzien.
Even verder de kopman van het groepje, blijkbaar ook uitgewaaid, ai ai.
Op die manier kon ik er de moral nog een heel klein beetje inhouden.
Hoe meer we naar de eindstreep kwamen; hoe meer supporters; maar allemaal in een heuse begrafenissfeer, ongeloofelijk! Jammer, dat beetje extra, die ene opkikker; het bleef uit.
Enkel de seingevers die er de moed inhielden "nog een bètje, ge ziet er verre".
M'n appreciatie naar hen, die er belangeloos stonden was enorm en ik liet het hen ook merken.
Met Emilia had ik het over het gebrek aan enthousiasme bij de 'kijkers'. Haar licht ging branden waarom we ze er zo graag bijhebben op wedstrijden!!
Het wachten op aanmoedigingen bleef ook uit tot aan de Markt.
Net voorbij de Menenpoort zei de laatste seingeefster " nog 1 bochtje, en dan de laatste rechte eind" waarop ik teruggrapte "jaja, maar nen eind van een kilometer zeker".
Na de finish was het wachten in de tent voor massage, maar helaas is die er niet gekomen.
De hulpdiensten hadden het te druk met het behandelen en afvoeren van enkele minder fortuinlijke lopers die te diep gegaan waren; geen propere taferelen en dus maar snel richting douche.
Snel is misschien niet het juiste woord, vastberaden is gepaster.
Schade opmeten aan de voeten; dit viel enorm mee; 1 teen bebloed, de tape lag op de juiste plaatsen!
Na 'n aperitief, eten en een Hommelbier kon ik moe naar huis.
Tevreden was ik niet echt; amper 1 minuut (19") beter dan Firenze (3u33'58 vs. 3u34'17") & met de kaap van de 3u30 zò dichtbij...
Achteraf realiseer ik me pas dat door de wind het geen evidentie was, 'k had het zelfs voorspeld dat tegenwind een serieus nadeel voor me zou worden.

's Maandags geen stramme spieren gehad, wel last in de adductoren; dit wordt werk voor 'n kraker, het zou immers voortkomen van m'n rug.

Sowieso een mooie afsluiter van het sportseizoen; ik ben al aan 't broeden op m'n sportjaaroverzicht en met de sportieve gedachten zit ik al bij de Ironman in Zürich; zeker met de Ironman in Florida in het verschiet, die staat immers vlakbij voor vele clubgenoten.